บทที่ 465 ได้โปรดเถอะพวกคุณ

ลู่เหย่หมอบอยู่ใต้ถุนเรือนไม้ไผ่ มองเห็นแค่ท่อนขาของคนสองคนเดินมุ่งหน้าไปทางริมแม่น้ำ

เขาค่อยๆ ขยับตัวออกไปด้านนอกอย่างเงียบเชียบ เพื่อจะได้เห็นความเคลื่อนไหวของไอ้สองคนนั้นให้ถนัดตา

พอได้เห็นเข้าจริงๆ เท่านั้นแหละ ถึงกับสะดุ้งเฮือก