บทที่ 69 ลู่ซิน

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหย่เจอกับหลงอ้วนที่หน้าประตูชุมชน ในที่สุดเจ้าหมอนี่ก็ยอมกลับไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนเสียที แสดงว่าตอนนี้ที่บ้านของเขากลับคืนสู่ความสงบตามปกติแล้ว ไม่ต้องคอยหวาดผวาว่าจะมีใครแอบย่องเข้ามาในบ้านตอนกลางดึกแล้วจับตัวไปโยนทิ้งไว้ที่สุสานอีก

สำหรับเครื่องลายครามทั้งสามชิ้นของลู่เหย่ นอกจากฝ่าหลางฉ่ายแล้ว ลายครามชิงฮวาอีกสองชิ้นได้รับการบูรณะซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว มองดูแล้วแนบเนียนไร้ที่ติ อย่างน้อยหากดูจากภายนอกก็เป็นเช่นนั้น เขาตั้งใจว่าจะนำเครื่องลายครามชิงฮวาทั้งสองชิ้นไปที่ตลาดของเก่าเพื่อให้เจ้าฉวนช่วยดูเสียหน่อย

อาศัยช่วงเวลาพักเที่ยงหลังเลิกเรียน ลู่เหย่จึงปั่นจักรยานไปที่ตลาดของเก่าเพียงลำพัง

ตอนที่ลู่เหย่ไปถึงร้านเจินกู่ไจ เจ้าฉวนไม่อยู่ มีเพียงลู่ซินที่กำลังนั่งกินข้าวกล่องเดลิเวอรีอยู่

เมื่อเห็นลู่เหย่เดินเข้ามา ลู่ซินก็รีบเก็บกล่องข้าวทันที เอ่ยทักให้เขานั่งลง และเตรียมจะชงชาให้

"เธอกินต่อเถอะ ฉันไม่ใช่พวกตาลุงวัยกลางคนพุงพลุ้ยสักหน่อย ที่จะต้องดื่มชาให้ได้น่ะ" ลู่เหย่ยิ้มพลางนั่งลง

ลู่ซินไม่เกรงใจเช่นกัน หยิบข้าวกล่องออกมาเปิดกินต่อ

"นายกินข้าวมาหรือยังล่ะ" ลู่ซินถาม

"ถึงยังไม่กิน เธอก็มีอยู่กล่องเดียว แบ่งให้ฉันกินไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ" ลู่เหย่เอ่ยหยอก

"งั้นแบ่งให้นายครึ่งหนึ่งก็ได้ ฉันเพิ่งคีบไปคำเดียวเอง ยังสะอาดอยู่นะ! เรามากินด้วยกันไหมล่ะ" ลู่ซินหัวเราะร่า

"รีบกินไปเถอะ ฉันกินมาจากโรงเรียนแล้ว เถ้าแก่เจ้าล่ะ" ลู่เหย่ถาม

"เถ้าแก่เพิ่งถูกเถ้าแก่ร้านกู่ไหลเก๋อเรียกตัวไปเมื่อกี้นี้เอง เดี๋ยวฉันส่งวีแชตบอกเขานะว่านายมาแล้ว" ลู่ซินพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งวีแชตหาเจ้าฉวน "นายชงชาเองเลยนะ"

"ฉันชงชาไม่เป็นหรอก เธอกินข้าวไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน" ลู่เหย่บอก

สิ่งที่ลู่ซินสั่งมาคือหมาล่าทั่งหนึ่งชาม เมื่อเห็นว่าลู่เหย่ไม่ดื่มชา เธอก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป ก้มหน้าก้มตาสูบเส้นกินหมาล่าทั่งดังซู้ดซ้าดอย่างเอร็ดอร่อย

ลู่เหย่มองลู่ซินกินหมาล่าทั่งพลางเอ่ยถาม "เธอกินข้าวกล่องเดลิเวอรีทุกเที่ยงเลยเหรอ"

