บทที่ 468 ความโกรธแค้นและความอาฆาต

ระยะห่างแค่ยี่สิบกว่าเมตร ลู่เหย่มองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความตะลึงงันไปทั้งร่าง

"พ่อ!" ลู่เหย่แผดเสียงลั่น มุดตัวออกมาจากใต้ถุนเรือนไม้ไผ่ แล้วพุ่งกระโจนออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ต้าเหมาเลือดท่วมหน้า สายตาพร่ามัวลงเรื่อยๆ หลังจากการสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง พอมองเห็นร่างตรงหน้าล้มพับลงไปลางๆ ตัวเองก็พลันได้สติกลับมา