บทที่ 54 หนี้สินนี้ฉันแบกรับเอง

ลู่เหย่เพิ่งจะหัวเราะเยาะหลงอ้วนเรื่องเงินทองหายากไปหยกๆ แต่พอกลับถึงบ้านตัวเองก็พบว่าสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่แพ้กัน

ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ลู่เหย่ก็ได้ยินเสียงแม่สะอึกสะอื้นดังแว่วมาจากข้างใน

"พี่สะใภ้ ผมไม่ได้อยากจะบีบคั้นพี่จริงๆ นะ แต่ผมจนตรอกแล้วถึงต้องบากหน้ามาทวงเงิน พี่ลองคิดดูสิ ตั้งแต่พี่ลู่เกิดเรื่องมาเนิ่นนานขนาดนี้ ผมเคยมาอ้าปากทวงเงินสักคำไหม?"

"ฉันรู้ เทียนไห่…เธอไม่เคยมาเอ่ยปากทวงเลยสักครั้ง ทั้งบ้านเราขอบใจเธอมากนะ" แม่ของลู่เหย่ตอบปนเสียงสะอื้น

"พี่สะใภ้ พวกเราหมดหนทางแล้วจริงๆ เทียนไห่เขาเคยทำงานกับพี่ลู่ พอพี่ลู่ล้ม หนี้ค้างจ่ายในบริษัทที่ควรจะได้พวกเราไม่เอาก็ได้ แต่นี่เป็นเงินส่วนตัวที่ให้พวกพี่ยืมไป ยังไงพี่ก็ต้องคืนให้พวกเราบ้างสิคะ" ฟังแค่นี้ก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงของภรรยาจางเทียนไห่

จางเทียนไห่คนนี้ ลู่เหย่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เมื่อก่อนมักแวะมานั่งก๊งเหล้าที่บ้านบ่อยๆ ถือเป็นเพื่อนซี้รุ่นน้องของพ่อคนหนึ่ง เคยเกาะพ่อทำธุรกิจ ส่งพวกวัสดุก่อสร้างที่ไม่ต้องใช้สเปกสูงมาก ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะควงเมียมาทวงหนี้ถึงในบ้าน

"พี่สะใภ้ครับ พวกผมไม่มีทางออกแล้วจริงๆ เงินข้างนอกก็เก็บไม่ได้ เจ้าหนี้ก็มาดักรอหน้าประตูบ้านผมเป็นเดือนๆ พวกผมสองคนจะระหกระเหินไปไหนก็ช่างเถอะ แต่เด็กๆ ล่ะจะทำยังไง? มันจนปัญญาแล้วจริงๆ!" จางเทียนไห่คร่ำครวญด้วยความชอกช้ำใจ "พวกผมก็แค่ให้พี่ลู่ยืมไปห้าแสนหยวน ก่อนนี้ตกลงดอกเบี้ยไว้ร้อยละห้าสิบสตางค์ ตอนนี้ดอกผมไม่เอาแล้ว พี่คืนแค่เงินต้นให้ผมก็พอ"

"เทียนไห่ ฉันไม่มีเงินให้จริงๆ ทรัพย์สินทุกอย่างก็โดนศาลยึดไปขายทอดตลาดหมดแล้ว" แม่ของลู่เหย่ร้องไห้โฮ "บ้านนี้เธอดูกระจอกงอกง่อยแบบนี้ มีอะไรพอมีค่าหยิบไปได้ก็หยิบไปให้หมดเลย ติดแค่ว่าบ้านหลังนี้ศาลเช่าให้พวกเราอยู่ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงยกให้เธอไปแล้ว"

"พี่สะใภ้ บ้านพี่เคยมีทรัพย์สินตั้งกี่พันล้าน อูฐผอมตายยังตัวใหญ่กว่าม้า เงินแค่ไม่กี่แสน พี่ต้องแอบซุกไว้บ้างแหละน่า วันนี้พวกเรามาก็ไม่มีใครรู้ พี่ช่วยบีบช่วยเค้นออกมาคืนให้พวกเราเถอะ เอาแค่เงินต้นก็ได้" ภรรยาของจางเทียนไห่พูดพลางทรุดฮวบ "พี่สะใภ้ ฉันกราบล่ะค่ะ ขอร้องเถอะ คืนเงินพวกเราเถอะนะ"

ลู่เหย่ผลักประตูเปิดออก ภาพที่เห็นคือภรรยาของจางเทียนไห่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นตรงหน้าแม่ของเขา ผู้หญิงสองคนร้องไห้น้ำตาน้ำมูกเปรอะเปื้อนไปหมด

แม่เห็นลู่เหย่กลับมาก็รีบยันตัวลุกขึ้น พร้อมกับดึงร่างภรรยาของจางเทียนไห่ให้ลุกขึ้นตาม

