บทที่ 240 ก้อนสี่เหลี่ยมสีดำทมิฬ

พอนำของทั้งสิบสามชิ้นออกมาจนหมด ลู่เหย่ก็ชะโงกหน้ามองในไหอีกรอบ พบว่ายังมีของอีกชิ้นที่ยังไม่ได้หยิบออกมา เขาจึงยื่นมือลงไปหมายจะคว้า ทว่าพอดึงกลับยกไม่ขึ้น ราวกับว่าของชิ้นนั้นถูกดูดติดอยู่กับก้นไหยังไงยังงั้น

"เชี่ยเอ๊ย!" ลู่เหย่สบถ พลางเอื้อมมือไปดึงโคมไฟตั้งโต๊ะเหนือหัวลงมาส่องตรงเข้าไปในไห

ภายในไหชิงฮวายังมีกล่องไม้หลงเหลืออยู่อีกใบ มองแวบเดียวลู่เหย่ก็รู้ทันทีว่านี่คือกล่องไม้หนานมู่ทองคำ