บทที่ 55 ต่อไปนี้ให้ลูกเป็นคนตัดสินใจ

ที่จริงถ้าลู่เหย่จะยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าเป็นเงินแต๊ะเอีย แม่ของเขาก็คงเชื่อ เพราะเมื่อก่อนเงินแต๊ะเอียของลู่เหย่ปีหนึ่งได้อย่างน้อยก็เป็นแสนหยวน จะเก็บได้สักห้าแสนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ลู่เหย่ไม่อยากใช้เหตุผลนี้ ต่อให้วันนี้โกหกเอาตัวรอดไปได้ แล้ววันหน้าล่ะ ที่บ้านเป็นหนี้ตั้งสามสี่ล้านหยวน ถ้าต่อไปต้องคืนเงินทีละก้อน เขาจะหาข้ออ้างอะไรมาพูดอีกล่ะ

สู้เคลียร์ให้จบในคราวเดียววันนี้เลยดีกว่า

ลู่เหย่ดึงแม่ไปนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า "โกหกทั้งนั้นแหละครับ เมื่อก่อนผมเคยเก็บเงินอยู่ซะที่ไหน"

"นั่นสิ แม่ก็ว่าแกจะไปเก็บเงินได้ถึงห้าแสนได้ยังไง" แม่ของลู่เหย่พูดพลางทำหน้าสงสัย "แล้วเงินห้าแสนนี่แกเอามาจากไหน"

ลู่เหย่ยังไม่ตอบทันที แต่ไปหยิบกล่องเครื่องมือซ่อมแซมโบราณวัตถุที่หูลี่หมิงให้มาเปิดให้แม่ดู

"นี่อะไรน่ะ" แม่ลู่เหย่ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"นี่เป็นชุดเครื่องมือซ่อมแซมโบราณวัตถุที่สั่งทำพิเศษของพิพิธภัณฑ์มณฑล แม่ดูสิครับ" ลู่เหย่ชี้ตัวอักษรของพิพิธภัณฑ์มณฑลบนเครื่องมือให้ดู

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเงินห้าแสนของแกด้วยล่ะ" แม่ลู่เหย่ถาม

"นี่เป็นของที่รองผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์มณฑลให้ผมมาครับ" ลู่เหย่พูดพลางเดินไปหยิบนามบัตรของหูลี่หมิงจากในห้องมายื่นให้แม่ดู "ตอนนี้ผมกำลังเรียนการประเมินค่ากับซ่อมแซมโบราณวัตถุจากพวกผู้เชี่ยวชาญรุ่นใหญ่อยู่"

"เรียนไอ้นี่มันหาเงินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ" แม่ยิ่งงงเข้าไปใหญ่

"ไม่ใช่แบบนั้น แม่ฟังผมพูดให้จบก่อนสิครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "อย่างแรกเลยคือผมได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาเยอะมาก ช่วงก่อนผมไปเดินถนนของเก่าแล้วเก็บตกโบราณวัตถุมาได้สองสามชิ้น เอาไปขายต่อได้เงินมาหลายแสน เงินมันได้มาจากทางนี้ต่างหากล่ะครับ"

"เก็บเหรอ แกเนี่ยนะเก็บโบราณวัตถุได้ แกไม่ได้ไปทำเรื่องนอกลู่นอกทางอะไรมาใช่ไหม" แม่ลู่เหย่ร้อนใจขึ้นมาทันที

"เรื่องนอกลู่นอกทางอะไรกันเล่า ไม่ใช่เก็บของตกแบบนั้น มันคือการเก็บตกของมีค่าครับ" ลู่เหย่รีบอธิบาย "แม่รู้จักการเก็บตกไหมล่ะ มันคือการใช้เงินแค่นิดเดียวไปซื้อของที่คนอื่นคิดว่าไม่มีราคามา แล้วค่อยเอาไปขายต่อให้คนที่ดูของเป็นอีกทีไง"

แม่ของลู่เหย่พอจะฟังเข้าใจอยู่บ้าง เพราะทุกวันนี้การลงทุนในของเก่ากำลังฮิต รายการตรวจดูโบราณวัตถุในทีวีก็มีเพียบ เธอเองย่อมเคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง

"แกตัวแค่นี้จะไปรู้ได้ยังไงว่าอะไรดีอะไรไม่ดี" แม่ลู่เหย่ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

"แม่ดูสิ แม่ก็มองคนแต่เปลือกเหมือนคนอื่นเขา ลูกชายแม่นั่งอ่านหนังสือจนดึกจนดื่นทุกคืน แม่ก็เห็นนี่ครับ ทุกสุดสัปดาห์ผมก็ไม่เคยหยุดพัก วิ่งไปนั่งเรียนในห้องสมุด วิ่งไปตลาดของเก่าเพื่อเรียนรู้จากผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย จนวันนี้ถึงมีระดับการดูของที่เฉียบขาดขนาดนี้ แม่คิดว่าง่ายนักเหรอครับ" ลู่เหย่ว่า

แต่มีหรือที่แม่ของเขาจะยอมเชื่อเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำว่าลู่เหย่กลายเป็นเซียนของเก่าที่หาเงินได้หลายแสนในเวลาแค่เดือนสองเดือน

