บทที่ 304 หมายเลขหนึ่ง

ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัด เงียบจนได้ยินเพียงเสียงน้ำเดือดปุดๆ จากเตาไฟฟ้าสำหรับชงชา

บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด เพราะไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ทุกคนดูเหมือนจะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

"ดื่ม ดื่มชาเถอะ!" ซูหยวนเจิ้งทำลายความเงียบลง เขาเทชาที่เย็นชืดตรงหน้าลู่ซินทิ้งอย่างเบามือ แล้วรินชาร้อนถ้วยใหม่ให้