"อืม ไม่งั้นจะกินอะไรได้ล่ะ แล้วตอนเที่ยงนายกินอะไรล่ะ" ลู่ซินถามกลับ

"ฉันกินโรงอาหาร โรงอาหารที่โรงเรียนถูกดี เงินสิบหยวนก็กินได้อิ่มหนำสำราญแล้ว" ลู่เหย่ตอบ

"นายรวยขนาดนี้แล้วยังกินโรงอาหารอีกเหรอ ประหยัดขนาดนี้เลย?" ลู่ซินมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"โรงอาหารก็ดีถมเถไป กินให้อิ่มท้องก็พอแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องกินเนื้อกินปลาหรูหราทุกวันนี่นา" ลู่เหย่ว่า

"นึกไม่ถึงเลยว่าอายุน้อยแค่นี้จะรู้จักใช้ชีวิตขนาดนี้ ใครได้แต่งงานกับนายนี่คงโชคดีแย่เลย!" ลู่ซินเอ่ยชม

"งั้นเธอไม่รีบทำคะแนนหน่อยล่ะ" เจ้าฉวนเดินยิ้มร่าเข้ามาจากนอกประตู

"เถ้าแก่ แอบฟังคนอื่นคุยกันมันเสียมารยาทไปหน่อยนะเนี่ย" ลู่ซินท้วง

"นี่มันร้านของฉันนะ แล้วพวกเธอก็ไม่ได้กระซิบกระซาบกันสักหน่อย ฉันได้ยินแล้วมันแปลกตรงไหน" เจ้าฉวนพูดพลางนั่งลง "เธอนี่นะ แม้แต่ชาสักถ้วยยังไม่ยอมชงให้เขาเลย แล้วยังจะมาหาว่าฉันเสียมารยาทอีก"

"อย่าไปโทษเสี่ยวลู่เลยครับ ผมบอกเธอเองว่าไม่ต้องชง" ลู่เหย่ยิ้มแก้ต่างให้

ลู่ซินรีบกินหมาล่าทั่งจนหมดในเวลาไม่กี่คำ จากนั้นก็โยนกล่องทิ้งลงถังขยะแล้วมานั่งลงชงชาให้คนทั้งสอง

"คราวก่อนต้องขอบใจเธอจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นถ้าเชื่อตามผลการตรวจประเมินของหลิวกั๋วหัว ฉันว่าร้านเจินกู่ไจแห่งนี้คงต้องเอาไปจำนองแน่ๆ" เจ้าฉวนหัวเราะ "เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนั้นเขาเรียกราคาตั้งห้าสิบล้าน ถ้าไม่มีการตรวจประเมินของเธอ ฉันกับไต้เฉวียนคงต้องลงขันกันคนละยี่สิบห้าล้านเพื่อซื้อมันมาแล้ว"

ลู่เหย่ได้ฟังก็เพียงแต่ยิ้มๆ ไม่ได้เอ่ยอะไร

"เรื่องค่าตรวจประเมินที่คุยกันไว้คราวก่อน แต่ฉันคงให้เธอตามสัดส่วนของราคาตั้งห้าสิบล้านนั่นไม่ได้หรอกนะ" เจ้าฉวนยิ้มบอก

อันที่จริงแล้ว ค่าจ้างตรวจประเมินวัตถุโบราณในวงการนี้ไม่ได้มีมาตรฐานที่ตายตัว บางคนคิดเป็นรายครั้งหรือรายชิ้น บางคนก็คิดเป็นเปอร์เซ็นต์จากมูลค่าของชิ้นงานที่ตรวจ

ต่ำสุดอาจจะแค่ไม่กี่ร้อยหยวน มากหน่อยก็หลักแสน หรืออาจพุ่งไปถึงหลักล้านก็มี ประเด็นสำคัญอยู่ที่ระดับฝีมือ ภูมิหลัง และอิทธิพลบารมีของผู้เชี่ยวชาญในวงการ