ลู่เหย่เห็นแม่ยังไม่เชื่อ จึงล้วงเอาปิ่นปักผมทองคำที่เพิ่งได้มาเมื่อตอนเที่ยงออกจากกระเป๋าเป้

"เห็นนี่ไหมครับ" ลู่เหย่ยื่นปิ่นทองคำให้แม่

"นี่ทองจริงเหรอ" แม่รับปิ่นทองคำไปดู "หมองเชียว ต้องเอาไปให้ที่ร้านล้างทำความสะอาดหน่อยแล้ว"

"จะไปล้างทำไมล่ะครับ" ลู่เหย่ขำแม่ตัวเอง "นี่ของเมื่อพันปีก่อนเชียวนะ สมัยราชวงศ์ซ่งนู่น"

"หา" แม่ลู่เหย่ตกใจตาโต "ของเมื่อพันปีก่อนเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ เมื่อเที่ยงผมไปซื้อมาจากถนนของเก่า แม่ทายสิเท่าไหร่" ลู่เหย่ถาม

"หลายหมื่นล่ะมั้ง ของเก่านานขนาดนี้" แม่ลู่เหย่เดา

"สามร้อยครับ" ลู่เหย่ยิ้ม

"สามร้อยหยวนเนี่ยนะ" แม่ลู่เหย่ตกตะลึง

"ใช่ครับ สามร้อยหยวนถ้วนๆ ของแท้แน่นอน" ลู่เหย่ว่า

"จริงเหรอเนี่ย" แม่ลู่เหย่ทำหน้าเหลือเชื่อ "สามร้อยหยวนนี่มันคุ้มเกินไปแล้ว ของพวกนี้เอาไปขายน่าจะได้สักสามหมื่นสบายๆ เลยนะ"

"สามหมื่นที่ไหนกัน หลายแสนต่างหากล่ะครับ!" ลู่เหย่บอก

"โอ้โห นี่มันหาเงินไวกว่าพ่อแกสมัยก่อนซะอีกนะเนี่ย!" แม่ลู่เหย่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

"ยังไม่หมดแค่นี้นะครับ" ลู่เหย่ล้วงเหรียญหยวนต้าโถวอีกหลายเหรียญออกมาวางบนมือแม่ "สามร้อยหยวน ได้พวกนี้มารวมอยู่ด้วยนะ"

แม่ของลู่เหย่คุ้นเคยกับเหรียญหยวนต้าโถวเป็นอย่างดี นับเป็นความทรงจำทางประวัติศาสตร์ของคนรุ่นเธอเลยก็ว่าได้

"เหรียญเงินพวกนี้น่าจะอันละหลายพันอยู่นะ อ้าว มีเหรียญทองด้วยอันหนึ่งนี่!" แม่ลู่เหย่ยิ้มหน้าบาน "เหรียญทองนี่น่าจะได้สักหลายหมื่นมั้งเนี่ย"

"เป็นไงล่ะครับ สามร้อยหยวนคุ้มไหม" ลู่เหย่ถาม

"สามร้อยหยวนมันก็ต้องคุ้มสิ แต่แกจะไปซื้อของพวกนี้มาได้ยังไงกัน คนอื่นเขาไม่ได้โง่นะ ใครจะไม่รู้ว่าเหรียญเงินแค่อันเดียวก็เกินสามร้อยแล้ว" แม่ลู่เหย่ถามอย่างสงสัย

ลู่เหย่จึงเล่าเรื่องการเปิดกล่องสุ่มที่ถนนของเก่าให้แม่ฟัง พอเห็นว่าแม่ยังคิดไม่ตก เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดคลิปบนโต่วอินเกี่ยวกับการซื้อกล่องสุ่มเก็บตกของมีค่าให้แม่ดู เธอถึงได้เข้าใจว่ามันเป็นมายังไง

"การเปิดกล่องสุ่มพวกนี้สิบเจ้าก็หลอกไปเก้าเจ้าแล้ว คนที่จะได้ของดีจริงๆ มีไม่เยอะหรอก มันต้องอาศัยทั้งฝีมือแล้วก็ดวงด้วย ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้เลยครับ" ลู่เหย่ยิ้มร่า

ลู่เหย่ยังพูดไม่หนำใจ เขาดึงแม่เข้าไปในห้องนอนของตัวเองต่อ แล้วหยิบชามลายครามใบใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อนออกมาวางให้ดู "ชามใบนี้ เมื่อวันก่อนผมเพิ่งซื้อมาด้วยเงินสามหมื่นหยวนครับ"

"สามหมื่นเลยเหรอ!" แม่ลู่เหย่ฟังแล้วแทบจะอ้าปากค้าง เงินสามหมื่นหยวนในตอนนี้น่ะ ต่อให้เธอไม่กินไม่ใช้ก็ต้องทำงานตั้งสามเดือนถึงจะหามาได้ "ของดีๆ ตั้งเยอะแยะเมื่อกี้แค่สามร้อย แต่ชามบิ่นๆ แตกๆ ใบนี้นี่นะสามหมื่น สู้เอาเงินสามร้อยไปซื้อกล่องเหล็กนั่นยังดีกว่าอีก"

"กล่องสุ่มมันเป็นเรื่องของโชคชะตา นานทีปีหนถึงจะเจอสักครั้ง แถมยังต้องเสี่ยงดวงเดาเอาเหมือนซื้อหวยนั่นแหละครับ แต่ชามใบนี้ไม่เหมือนกัน ทุกคนเห็นกันชัดๆ อยู่แล้วว่าในตลาดมันมีราคาอยู่ที่สามหมื่นหยวน ถ้าจะซื้อก็ต้องจ่ายสามหมื่นเท่านั้น" ลู่เหย่อธิบาย

"ในเมื่อมันมีค่าแค่สามหมื่นแล้วแกจะไปจ่ายสามหมื่นซื้อมันมาทำไมล่ะ" แม่ลู่เหย่ไม่เข้าใจ

"ที่มันราคาแค่สามหมื่นก็เพราะมันแตกอยู่ไงครับ ถ้าเกิดผมซ่อมเสร็จขึ้นมา ไม่แน่อาจจะขายได้ถึงสามแสนหยวนเลยนะ กำไรสิบเท่าเลย" ลู่เหย่บอก

"เครื่องเคลือบแบบนี้มันซ่อมได้ด้วยเหรอ" แม่ลู่เหย่ฟังแล้วอัศจรรย์ใจไม่น้อย

"โธ่ มันเป็นเรื่องของมืออาชีพเขา อธิบายไปแม่ก็ไม่เข้าใจหรอก" ลู่เหย่พูดอย่างภูมิใจ "รอผมค่อยๆ ซ่อมเสร็จแล้วจะเอามาให้ดูนะ ต่อไปของในห้องผมนี่ แม่ห้ามมาแตะต้องเด็ดขาดเลยนะ ไม่แน่มันอาจจะมีค่าเป็นหลายแสนหรือหลายล้านหยวนก็ได้!"

"แกอย่ามาหลอกให้แม่ดีใจเล่นหน่อยเลย!" แม่หัวเราะออกมา

"ไม่ได้หลอกจริงๆ นะ ชามลายครามใบนี้ถ้าสภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิน่ะ ขายได้ตั้งล้านสองล้านหยวนเลยนะแม่!" ลู่เหย่ว่า

แม่ของลู่เหย่ฟังแล้วก็ได้แต่อ้าปากค้างด้วยความทึ่ง ในใจก็พลอยปลาบปลื้มยินดีไปด้วย "นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าลูกแม่จะเก่งขนาดนี้ ดูไม่ออกเลยจริงๆ ต่อไปคงดีขึ้นแล้วล่ะ บ้านนี้คงต้องให้แกเป็นคนตัดสินใจอย่างเต็มตัวแล้วจริงๆ"

"มันแน่นอนอยู่แล้วครับ รอให้ผมตั้งหน้าตั้งตาเก็บเงินอีกหน่อย ใช้หนี้ของที่บ้านให้หมด ต่อไปแม่ก็ไม่ต้องออกไปขายข้าวผัดอีกแล้วนะ" ลู่เหย่บอก

"จะใช้ให้หมดน่ะมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก หนี้ตั้งเกือบสี่ล้านหยวนเชียวนะ!" แม่ถอนหายใจ

"วางใจเถอะครับ ถ้าผมเก็บตกของดีๆ ได้อีกชิ้น ไม่แน่อาจจะฟันเงินได้หลายล้านในคราวเดียวเลยก็ได้!" ลู่เหย่ยิ้ม

"มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง" แม่ลู่เหย่พูดแล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าหมองลงทันที "แม่ขอโทษนะลูก วันก่อนเป็นวันเกิดแกแท้ๆ พอแม่ยุ่งๆ ก็เลยลืมไปเลย ไม่ได้ซื้อเค้กให้แกสักก้อน"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คืนนี้เราออกไปกินข้าวนอกบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวผมเลี้ยงมื้อใหญ่เอง" ลู่เหย่ชวน

"ไม่ได้หรอก ยังมีข้าวผัดต้องไปขาย เตรียมของไว้หมดแล้ว ทิ้งไปก็เสียดายแย่" แม่ลู่เหย่รีบปฏิเสธ

"ต่อไปก็เลิกขายเถอะครับ" ลู่เหย่บอก

"ไม่ได้หรอก ตราบใดที่บ้านเรายังใช้หนี้ไม่หมด แผงข้าวผัดนี่ก็ทิ้งไม่ได้ ข้าวผัดก็ต้องขายต่อไปเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้น จะมีคนยกพวกมาทวงเงินที่บ้านเป็นพรวนแน่" แม่ลู่เหย่พูดแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ "ความจริงวันนี้แกไม่ควรเอาเงินห้าแสนนั่นไปให้จางเทียนไห่เลย คอยดูเถอะ อีกไม่นานเรื่องนี้ต้องหลุดไปเข้าหูคนอื่นเข้าจนได้ แล้วพวกนั้นก็จะต้องแห่กันมาทวงเงินแกแน่นอน"