บทที่ 269 เฝ้ายามค่ำคืน

ทั้งสามคนเดินกลับมาข้างรถ ไต้เฉวียนก็อดกระซิบถามไม่ได้ “ในดงหญ้ารกชัฏแบบนี้ ไม่มีแม้แต่เนินดินสักนิด แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าข้างล่างมีสุสาน?”

ลู่เหย่ยิ้มพลางตอบ “นี่แหละคือวิชาของพวกเขา พวกโจรขุดสุสานมืออาชีพมักมีวิธีสังเกต เช่น ตามรอยเรื่องเล่าพื้นบ้าน พงศาวดารนอกประวัติศาสตร์ หรือบันทึกประจำอำเภอ เอามาประมวลเข้ากับฮวงจุ้ยและสภาพภูมิประเทศอะไรทำนองนั้น แต่เอาจริงๆ ส่วนใหญ่ก็เดาทั้งนั้นแหละครับ ตัวตัดสินจริงๆ คือจอบในมือนั่นต่างหาก เจาะลงไปเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเองล้วนๆ”

“แต่ของใต้ดินใครจะไปรับประกันได้ล่ะ ถ้าเกิดเป็นแค่หลุมศพชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย มันไม่ขาดทุนยับเหรอ” ไต้เฉวียนยังข้องใจ