บทที่ 238 ไอ้คนเห็นแก่เงิน

เสียงรองเท้าเดินป่าที่เปียกชุ่มดังแฉะๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า ชุดลองจอนแห้งที่เพิ่งเปลี่ยนก็พลอยเปียกโชกไปด้วยเพราะเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกยังชุ่มน้ำ ลู่เหย่กับหลงอ้วนหนาวสั่นจนสภาพดูไม่ต่างจากหมาใกล้ตาย ทั้งคู่แบกเป้ใบใหญ่ที่ดูยวบยาบวิ่งเหยาะๆ ไปตามทางบนภูเขา

โชคดีที่แดดยามเที่ยงยังพอช่วยได้ ทั้งคู่เลยวิ่งไปพลาง มีไอสีขาวพวยพุ่งออกจากตัวราวกับเป็นอาวุธชีวภาพเคลื่อนที่

ในที่สุดก็วิ่งมาถึงหุบเขา ลู่เหย่รีบสตาร์ตเครื่องแล้วเปิดฮีตเตอร์จนสุด ผ่านไปพักใหญ่ทั้งคู่ถึงค่อยเหมือนหมาแช่แข็งที่เพิ่งละลาย ข้อต่อและกระดูกทั่วร่างเริ่มกลับมาขยับได้อีกครั้ง