บทที่ 301 ซองแดง

ลู่เหย่รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพียงชั่วข้ามคืน ลู่ซินกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แตกต่างจากเมื่อวานที่ซึมกะทือ อมทุกข์จนหน้าหมอง วันนี้เธอกลับมายิ้มแย้มต้อนรับอย่างอ่อนโยนน่ามองเหมือนเดิมแล้ว

"โอ้โห!" ลู่เหย่นั่งลงพลางเอ่ยแซว "วันนี้ทำไมดูอารมณ์ดีจัง ไม่เหมือนเมื่อวานที่ทำหน้าราวกับทุกคนติดหนี้เธออยู่หลายล้านเลยนะ"

"นั่นสิ เสี่ยวลู่ เธอไปเจอเรื่องดีอะไรมา" เจ้าฉวนยิ้มตาม ก่อนจะหันไปแซวลู่เหย่ "เฮ้อ ผมว่าคุณลู่นี่เก่งจริงๆ เมื่อคืนไปส่งเสี่ยวลู่กลับบ้าน แอบไปกล่อมอะไรมารึเปล่าเนี่ย จู่ๆ น้องเสี่ยวลู่ของพวกเราถึงกลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้ในคืนเดียว"