บทที่ 352 ครบชุดย่อมไม่เหมือนเดิม

จนกระทั่งฟาดเนื้อเกลี้ยงไปสี่จาน ทั้งสี่คนถึงค่อยได้สติแล้วผ่อนจังหวะการกินลง

ไวน์แดงรินทิ้งไว้ตั้งนานสองนานแต่ยังไม่มีใครแตะสักจิบ เมื่อกี้มัวแต่ก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเดียว

“มาๆ รีบจิบกันหน่อย” ลู่เหย่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาชวน