บทที่ 390 ชิงลงมือก่อนได้เปรียบ

ลู่เหย่ได้ยินแล้วก็ต้องสะดุ้ง นึกในใจว่าคราวก่อนที่โก่วเหล่าซื่อลั่นไกยิง เพื่อไม่ให้ความลับเรื่องเทียนเฉี่ยนทรงลูกบาศก์รั่วไหล เขาต้องเปลืองสมองไปไม่น้อย ทั้งเกลี้ยกล่อมไม่ให้อาจูแจ้งความ ทั้งจัดการไม่ให้หมอกับพยาบาลที่โรงพยาบาลแจ้งความอีก นึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ กลับเป็นไอ้เวรนี่ ส่วนตัวเขาแม่งจนถึงตอนนี้ก็ยังโดนเหลิ่งซินเข้าใจผิดอยู่เลย!

แม่งเอ๊ย! ไอ้โก่วเหล่าซื่ออยู่ที่นี่กินหรูอยู่สบายมาร่วมเดือน แล้วคิดจะปัดก้นสะบัดก้นกลับไปเฉยๆ เนี่นะ? แกคิดว่ามาเที่ยวพักผ่อนรึไงวะ!

ลู่เหย่นึกในใจว่าในเมื่อมาเจอกันแล้ว แถมยังเป็นที่กันดารห่างไกลความเจริญแบบนี้ เขาย่อมไม่มีทางปล่อยไอ้หมอนี่ไปแน่ อย่างน้อยวันนี้ต้องหาทางหักขามันสักข้าง ไม่อย่างนั้นจะชดใช้ความเจ็บปวดที่เหลิ่งซินโดนยิงได้ยังไง! แล้วจะชดเชยที่ตัวเองโดนสองสาวมองเป็นไอ้โรคจิตได้ยังไงวะ!