บทที่ 53 ปิ่นทองหรูอี้ย้อมห้าสี

ลู่เหย่กอดกล่องเหล็กมองหาที่ปลอดคน ก่อนจะใช้เครื่องมือซ่อมแซมโบราณวัตถุที่หูลี่หมิงให้มาเปิดกล่องเหล็กออกได้อย่างง่ายดาย

กล่องเหล็กใบเล็กไม่ได้ใหญ่อะไร พอเปิดฝาออกก็พบว่าข้างในมีของบางอย่างห่อด้วยหนังสือพิมพ์เก่าอยู่

ลู่เหย่หยิบห่อหนังสือพิมพ์ออกมา ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเหรียญเงิน "หยวนต้าโถว" วางอยู่ที่ก้นกล่อง มีทั้งหมดห้าเหรียญ แม้มูลค่าจะไม่มากมายอะไร แต่มันก็คุ้มทุนสามร้อยหยวนที่เสียไปเหลือเฟือ

ลู่เหย่ใช้นิ้วเขี่ยๆ ดู แล้วเขาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพบว่าในบรรดาเหรียญหยวนต้าโถวพวกนั้น มีเหรียญหนึ่งสีต่างออกไป

"เชี่ย!" ลู่เหย่อดอุทานไม่ได้ "มีเหรียญทองด้วยเหรอเนี่ย!"

ลู่เหย่ไม่ค่อยสนใจของเก่าหลังยุคสาธารณรัฐเท่าไหร่ เลยไม่รู้ราคาที่แน่ชัดของเหรียญพวกนี้ แต่ยังไงซะเหรียญนี้ก็เป็นทอง อย่างน้อยก็น่าจะมีราคาหลักหมื่นหยวนแน่

"กำไรแล้ว!" ลู่เหย่ดีใจสุดๆ กล่องสุ่มนี้เปิดไม่เสียเที่ยวจริงๆ แถมของเด็ดจริงๆ ยังอยู่ข้างหลัง ป้ายตี้ทิงบอกเขาว่าในกล่องนี้มีเครื่องทองสมัยราชวงศ์ซ่ง ของมีค่าจริงคือเจ้าสิ่งนี้นี่แหละ

ลู่เหย่เก็บเหรียญหยวนต้าโถวทั้งห้าเหรียญไปก่อน แล้วค่อยๆ แกะห่อหนังสือพิมพ์ออกทีละชั้น

กระดาษมันเหลืองกรอบส่งกลิ่นอับเฉพาะตัวของของเก่าออกมา ลู่เหย่เหลือบดูวันที่บนนั้นถึงกับชะงัก มันคือปี 1967 เขาคิดในใจว่ากล่องเหล็กใบนี้คงไม่ได้ถูกล็อกมาตั้งแต่ปีนั้นจนไม่เคยมีใครเปิดอีกเลยหรอกนะ

ลู่เหย่ตอนนี้แม่นประวัติศาสตร์สุดๆ ปี 1967 เป็นปีแห่งความวุ่นวาย การปฏิวัติใหญ่กำลังดุเดือด คาดว่าบ้านคนมีฐานะคงเอาของมีค่าใส่กล่องซ่อนไว้ แต่พอซ่อนทีก็ยาวนานหลายปี คนที่ซ่อนอาจจะม่องเท่งไปนานแล้ว กล่องนี้ก็ไม่รู้ใครไปขุดเจอตอนไหน สนิมเขรอะแถมเปิดไม่ออก เลยตัดใจขายทิ้งไปไม่กี่ร้อยหยวน

ลู่เหย่แกะกระดาษออกจนถึงชั้นสุดท้าย เผยให้เห็นผ้าสีน้ำเงินผืนหนึ่ง

พอเปิดผ้าออก ด้านในก็คือปิ่นอันหนึ่ง… ปิ่นทองคำ!

