บทที่ 115 ตกตะลึงพรึงเพริด

หลงอ้วนจ้องลู่เหย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ตาแทบไม่กะพริบ ในใจคิดว่านี่แม่งยังใช่ลู่เหย่ที่ฉันรู้จักอยู่ปะวะเนี่ย?

"เรื่องนั้นก็ต้องดูว่าเสี่ยวลู่จะให้โอกาสหรือเปล่าน่ะสิครับ" หูลี่หมิงหัวเราะพลางว่า "คราวที่แล้วเวลาบรรยายมันสั้นไปหน่อย ทางพิพิธภัณฑ์เลยเสนอมาว่าอยากให้เสี่ยวลู่ลองเปิดบรรยายแบบเจาะลึกและละเอียดกว่าเดิมสักสองสามครั้ง เอาให้ถึงระดับการลงมือปฏิบัติจริงไปเลย"

ลู่เหย่ได้ยินเข้าก็รีบปฏิเสธทันควัน "อย่าเลยครับอาจารย์ บรรยายแบบภาพรวมผมยังเค้นสมองแทบแย่ นี่จะให้เจาะลึกถึงขั้นลงมือทำอีกเหรอ? ไว้รอผมแก่กว่านี้ก่อนค่อยว่ากันเถอะครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีปัญญาไปลงลึกระดับนั้นให้พวกอาจารย์หรอก"