บทที่ 329 เรื่องราวที่ไม่มีใครรู้

“ฉันเองก็จำไม่ได้แล้วว่าอาเล็กหน้าตาเป็นยังไง ตอนเริ่มจำความได้ก็ไม่เคยเจออาเล็กแล้ว” ชายชราทอดถอนใจ “เวลาผ่านไปไวจริงๆ ฉันเองก็จะแตะเจ็ดสิบแล้วเนี่ย!”

ลู่เหย่พยักหน้ารับฟังพลางคิดในใจว่า ของในกระเป๋าหนังใบนี้ไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องราวซ่อนอยู่ เพียงแต่วันเวลาผันผ่านสรรพสิ่งแปรเปลี่ยน เรื่องราวนั้นคงไม่มีใครล่วงรู้อีกแล้ว เพราะอาเล็กของชายชราหายสาบสูญไปนาน ส่วนปรมาจารย์กู้จิ่งโจวก็ล่วงลับไปสองสามทศวรรษแล้ว

“คุณตาครับ สองชุดนี้ผมรับไว้หมดเลย คุณตาคิดว่าให้เท่าไรถึงจะเหมาะครับ” ลู่เหย่ถาม