บทที่ 56 เหรียญทอง

ในบัตรธนาคารของลู่เหย่เดิมทีมีอยู่เจ็ดแสนกว่าหยวน พอจ่ายให้จางเทียนไห่รวดเดียวห้าแสน ในบัญชีก็เหลือแค่ยี่สิบกว่าหมื่นเท่านั้น

ลู่เหย่รู้ดีว่าแม่พูดถูก วันนี้เขาเป็นฝ่ายเริ่มจ่ายเงินคืนก่อน ต่อไปคงมีคนทยอยมาทวงหนี้พวกเขาไม่หยุดหย่อนแน่ แต่เมื่อกี้ตอนควักเงินจ่าย เขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น แค่อารมณ์ชั่ววูบล้วนๆ

แต่จ่ายไปแล้วก็แล้วกันไป สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องรีบหาเงินเพิ่มให้เร็วที่สุด อย่างเช่นซ่อมชามลายครามใบใหญ่ใบนั้นให้เสร็จ

ทว่าชามลายครามใบนี้ ลู่เหย่ยังไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า แม้เครื่องมือและวัสดุจะเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว แต่การแค่เอาเศษกระเบื้องเคลือบจากยุคสมัยใกล้เคียงกันมาปะเข้าไป มันแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ประการแรก ลวดลายครามบนเศษกระเบื้องไม่เหมือนกับบนจานเดิม ต่อให้ฝีมือเขาจะเทพแค่ไหน ปะได้เนียนกริบไร้รอยต่อเพียงใด แต่พอลวดลายไม่ตรงกัน ทำไปก็เปล่าประโยชน์ เผลอๆ ทำเสร็จแล้ว เงินต้นสามหมื่นหยวนยังจะเอาคืนไม่ได้ด้วยซ้ำ

การซ่อมเครื่องเคลือบ ถ้ามีเศษเดิมอยู่ครบจะง่ายกว่ามาก แต่ถ้าเศษเดิมหายไป ความยากจะพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า ด้วยเหตุนี้ เครื่องเคลือบที่แตกหักเสียหาย แม้จะเก่าแก่โบราณแค่ไหน ส่วนใหญ่จึงไม่มีใครแล

ลู่เหย่ยังคิดไม่ออกว่าจะเอายังไงดี จึงวางชามลายครามใบใหญ่ลงก่อน แล้วหันมาจัดการปิ่นทองยู่อี่สมัยซ่งในมือก่อน ไว้รอให้มีไอเดีย ค่อยกลับมาซ่อมชามลายคราม

ปิ่นทองยู่อี่แค่ทำความสะอาดนิดหน่อยให้ประกายทองเผยออกมาก็พอ ไม่ต้องทำมากเกินไปจนร่องรอยแห่งกาลเวลาดั้งเดิมเลือนหาย ไม่อย่างนั้นคงเสียของแย่

พอทำความสะอาดปิ่นทองเสร็จ ลู่เหย่ก็ส่องดูใต้แสงไฟอย่างละเอียด พลางทึ่งในฝีมือเชิงช่างอันประณีตของยุคซ่ง แต่ก็อดเสียดายไม่ได้อยู่ดี รูปทรงของปิ่นทองเล่มนี้ยังเรียบง่ายไปหน่อย เอาไปขายคงไม่ได้ราคาเท่าไหร่

จัดการปิ่นทองเสร็จ ลู่เหย่ก็นึกถึงเหรียญหยวนต้าโถวทั้งห้าเหรียญขึ้นมาได้

เขาหยิบเหรียญหยวนต้าโถวออกมา แล้วเปิดเน็ตหาข้อมูลดู

ไม่ค้นก็ไม่รู้ พอค้นปุ๊บลู่เหย่ถึงกับตกใจตาค้าง

ในบรรดาเหรียญหยวนต้าโถวทั้งห้าเหรียญ มีสี่เหรียญที่เป็นเหรียญเงิน ทั้งหมดเป็นรุ่นปีที่สามแห่งสาธารณรัฐจีน เหรียญหนึ่งราคาตกราวห้าถึงหกพันหยวน สี่เหรียญก็สองหมื่นกว่าหยวน เรื่องนี้ไม่ถือว่าแปลกอะไร อยู่ในความคาดหมายของลู่เหย่แต่แรกแล้ว

แต่ที่ช็อกตาตั้ง คือเหรียญทองคำหยวนต้าโถวเหรียญนั้นต่างหาก

นี่เป็นเหรียญหยวนต้าโถวรุ่นปีที่สามแห่งสาธารณรัฐจีนเช่นกัน ด้านหนึ่งเป็นรูปศีรษะของหยวนซื่อไข่ อีกด้านหล่อตัวอักษรระบุมูลค่า 'หนึ่งหยวน' และอักษร 'ฉางซาอวี๋ไท่หัวทองคำบริสุทธิ์'

ลู่เหย่ค้นข้อมูลในเน็ตพบว่า เหรียญทองคำแบบนี้เคยถูกประมูลไปถึงหนึ่งล้านกว่าหยวน! เพราะจำนวนที่หลงเหลือรอดมานั้นน้อยแสนน้อย

