บทที่ 300 เล่นจริงจนกลายเป็นเรื่องจริงมีถมไป

ลู่เหย่ไม่รู้ว่าลู่ซินกำลังคิดอะไรอยู่ ขากลับจากโรงพยาบาลเธอเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งรถจอดลงใต้ตึก เธอถึงได้เอ่ยถามเสียงเบา "ลู่เหย่ นายว่าถ้าคุณจางคนนั้นเป็นพ่อฉันจริงๆ จะทำยังไงดี"

ลู่เหย่ชะงักไปกับคำถามกะทันหัน "ฉันคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ต้องไปฝืนหรอก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า"

ลู่ซินเหมือนจะไม่ได้ฟังที่ลู่เหย่พูด ยังคงพึมพำกับตัวเอง "หรือว่าฉันจะต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อแม่จริงๆ ถึงพวกเขาจะไม่ดีกับฉัน แต่ก็อุตส่าห์เลี้ยงฉันจนโตมานะ"