"เสี่ยวเหย่กลับมาแล้วเหรอ ลุงจางกับคุณน้าเขามาหาน่ะลูก" แม่รีบปาดน้ำตา พยายามข่มอารมณ์ให้เป็นปกติ

จางเทียนไห่ไม่ได้พูดอะไร เขาเหลือบมองลู่เหย่แวบหนึ่งแล้วก้มหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่

ลู่เหย่ปิดประตูห้องลงเบาๆ ในใจอยากจะบันดาลโทสะ แต่ก็ข่มความโกรธไว้สุดแรง

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปโมโหใส่ จะโทษใครได้เล่า? คนเขาบากหน้ามาทวงเงินมันก็ชอบธรรมทุกประการ บ้านตัวเองล้มละลายจนเกิดเรื่องขึ้นมา มันไม่ใช่ความผิดของคนอื่นเสียหน่อย

ลู่เหย่สาวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามจางเทียนไห่ "ลุงจางครับ บ้านผมติดเงินลุงอยู่เท่าไหร่?"

จางเทียนไห่ไม่ยอมเงยหน้า ตอบเสียงแผ่ว "ห้าแสน"

"ตกลงครับ! ลุงให้เลขบัญชีธนาคารมาเลย ผมจะโอนเงินห้าแสนคืนให้" ลู่เหย่กล่าวเสียงเรียบ

จางเทียนไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง รีบเงยหน้ามองลู่เหย่ทันควัน

แม่ของลู่เหย่เองก็ตกตะลึงกับคำพูดของลูกชาย อดไม่ได้ที่จะร้องทัก "เสี่ยวเหย่ ลูกพูดบ้าอะไรออกมา? ห้าแสนหยวนนะลูก ไม่ใช่ห้าสิบหยวน!"

"แม่ครับ ไปนั่งพักข้างๆ ก่อน เดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้ฟัง" ลู่เหย่หันไปบอกแม่เสียงเบา

"อธิบาย? อธิบายอะไร มีอะไรต้องอธิบายกันอีก เด็กตัวแค่นี้จะไปเอาเงินห้าแสนมาจากไหนมาคืนให้ลุงจางเขา?!" แม่เสียงสั่น

"แม่ครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผมอายุครบสิบแปดแล้ว" ลู่เหย่ตอบย้ำ

"เอ๊ะ!" แม่ของลู่เหย่พลันนึกขึ้นได้ว่าลูกชายโตจนบรรลุนิติภาวะแล้วจริงๆ ช่วงวันเกิดที่ผ่านมาเธอก็กำลังวุ่นจนลืมไปเสียสนิท

จางเทียนไห่จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าไอ้หนุ่มตรงหน้าเล่นไม้ไหนกันแน่ ในใจอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะมีเงินห้าแสนจริงๆ หรือ

"เสี่ยวเหย่ ลุงไม่ได้มาพูดเล่นนะ ลุงจนตรอกจริงๆ ถึงได้กล้าเอ่ยปาก" จางเทียนไห่เอ่ยปากสำทับ

"ผมรู้ครับ เป็นหนี้ก็ต้องใช้ คืนเงินเป็นเรื่องชอบธรรม ผมจะจ่ายให้ห้าแสน ลุงส่งเลขบัญชีมาได้เลย" ลู่เหย่ยืนยันหนักแน่น

จางเทียนไห่เห็นสีหน้าจริงจังไร้แววล้อเล่นของลู่เหย่ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่หันไปมองแม่ของลู่เหย่อย่างเลิ่กลั่ก

"ลุงจางครับ ไม่ต้องไปมองแม่ผมหรอก ทุกวันนี้แม่ผมขายข้าวผัดเหนื่อยสายตัวแทบขาด วันหยุดสักวันยังไม่กล้าหยุดเลย แต่หาเงินได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น แม่ผมเหนื่อยเกินพอแล้ว ต่อไปนี้บ้านนี้ผมเป็นหัวหน้าครอบครัว หนี้สินทั้งหมดผมจะแบกรับไว้เอง มีอะไรก็มาคุยกับผมได้เลย แต่แน่นอน พอคืนเงินห้าแสนก้อนนี้แล้ว ลุงก็ไม่ต้องแวะมาหาพวกเราอีก" ลู่เหย่พูดตัดบท

แม่ของลู่เหย่ไม่รู้ว่าลูกชายจะทำอะไรกันแน่ แต่พอเห็นแววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวก็อึ้งงันไปจนพูดอะไรไม่ออก

"ได้" จางเทียนไห่ควักบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นส่งให้ลู่เหย่จริงๆ

ลู่เหย่รับบัตรมาแล้วเอ่ยปากถาม "ลุงจางครับ เอาสัญญากู้ยืมเงินติดตัวมาด้วยไหม?"

