บทที่ 302 เลี้ยงดูยามแก่เฒ่า ส่งศพยามสิ้นลม

เจ้าฉวนกับลู่เหย่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะสบตากัน ทำตัวไม่ถูกไปตามๆ กัน

"แม่ มีอะไรเรากลับไปคุยกันดีๆ ได้ไหม นี่มันที่ทำงานของหนูนะ" ลู่ซินพูดกับแม่ของเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"กลับไปที่ไหนล่ะ!" แม่ของลู่ซินตะคอกลั่น "ฉันกับพี่ชายแกนั่งรถมาเมืองเอกตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อมาหาแกที่ทำงานโดยเฉพาะไม่ใช่หรือไง วันนี้คุยกันตรงนี้นี่แหละ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น"