บทที่ 462 บินตรง

“เอาละ รีบไปเก็บของเถอะ” ลู่เหย่พูดจบก็วิ่งพรวดพราดลงบันไดไปหาแม่ทันที

ลู่เหย่ไม่ได้เล่ารายละเอียดให้แม่ฟังมากนัก บอกเพียงแค่ว่าตนต้องรีบเดินทางไปพม่าเพื่อตามหาพ่อเดี๋ยวนี้ ถ้าไปช้าก็อาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลย

แม่ของลู่เหย่ได้ยินเข้าก็อึ้งไป มองดูลู่เหย่พลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เสี่ยวเหย่ แกจะไปตามหาพ่อแกจริงๆ เหรอ แม่ว่าเมื่อกี้แม่ตื่นเต้นเกินไปหน่อย แต่ตอนนี้พอมาคิดดูดีๆ มันอันตรายเกินไปสำหรับแกนะลูก แม่ไม่อยากให้แกต้องเป็นอันตรายเพราะไปตามหาพ่อหรอกนะ”