นี่คือปิ่นทองสมัยราชวงศ์ซ่งงั้นเหรอ?

มองผ่านๆ ปิ่นทองอันนี้ดูไม่สะดุดตาเท่าไหร่ คงเพราะถูกเก็บไว้นานเกินไป สีสันเลยดูหม่นหมองไร้ประกาย ทว่าพอลู่เหย่หยิบมาส่องกับแสงแดดอย่างละเอียด เขากลับพบว่าเครื่องประดับสมัยซ่งชิ้นนี้เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา

นี่คือปิ่นทองยู่อี่ ประดับด้วยดอกไม้ยู่อี่ห้าดอก รูปทรงโดยรวมดูเรียบๆ ไม่หวือหวา แต่ที่น่าทึ่งคือดอกไม้ทั้งห้าดอกนั้นเป็นงานสามมิติที่งอกเงยออกมาจากตัวปิ่น เกสรแต่ละดอกฝังอัญมณีเม็ดเล็กจิ๋วไว้ ห้าเม็ดห้าสี กลีบดอกและเกสรถูกสลักเสลาได้อย่างมีชีวิตชีวา รายละเอียดสมจริงสุดๆ ฝีมือเชิงช่างถือว่าประณีตระดับสูง

ปิ่นทองสมัยซ่งชิ้นนี้ มองรูปทรงภายนอกดูธรรมดาสามัญ แต่รายละเอียดตรงดอกไม้ยู่อี่ทองคำทั้งห้าดอกกลับสะท้อนถึงระดับฝีมือช่างในยุคนั้นได้อย่างไร้ที่ติ

เพียงแต่ปิ่นนี้ถูกสีสันที่หม่นหมองบดบังไว้ จึงมองไม่เห็นความงดงามที่แท้จริง

ทว่าเรื่องสีสันและสภาพผิวของเครื่องประดับทองคำยังจัดการได้ง่ายมาก ยิ่งเป็นลู่เหย่ด้วยแล้ว!

ในกล่องเหล็กมีของอยู่แค่นี้ แต่ก็ทำให้ลู่เหย่ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น โดยเฉพาะปิ่นทองอันนี้ กะดูแล้วก็น่าจะมีค่าหลายแสนหยวน

ลู่เหย่เอาผ้าสีน้ำเงินห่อปิ่นทองไว้เหมือนเดิมแล้วเก็บใส่กระเป๋าเป้พร้อมกับเหรียญหยวนต้าโถว ส่วนกล่องเหล็กพอดูละเอียดแล้วไม่น่ามีประโยชน์อะไรก็โยนลงถังขยะไป จากนั้นก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับโรงเรียน

ผลการสอบประจำเดือนพฤษภาคมออกมาแล้ว ครั้งนี้ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็นยังไง เพราะเห็นได้จากสีหน้ายิ้มหน้าระรื่นของหล่างเสี่ยวผิง

"เดิมทีครูตั้งใจจะบอกคะแนนตั้งแต่คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองเมื่อเช้าแล้ว แต่เพื่อความชัวร์ ครูเลยต้องกลั้นใจรอมาทั้งช่วงเช้า พอตรวจสอบซ้ำๆ จนแน่ใจว่าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ถึงเพิ่งมาบอกพวกเธอตอนนี้นี่แหละ" หล่างเสี่ยวผิงยืนยิ้มแป้นอยู่บนโพเดียม ในมือถือกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่ง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นใบสรุปคะแนนสอบประจำเดือนแน่นอน

"ครั้งนี้คะแนนรวมของห้องเราติดอันดับสองของทั้งโรงเรียน และคนที่ได้คะแนนรวมสูงสุดอันดับหนึ่งก็อยู่ในห้องเราด้วย ยินดีกับลู่เหย่ด้วยนะ ที่สอบได้อันดับหนึ่งของทั้งโรงเรียน และ…" หล่างเสี่ยวผิงยิ้มพลางเว้นจังหวะ มองตานักเรียนหลายสิบคู่ด้านล่างแล้วพูดต่อ "ลู่เหย่ได้อันดับหนึ่งทั้งเก้าวิชาเลย"

