บทที่ 282 สโมสรที่ไร้เจ้าของ

“เป็นอย่างที่อาจารย์พูดจริงๆ ครับ เครื่องเคลือบสองชิ้นนี้เหมือนกับเครื่องเคลือบมี่เซ่อที่ขุดพบจากวัดฝ่าเหมินไม่มีผิดเพี้ยนเลย” เคอหยางหมิงบอก

“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว!” อาจารย์เฝิงที่อยู่อีกฟากของสายหัวเราะร่า “ของเก๊ชัดๆ! นอกเสียจากว่าสองชิ้นนั้นจะเผาขึ้นมาพร้อมกับชุดของวัดฝ่าเหมิน ซึ่งของแบบนั้นมีแค่ราชวงศ์มหาถังเท่านั้นถึงจะมีได้ ยกเว้นแต่คุณไปขุดสุสานหลวงมาถึงจะได้เครื่องเคลือบมี่เซ่อของแท้ แต่คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ”

เคอหยางหมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกรอกเสียงเบาๆ ใส่โทรศัพท์ “อาจารย์เฝิงรอสักครู่นะครับ” จากนั้นก็หันไปมองลู่เหย่ “เถ้าแก่ลู่ เครื่องเคลือบพวกนี้คุณได้มาจากไหนเหรอครับ”