บทที่ 299 ตรวจเลือด

ลู่ซินถือโทรศัพท์ค้างไว้ในมือ พลางมองลู่เหย่อย่างกระอักกระอ่วนใจ เธอเม้มปากจนแน่น ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ แววตาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ว่า "ขอโทษด้วยนะลู่เหย่ ที่ต้องให้มาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้ เรื่องที่แม่ฉันพูดเมื่อกี้… นายอย่าเก็บไปถือสาเลยนะ"

ลู่เหย่ยิ้มบางๆ "เฮ้ย ฉันจะไปคิดมากทำไม เลิกคิดเรื่องนี้แล้วรีบกลับขึ้นไปข้างบนกันเถอะ"

ลู่ซินพยักหน้าแล้วเปิดประตูลงจากรถ พอปิดประตูแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันมาบอกลู่เหย่ "นาย… ขึ้นไปนั่งเป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม ฉัน…" ลู่ซินพูดอ้ำอึ้ง เหมือนไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี