บทที่ 349 ไห่จื่อ

พายุหิมะมาไวไปไว นึกจะหยุดก็หยุดสนิททันที ไม่มีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอีกแม้แต่น้อย

ข้างนอกกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด รอยเท้าที่เพิ่งเหยียบย่ำมาจากรถเมื่อครู่ถูกกลบหายไปจนสิ้นตั้งนานแล้ว

“หิมะหนาเกินไป มองไม่เห็นทางแล้วล่ะ พวกเธอรอพรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ” คุณลุงมองดูพวกเขาที่มายืนมองฟ้าอยู่ตรงประตูแล้วเอ่ยรั้งอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้