บทที่ 416 เหนื่อยเปล่า

ลู่เหย่ตื่นเต้นกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวจนแทบเนื้อเต้น เขารีบกวาดตามองหาหลักฐานมายืนยันสมมติฐานของตัวเองอีกรอบ แต่หากลับไปกลับมาตั้งนานก็ไม่เจออะไรเลย แม้แต่ช่องลับหรือที่ซ่อนสมบัติที่แอบหวังไว้ก็ไร้เงา

"หรือว่าเราจะเดาผิดวะ?" ลู่เหย่พึมพำกับตัวเอง

ตอนแรกเขาเดาว่าเวินเถาน่าจะเล่นไม้นกกาเหว่า แอบมายึดรังคนอื่นฝังร่างตัวเอง