บทที่ 464 บ้านริมแม่น้ำ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ลู่เหย่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ท้องไส้จึงเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่เวลานี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาพะวงเรื่องกิน เพราะก่อนที่พวกท่านฉ่านจะรู้ตัวว่าเขาแอบมาที่พม่า เขาต้องหาพ่อให้เจอ แล้วพาตัวหนีออกไปให้ได้อย่างปลอดภัย

เรือนริมน้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตอนปลายน้ำของตัวตำบล หากวัดระยะห่างจากรีสอร์ตเหนือน้ำที่เขาเคยพักคราวที่แล้ว จริงๆ ก็แค่สองกิโลเมตรกว่าเท่านั้น