บทที่ 232 แสงไฟวูบวาบ

บอกว่านอน แต่พอดูเวลากลับยังไม่ถึงหนึ่งทุ่มด้วยซ้ำ แม้ทั้งสองคนจะเหนื่อยล้าจนแทบหมดสภาพ แต่พอล้มตัวลงนอนจริงๆ กลับตาสว่างนอนไม่หลับขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น

นอนทนอยู่ได้สิบกว่านาที หลงอ้วนก็ชักทนไม่ไหว ขยับตัวเสียงกรอบแกรบมุดออกจากถุงนอน บอกว่าจะออกไปยิงกระต่าย

"มีแต่แกนี่แหละที่เรื่องเยอะฉิบหาย" ลู่เหย่ด่าสวนไปทีหนึ่ง