บทที่ 241 ทัณฑ์สวรรค์

ความจริงที่ลู่เหย่อยากเก็บก้อนอุกกาบาตสีดำนี้ไว้ ไม่ใช่เพราะเรื่องมูลค่าของมันหรอก แต่เป็นเพราะเขาสังเกตเห็นว่ามันน่าจะเป็นวัสดุชนิดเดียวกับ 'ป้ายตี้ทิง' ตรงข้อมือของเขาต่างหาก แถมยังมีคุณสมบัติดูดกลืนแสงได้เหมือนกันเป๊ะ

เพียงแต่ป้ายตี้ทิงไม่ได้หนักอึ้งเหมือนเจ้าก้อนสี่เหลี่ยมนี้ แน่นอนว่าตัวป้ายบางกว่ากันเยอะ อีกทั้งเขาใส่ติดตัวมานานจนชินน้ำหนักไปแล้ว อาจทำให้ไม่รู้สึกว่ามันหนักก็เป็นได้

ความร้อนผิดปกติของป้ายตี้ทิงเมื่อครู่จุดประกายความสนใจของลู่เหย่ขึ้นมาทันที ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเก็บมันไว้ ต่อให้ต้องเอาทองคำหนักยี่สิบกว่าชั่งไปแลกกับหลงอ้วน เขาก็ไม่เสียดายสักนิด