บทที่ 207 จานฝนหมึกตวนเยี่ยนลายปลาหลี่ฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกร

ตลาดของเก่าทั่วประเทศเอาเข้าจริงก็คล้ายกันหมด ต่างกันแค่กว้างหรือแคบ ของเยอะหรือน้อย นอกนั้นแทบไม่ต่างกันเลย

ลู่เหย่คิดว่าในเมื่ออุตส่าห์มาปักกิ่งทั้งที ก็ถือโอกาสหาซื้อของโบราณติดไม้ติดมือกลับไปเพิ่มในร้านป๋อกู่ทงจินของตัวเองเสียหน่อย เพราะจนถึงตอนนี้ ของสะสมในร้านยังมีน้อยเกินไปจริงๆ

ทว่าลู่เหย่กลับประเมินจำนวนคนในพานเจียหยวนต่ำไป คงเพราะเป็นช่วงปลายปีที่ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนเต็มที คนที่มาเดินพานเจียหยวนเลยเบียดเสียดกันแน่นขนัดราวกับมีงานวัด