บทที่ 497 หุบปาก

ที่ร้านป๋อกู่ทงจิน ท่านฉ่านผู้มีผมหงอกขาวเริ่มหมดความอดทน เขาไม่แตะชาที่หลงอ้วนยกมาให้เลยสักนิด แถมยังต้องทนนั่งฟังหมอนี่พล่ามเรื่องไร้สาระมาสิบนาทีเต็มแล้ว

"ตกลงเพื่อนแกจะมาไหม ปล่อยให้คนแก่อย่างฉันรอนานขนาดนี้ มันไม่ใช่ธรรมเนียมต้อนรับแขกที่ดีเลยมั้ง" ท่านฉ่านขมวดคิ้วพลางยิ้มเย็น

หลงอ้วนคิดในใจ ให้รอแค่นี้จะเป็นจะตายหรือไงวะไอ้แก่ รีบไปเกิดใหม่เหรอ รีบนักใช่ไหม ได้ ถ้างั้นก็ปล่อยให้นั่งกระวนกระวายแห้งตายไปเลย ไม่ให้เจอหรอก!