ยกตัวอย่างเช่น ยอดนักสะสมแซ่หม่าคนหนึ่งในปักกิ่ง ได้ยินมาว่าค่าตรวจประเมินเริ่มต้นที่สี่แสนหยวนแล้ว แน่นอนว่าต่อให้คุณมีเงินก็ใช่ว่าจะเชิญเขามาได้ หากเขาฟันธงว่าของชิ้นนั้นเป็นของแท้ มันก็เปรียบเสมือนใบการันตีชั้นยอด ซึ่งมูลค่าที่เพิ่มขึ้นของมันคงประเมินได้มากกว่าสี่แสนหยวนเสียอีก

"เถ้าแก่เจ้าอย่าพูดถึงค่าตรวจประเมินเลยครับ คราวก่อนภาพหลานจู๋ถูของอู๋ชางซั่วชิ้นนั้น คุณยอมหลีกทางให้ไต้เฉวียนจนทำให้ผมขายได้เพิ่มมาอีกตั้งหลายแสนหยวน เรื่องนี้ในใจผมรู้ดีอยู่แล้ว เรื่องคราวก่อนถือว่าเราเจ๊ากันไปดีกว่าครับ" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"ได้ ถือว่าเจ๊ากัน" เจ้าฉวนหัวเราะร่า "ทำธุรกิจกับคนรุ่นใหม่นี่มันช่างเด็ดขาดทันใจจริงๆ แต่ก็นะ คราวก่อนเธอก็ใจถึงพิลึก กล้าตบหน้าหลิวกั๋วหัวฉาดใหญ่กลางวงแบบนั้น"

"ผมจะไปกล้าได้ยังไงกันครับ" ลู่เหย่ยิ้ม

"อย่ามาอำกันเลย! ฉันฟังมาจากไต้เฉวียนหมดแล้ว" เจ้าฉวนหัวเราะ

"คุณไต้ว่ายังไงบ้างเหรอคะ" ลู่ซินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ภาพวาดหลานจู๋ถูที่อู๋ชางซั่วเลียนแบบ ซึ่งเสี่ยวลู่เอามาวันนั้น เธอยังจำได้ใช่ไหม" เจ้าฉวนหันไปมองลู่ซิน

"จำได้สิคะ ทำไมเหรอ" ลู่ซินสงสัย

"เดิมทีภาพวาดใบนี้ถูกเอาไปให้หลิวกั๋วหัวช่วยตรวจประเมินที่บริษัทประมูลอีเฉวียนของไต้เฉวียน หลิวกั๋วหัวบอกหน้าตาเฉยว่ามีค่าแค่พันหยวนแล้วก็ไล่เจ้าของภาพออกมา ผลปรากฏว่าเสี่ยวลู่กลับซื้อมันมาด้วยเงินสองพันหยวนข้างในบริษัทประมูลอีเฉวียนนั่นเอง แล้วก็เอามาขายต่อให้ไต้เฉวียนที่ร้านเราต่อหน้าต่อตาหลิวกั๋วหัว แถมยังฟันไปตั้งสามล้านกว่าหยวนแน่ะ" เจ้าฉวนเล่า

ลู่ซินฟังจนอ้าปากค้าง ตาโต "ที่แท้มันมีเรื่องน่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

"วันนั้นตอนที่หลิวกั๋วหัวเดินออกไปนี่หน้าดำคร่ำเครียดตลอดทางเลยนะ เงินค่าจ้างที่ไต้เฉวียนยื่นให้เขาก็ไม่ยอมรับ สุดท้ายเลยต้องใช้วิธีโอนเข้าบัญชีธนาคารให้แทน" เจ้าฉวนบอก

"เขาไม่เอาก็ช่างเขาสิคะ คุณไต้จะไปยัดเยียดให้เขาทำไม" ลู่ซินสงสัย

"ที่เขาบอกไม่เอามันก็แค่อายจนพูดไปอย่างนั้นเอง ไต้เฉวียนเปิดบริษัทประมูล มีหรือจะกล้าล่วงเกินหลิวกั๋วหัว หลิวกั๋วหัวยังมีอิทธิพลในแวดวงการตรวจประเมินระดับประเทศอยู่มากเลยนะ แต่เสี่ยวลู่ การที่เธอตัดหน้าคว้าของดีราคาถูกหลุดมือมาจากเขาได้เนี่ย เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไปก็เจ๋งเป้งสุดๆ เลยนะ!" เจ้าฉวนหัวเราะชอบใจ

"หลิวกั๋วหัวนี่เก่งกาจขนาดนั้นเลยเหรอครับ" ลู่เหย่อดถามไม่ได้

"ยังไงเขาก็เป็นถึงนักวิจัยของพิพิธภัณฑ์ระดับประเทศ มีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านภาพวาด ลายสือศิลป์ และเครื่องเคลือบดินเผาอย่างลึกซึ้ง บารมีเขายังสูงส่งมาก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าทั้งภาพวาดและเครื่องเคลือบจะต้องมาพังยับเยินด้วยน้ำมือเธอ ก็ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ตามชะตากรรมของเขานั่นแหละ!" เจ้าฉวนหัวเราะ

"ที่จริงเป็นเพราะเขาเย่อหยิ่งทระนงตนเกินไปต่างหากครับ ภาพหลานจู๋ถูของอู๋ชางซั่วชิ้นนั้น เขาแค่ปรายตาดูแวบเดียวก็ฟันธงว่าเป็นของปลอม แน่นอนว่าการตัดสินตรงจุดนี้ไม่ได้ผิดพลาด มันคือของปลอมจริงๆ แต่เขาไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียด ว่าของที่ปลอมแปลงฝีมือเจิ้งป่านเฉียวชิ้นนี้ แท้จริงแล้วกลับเป็นผลงานของจริงของอู๋ชางซั่ว" ลู่เหย่ยิ้มพลางกล่าว "ส่วนเรื่องเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนั้นจะไปโทษเขาก็ไม่ได้หรอกครับ เพราะคนญี่ปุ่นเพิ่งจะคิดค้นสูตรการทำเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนขึ้นมาใหม่เมื่อปีที่แล้วนี่เอง เขายังไม่มีข้อมูลตรงนี้ ย่อมจะคิดไม่ถึงจุดนี้เป็นธรรมดา"

"ในฐานะที่เป็นทั้งผู้เชี่ยวชาญและนักตรวจประเมิน การที่เขาไม่ยอมอัปเดตข้อมูลวิชาการล่าสุดก็ถือเป็นความบกพร่องของเขาเอง นายจะไปช่วยหาข้ออ้างให้เขาทำไมกันเล่า!" ลู่ซินโพล่งขึ้นมา

"ไม่ได้หาข้ออ้างหรอก คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาที่ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ" ลู่เหย่ยิ้ม

แท้จริงแล้วในใจของลู่เหย่รู้ซึ้งเป็นอย่างดี หากตนเองไม่มีป้ายตี้ทิง เขาก็คงดูไม่ออกเหมือนกันว่านั่นเป็นของปลอม

เจ้าฉวนสังเกตเห็นว่าท่าทีของลู่ซินดูน่าสนใจ ปกติแล้วเวลาอยู่ต่อหน้าลูกค้า เธอจะสงบปากสงบคำ ทำหน้าที่ชงชาเทน้ำอย่างขยันขันแข็งตามหน้าที่พื้นฐานของพนักงานร้านเท่านั้น ทว่าเวลาอยู่ต่อหน้าลู่เหย่ เธอกลับชวนคุยเก่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

บางทีอาจเป็นเพราะลู่เหย่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่แวะเวียนมาที่ร้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นพวกผู้ใหญ่ในสังคมวัยสี่สิบห้าสิบปีขึ้นไป ต่อให้เธออยากจะคุยด้วย ก็คงต่อบทสนทนาไม่ติดอยู่ดี