"โห!" ห้องเรียนระเบิดเสียงฮือฮาทันที เสียงคำว่าสุดยอดกับเสียงอุทานดังลั่นสลับกันไปมา

"เอาล่ะ เราปรบมือเชิญลู่เหย่ขึ้นมาแบ่งปันเคล็ดลับการเรียนให้เพื่อนๆ ฟังหน่อยดีไหม?" หล่างเสี่ยวผิงเริ่มปรบมือนำ

"หา?" ลู่เหย่ฟังแล้วอึ้ง ให้เขาแบ่งปันเคล็ดลับการเรียนเนี่ยนะ?

เสียงปรบมือดังสนั่นลั่นห้อง ลู่เหย่ไม่มีทางเลือกจำต้องเดินอ้อยอิ่งขึ้นไปบนเวที

"แบ่งปันวิธีเรียนกับเพื่อนๆ หน่อยสิ ว่าทำยังไงถึงเปลี่ยนจากที่โหล่มาเป็นที่หนึ่งได้ในเวลาสั้นๆ" หล่างเสี่ยวผิงว่า

"ทุกคนครับ ผม…ผม…" ลู่เหย่อึกอักอยู่นานก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี สุดท้ายเลยกัดฟันพูดเสียงดัง "โธ่ ไม่เสแสร้งแล้วโว้ย!"

เพื่อนๆ ฟังแล้วก็งง ไม่เสแสร้งอะไร?

"จริงๆ แต่ก่อนตอนอยู่เผยอิงฉันก็เป็นเด็กหัวกะทิอยู่แล้ว หัวกะทิพวกนายเข้าใจใช่ไหม? แต่เพราะเรื่องที่บ้าน พอย้ายมาโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็เลยไม่อยากเรียน ทุกครั้งที่สอบก็เลยทำส่งๆ ไป เช่น นอนหลับตอนสอบ แต่ช่วงก่อนหน้านี้คิดได้แล้ว ก็เลยทำตามฟอร์มปกติ เลยได้ที่หนึ่งมาสบายๆ" ลู่เหย่แต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะ

"ให้ตายสิ! นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะเป็นหัวกะทิซุ่มโป่ง!"

"ทำไมไม่เก๊กแบบนี้ไปจนถึงเกาเข่าเลยวะ? ถึงตอนนั้นค่อยสร้างความตื่นตะลึงไม่ดีกว่าเหรอ?"

…

"จริงเหรอเนี่ย?" แม้แต่หล่างเสี่ยวผิงก็ยังประหลาดใจ "งั้นเด็กหัวกะทิช่วยแชร์วิธีเรียนกับทุกคนหน่อยสิ?"

"อ้าว? ระดับหัวกะทิยังต้องแชร์วิธีอีกเหรอครับ?" ลู่เหย่ทำหน้าเหวอ

"คะแนนของเด็กหัวกะทิน่ะพวกเราอิจฉาไปก็ทำไม่ได้หรอก แต่วิธีการเราเอามาปรับใช้ได้ รีบบอกทุกคนเร็วเข้า" หล่างเสี่ยวผิงคะยั้นคะยอ

"เฮ้อ!" ลู่เหย่ถอนหายใจอยู่นาน ก่อนจะพูดว่า "จริงๆ ก็ไม่มีวิธีอะไรพิเศษหรอกครับ ก็แค่อ่านหนังสือ ทุกคนต้องอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ ถ้าอยากอัปคะแนนขึ้นมา พวกเธอก็ต้องอ่านหนังสือทุกเล่มตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลายอย่างละเอียด ทำความเข้าใจหนังสือทุกเล่มให้แตกฉาน เคลียร์ไปทีละเล่ม เดี๋ยวคะแนนมันก็ดีขึ้นเองแหละ"