"สัญญากู้ยืมเงินเหรอ?" จางเทียนไห่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน "ไม่มีจริงๆ ว่ะ เมื่อก่อนตอนให้พ่อเธอหยืมเงิน ใครมันจะไปกล้าขอให้เซ็นสัญญากันล่ะ สนิทสนมผูกพันกันขนาดนั้น"

ลู่เหย่พยักหน้ารับ เขารู้ว่าจางเทียนไห่พูดความจริง สมัยพ่อยังรุ่งเรือง ร่ำรวยมหาศาล เวลายืมเงินมิตรสหายสนิทชิดเชื้อหลักต่ำกว่าล้านแทบจะไม่เคยเขียนใบกู้ยืมเงินกันเลยสักราย

ตามจริงถ้าไม่มีสัญญากู้ยืม บ้านของลู่เหย่จะไม่ยอมจ่ายคืนเลยก็ย่อมได้ เพราะในทางกฎหมายต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐาน

ทว่าลู่เหย่ไม่คิดจะทำตัวต่ำช้าแบบนั้น ตอนที่เขายืมเงินไป ทุกคนต่างยื่นมือเข้าช่วยด้วยความหวังดี เวลานี้ถ้าไม่มีจะกินจะไม่คืนก็พอเข้าใจได้ แต่จะให้ทำตัวหน้าด้านเบี้ยวหนี้ เขาทำไม่ลง

"ไม่เป็นไรครับ ผมยอมรับหนี้ก้อนนี้" ลู่เหย่พูด "แต่ลุงจางต้องเขียนใบเสร็จรับเงินให้ผมสักใบ ระบุว่าได้รับเงินจากผมไปเรียบร้อยแล้ว นับแต่นี้ถือว่าสะสางหนี้สินกับพ่อผมและครอบครัวผมสิ้นสุดลง ไม่มีภาระผูกพันทางการเงินใดๆ ต่อกันอีก"

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ต้องเขียนให้อยู่แล้ว!" จางเทียนไห่รีบรับปาก

ลู่เหย่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วใช้แอปธนาคารทยอยโอนเงินห้าแสนให้จางเทียนไห่เป็นงวดๆ

เมื่อได้ยินเสียงข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าดัง ติ๊งต่องๆ ไม่หยุด จางเทียนไห่ก้มมองจอมือถือจนตาค้าง ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าเด็กหนุ่มนี่จะมีเงินมหาศาลขนาดนี้ติดตัวจริงๆ หรือว่าก่อนที่พี่ลู่จะเกิดเรื่อง ได้แอบซุกเงินก้อนนี้ไว้ให้ลูกชายกันแน่? ก็เป็นไปได้ เพราะศาลคงไม่เพ่งเล็งเด็กสักเท่าไหร่

พริบตานั้น จางเทียนไห่ก็เริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาจับใจ นึกก่นด่าตัวเองว่าเมื่อกี้ไม่น่าปากไวบอกว่าเอาแค่เงินต้นไม่เอาดอกเบี้ยเลย ดอกเบี้ยร้อยละห้าสิบสตางค์ทบมาตั้งหลายปี ก็เป็นเงินตั้งแสนกว่าแล้วเชียวนะ!

แต่ในเมื่อพลั้งปากพูดไปแล้ว จะมากลืนน้ำลายตัวเองต่อหน้าต่อตาก็น่าเกลียด จางเทียนไห่จึงได้แต่จำใจรับกระดาษกับปากกาที่ลู่เหย่ยื่นให้ มาจรดปากกาเขียนใบเสร็จรับเงินมอบให้ลู่เหย่

"ฉันว่าแล้วเชียว อูฐผอมตายยังตัวใหญ่กว่าม้า พ่อเธอต้องแอบทิ้งเงินไว้ให้ก่อนเกิดเรื่องแหงๆ" จางเทียนไห่ฉีกยิ้ม

"ลุงจางเข้าใจผิดแล้วครับ เงินก้อนนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อผมสักนิด นี่มันเป็นเงินแต๊ะเอียที่ผมสะสมไว้ บวกกับเงินที่เคยซิ่งรถหามาได้ในอดีต รวมกันได้พอดีห้าแสนเป๊ะ วันนี้ผมยกให้ลุงไปจนเกลี้ยงแล้ว รบกวนลุงออกไปข้างนอกแล้วอย่าเอาไปโพนทะนาด้วยนะครับ" ลู่เหย่ตัดบท

"แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องของคนอื่นพวกเราไม่เข้าไปก้าวก่ายหรอก" จางเทียนไห่หัวเราะร่า

พอได้เงินไป จางเทียนไห่กับเมียก็ยิ้มแย้มเดินจากไปด้วยความเบิกบานใจ ทิ้งให้แม่ของลู่เหย่ยืนจ้องลูกชายตาค้างด้วยความมึนงง

"เสี่ยวเหย่ เงินก้อนนี้เป็นเงินแต๊ะเอียที่ลูกเก็บไว้จริงๆ เหรอ?" แม่เอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง