บทที่ 114 คมในฝัก ซ่อนคมไม่เปิดเผย

ตั้งแต่เปิดเทอมเป็นต้นมา ลู่เหย่ก็ไม่ได้แวะไปตลาดของเก่าเสียนาน

ลู่ซินยังคงส่งข้อความคุยกับลู่เหย่ทางวีแชตอยู่เรื่อยๆ ลู่เหย่เห็นเมื่อไหร่ก็ตอบกลับไปตามปกติ ลู่เหย่ไม่ได้คิดอะไรกับลู่ซินอยู่แล้ว และลู่ซินเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นอะไรเป็นพิเศษ ดูเหมือนทั้งสองคนจะเป็นแค่เพื่อนธรรมดาทั่วไป คุยเล่นกันเรื่อยเปื่อยในวีแชตโดยไม่มีอะไรแอบแฝง

นับตั้งแต่ไปเก็บชามใบหนึ่งมาจากชนบทช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หลงอ้วนก็พูดแซวลู่เหย่อยู่หลายหนว่า เมื่อไหร่แกจะเอาชามพังๆ นั่นไปขายสักที ให้พี่หลงคนนี้ได้เห็นฝีมือจริงของแกหน่อยสิ!