"แค่นี้เนี่ยนะ?" เพื่อนๆ ด้านล่างส่งเสียงฮือฮาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เออดิ แค่นี้แหละ" ลู่เหย่เห็นทุกคนทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ "ยังไงฉันก็ทำแบบนี้แหละ"

หลงอ้วนยิ่งรู้สึกไม่อยากเชื่อเข้าไปใหญ่ เขาพูดขึ้นว่า "แกแม่งไม่ใช่เด็กโคตรโหล่หรอกเหรอ อยู่ดีๆ แปลงร่างเป็นเด็กหัวกะทิได้ไงวะ?"

"เชี่ย! ฉันจะเป็นหัวกะทิหรือเด็กโหล่ต้องให้แกมารับรองด้วยเหรอ?" ลู่เหย่ออกแรงปั่นจักรยานอย่างเร็วรี่มุ่งหน้ากลับบ้าน "ฉันว่านะไอ้อ้วน ช่วงนี้ทำไมแกไม่ไปช่วยฉันยกจานข้าวเลยวะ แกยังติดค้างฉันอยู่อีกกี่วัน?"

"ช่วงนี้เครียดว่ะ ไม่มีกะจิตกะใจไปยกจานหรอก" หลงอ้วนทำหน้าเซ็งเป็ด

"แกจะเครียดบ้าอะไร ที่บ้านมีเงินเป็นร้อยล้านใช้ไม่หมดเลยกลุ้มใจหรือไง?" ลู่เหย่หัวเราะ

"ร้อยล้านบ้าบออะไรล่ะ เงินชดเชยที่คุยกันไว้ตอนแรก ตอนนี้พวกนั้นกลับคำไม่ยอมจ่ายแล้ว แถมเพราะบ้านฉันไม่ยอมเซ็นสัญญา เลยพลอยทำให้เงินชดเชยของคนทั้งหมู่บ้านจินซานเบิกไม่ได้ไปด้วย คนในหมู่บ้านเลยพากันมารังควานที่บ้านฉันทุกวันเนี่ย" หลงอ้วนบ่นอุบ

"ไม่น่าใช่นะ มารังควานบ้านแกมันไม่มีเหตุผลเลย พวกเขาควรไปโวยกับสำนักงานเวนคืนที่ดินสิ" ลู่เหย่ไม่เข้าใจ

"ใครจะไปรู้ล่ะ!" หลงอ้วนกระทืบลูกบันไดจักรยานอย่างแรง "พวกบ้านั่นถึงกับขู่ว่า บ้านฉันถ่วงเวลาไปวันหนึ่ง ผู้พัฒนาก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยเป็นล้าน ถ้ายังไม่ยอมเซ็นสัญญาอีก เดี๋ยวผู้พัฒนาโครงการจะมาจัดการพวกเรา"

"ไม่มั้ง เดี๋ยวนี้เขาให้รัฐบาลเป็นคนเวนคืนแล้วนี่ ไม่น่าจะเกี่ยวกับผู้พัฒนาโครงการแล้วนะ" ลู่เหย่ท้วง

"ใครจะไปรู้ว่าพวกงี่เง่านั่นไปได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากไหน แต่พ่อฉันดันเชื่อเป็นตุเป็นตะ บอกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงต้องมีคนเฝ้าบ้านตลอด ห้ามขาดคน กลัวว่าพอคนไม่อยู่แล้วบ้านจะโดนรื้อทิ้ง" หลงอ้วนพูดอย่างเซ็งๆ "เพราะงั้นตอนนี้พอเลิกเรียนฉันต้องรีบแจ้นกลับบ้าน ไปทำหน้าที่เป็นตัวประกัน"

"เชี่ย! เงินนี้มันได้มายากจริงๆ แฮะ!" ลู่เหย่หัวเราะกวนๆ