บทที่ 209 มีดของราชินี

คนในพานเจียหยวนเยอะจนเบียดเสียดยัดเยียดจริงๆ พอลู่เหย่กับหลงอ้วนได้จานฝนหมึกตวนเยี่ยนชิ้นนี้มา ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าเดินดูต่อแล้ว จึงตัดสินใจพากันกลับ

แต่ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะถึงรอบรถไฟ ทั้งสองคนที่เดินจนท้องกิ่วเลยหาร้านแวะกินมื้อเที่ยงกันก่อน

คนในพานเจียหยวนว่าเยอะแล้ว นึกไม่ถึงว่าร้านอาหารแถวนี้ก็แน่นขนัดพอกัน พอเจอร้านอาหารพื้นเมืองปักกิ่งร้านหนึ่ง โถงกลางก็มีลูกค้านั่งกันจนเต็มเอี้ยด ทั้งคู่เลยจำใจต้องเปิดห้องส่วนตัว