บทที่ 156 เอ่ยถึงภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีนอีกครา

ในแวดวงนักสะสมของเก่า หลินเทียนหมิงเปรียบเสมือนน้องเล็กที่คอยเดินตามหลังเฉินเหวินคังมาโดยตลอด ภาพวาดดอกเหมยชุดนี้ก็เป็นของที่เฉินเหวินคังเคยขายต่อให้เขา ในสายตาเฉินเหวินคัง หลินเทียนหมิงเป็นแค่มือใหม่หัดขับ บ้านนอกเข้ากรุงสุดๆ นอกจากเอาเงินฟาดหัวซื้อของเก่าในราคาสูงเกินจริงไปไกลโขแล้ว ในกรุเขาก็แทบไม่มีสมบัติชิ้นไหนที่น่าเอามาเชิดหน้าชูตาได้เลย ส่วนที่โม้ว่าลงทุนในของโบราณน่ะเหรอ… ไร้สาระสิ้นดี

แต่ทว่า ตั้งแต่หลินเทียนหมิงได้ 'กุ่ยของเซี่ยงเยี่ยน' ชิ้นนั้นมา ในกรุสมบัติเขาก็มีของดีที่สามารถข่มเฉินเหวินคังให้เงียบกริบได้เสียที

ในตอนนี้ หลินเทียนหมิงมองสีหน้าตกตะลึงสุดขีดของเฉินเหวินคังแล้วรู้สึกสะใจเป็นบ้า