บทที่ 389 พบคนรู้จักในต่างแดน

ลู่เหย่ชะงักไปทันที พอคิดจะเงี่ยหูฟังต่อ ก็พบว่าเสียงพูดคุยในห้องส่วนตัวเงียบหายไปแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ถึงได้รู้ว่าเมื่อกี้มีคนเดินเข้าออก ประตูเลยเปิดแง้มไว้ครู่หนึ่ง เสียงพูดคุยข้างในจึงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินชัดเจนถึงในโถงใหญ่

เสียงที่ลอยออกมาจากห้องนั้นดังขึ้นเพียงชั่วพริบตา แค่ราวสองสามประโยคเท่านั้น แต่จู่ๆ ลู่เหย่กลับรู้สึกคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ทว่าตอนนี้นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง บางทีก็รู้สึกว่าเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนมาก่อน คลับคล้ายคลับคลาเหลือเกิน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ในเมื่อนึกไม่ออกก็ไม่ต้องไปเค้น ลู่เหย่จึงนั่งลงสั่งอาหารกับเสี่ยวซ่ง