บทที่ 231 ตั้งค่ายพักแรม

พอปลดเป้ใบใหญ่หนักสิบกว่ากิโลลง หลงอ้วนก็รู้สึกโล่งสบายขึ้นมาทันที ทั้งตัวเบาหวิวเหมือนจะบินได้

"เชี่ย! รู้งี้ฉันน่าจะเขวี้ยงเป้บ้านี่ทิ้งไปตั้งนานแล้ว" หลงอ้วนบ่นพลางคลานกระเสือกกระสนตามลู่เหย่ขึ้นไป

"ถ้าทิ้งไป คืนนี้แกได้หนาวตายเป็นหมาข้างถนนแน่" ลู่เหย่แบกเป้ใบใหญ่สองใบคนเดียว น้ำหนักรวมกันสามสิบกว่ากิโล ทำให้ปีนขึ้นไปด้วยความทุลักทุเลสุดๆ