บทที่ 348 หนังสัตว์ห้าสิบผืน

คุณลุงชาวทิเบตดูเหมือนจะเริ่มหวั่นไหวกับข้อเสนอแลกเปลี่ยนชุดน้ำชาที่หลงอ้วนเสนอ แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ จึงอดถามไม่ได้ว่า "ชุดน้ำชาของพวกเธอแพงขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้วยกระเบื้องขาวชุดนี้น่ะ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนฉันเอาหนังจามรีตั้งห้าผืนไปแลกมาเลยนะ เทียบกับตอนนี้แล้ว หนังจามรีห้าผืนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนก็เป็นเงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ!"

ลู่เหย่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาในใจทันที เพราะเขาไม่กลัวที่คุณลุงจะต่อรองราคา แต่กลัวอีกฝ่ายไม่ยอมคุยเรื่องราคามากกว่า

ลู่เหย่รีบยิ้มพลางบอก "ไม่ปิดบังคุณลุงเลยครับ ชุดน้ำชานี้ไม่ได้แพงขนาดนั้น มูลค่าก็น่าจะพอๆ กับหนังจามรีสักผืนหนึ่งได้"