ลู่เหย่มองเหรียญทองคำในมือด้วยความตกตะลึงสุดขีด นึกไม่ถึงเลยว่าบอสใหญ่ตัวจริงในกล่องสุ่มวันนี้จะไม่ใช่ปิ่นทองอายุพันปี แต่กลับเป็นเหรียญทองคำเมื่อร้อยปีก่อน! เชี่ยเอ๊ย นี่มันเจี่ยนโหล่วคว้าลาภก้อนโตชัดๆ

ลู่เหย่ไม่ได้ถือปิ่นทองตรงไปหาเจ้าฉวนที่ตลาดของเก่าทันที แต่แวะไปที่ศูนย์ซื้อขายของสะสมหัวเซี่ยก่อน ที่ผ่านมาของทุกชิ้นเขาขายให้เจ้าฉวนหมด เลยไม่รู้ว่าตลาดข้างนอกเขาซื้อขายกันยังไง

ความจริงลู่เหย่อ่านข้อมูลมาเยอะ ภาพรวมราคาของเก่าในตลาดเขาก็รู้กระจ่างแจ้งดีอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอยากลองเดินดูที่อื่นบ้าง

ศูนย์ซื้อขายของสะสมหัวเซี่ยไม่ได้มีแค่การซื้อขายของเก่า ของสะสมทุกอย่างที่มีมูลค่าสามารถนำมาซื้อขายกันที่นี่ได้หมด ด้านในมีแกลเลอรีภาพวาดอยู่มากมาย ซึ่งเน้นการซื้อขายงานศิลปะร่วมสมัยเป็นหลัก

บริษัทประมูลส่วนใหญ่ของปินไห่ก็ตั้งอยู่ที่นี่ ลู่เหย่เห็นบริษัทประมูลอีเฉวียนของไต้เฉวียนด้วย แต่เขาก็ไม่ได้เดินเข้าไป

ลู่เหย่พบว่า นอกจากพวกบริษัทประมูลแล้ว ศูนย์ซื้อขายแห่งนี้จะเน้นไปที่งานศิลปะร่วมสมัยเป็นหลัก หากเป็นการซื้อขายของเก่าจริงๆ ยังไงก็ต้องไปที่ตลาดของเก่าอยู่ดี ที่นั่นมีขนาดใหญ่กว่าและได้บรรยากาศมากกว่า

การมาเดินเล่นรอบนี้ลู่เหย่ไม่ได้มาเสียเที่ยว อย่างน้อยก็ได้รู้จุดเด่นของที่นี่ ไม่แน่ว่าวันหน้าถ้าเจี่ยนโหล่วได้งานศิลปะร่วมสมัยมา อาจจะเอามาปล่อยขายที่นี่ก็ได้

พูดถึงงานศิลปะร่วมสมัย ลู่เหย่รู้ดีว่ามองข้ามไม่ได้เด็ดขาด ภาพสีน้ำมันร่วมสมัยหลายชิ้นขายได้หลายล้านไปจนถึงหลายสิบล้านหยวน ราคาไม่ได้ด้อยไปกว่าของโบราณเลยสักนิด

ลู่เหย่พกปิ่นทองกลับมาที่ตลาดของเก่าอีกครั้ง พอมาถึงที่นี่ก็ไม่สะดวกจะเดินถามราคาไปทั่ว เพราะการทำธุรกิจต้องเน้นความไว้ใจ ในเมื่อร่วมงานกับเจ้าฉวนได้ด้วยดี ก็ไม่ควรเที่ยวเดินเช็กราคาเรื่อยเปื่อย

อันที่จริงภาพรวมของเจ้าฉวนถือว่าใช้ได้เลย ให้ราคาค่อนข้างสมน้ำสมเนื้อ

ลู่เหย่ตรงมาจากศูนย์ซื้อขายโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า พอเดินเข้าไปในเจินกู่ไจก็พบว่าเจ้าฉวนไม่อยู่ มีเพียงพนักงานสาวสวยอย่างเสี่ยวลู่เฝ้าร้านอยู่คนเดียว

"เถ้าแก่ลู่มาแล้ว!" เสี่ยวลู่เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น เจ้าฉวนเรียกลู่เหย่ว่าเสี่ยวลู่ได้ แต่เธอในฐานะพนักงานร้านจะเรียกเขาว่าเสี่ยวลู่ไม่ได้ ต้องเรียกว่าเถ้าแก่

นี่คือกฎ และเป็นมารยาทด้วย

แต่ลู่เหย่ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ รีบยิ้มพลางบอกว่า "คนสวย คุณอายุมากกว่าผมอีก อย่าเรียกผมเถ้าแก่เลย เรียกผมเสี่ยวลู่เถอะ"

"รู้ได้ไงว่าฉันอายุมากกว่านาย?" เสี่ยวลู่หัวเราะ

"ดูไม่ออกก็บ้าแล้ว ชัดเจนขนาดนี้!" ลู่เหย่ยิ้ม "เถ้าแก่เจ้าล่ะครับ?"

"เถ้าแก่ของเราออกไปดูของน่ะ นั่งก่อนสิ เดี๋ยวคงกลับมาแล้วล่ะ" เสี่ยวลู่พูดพลางรินน้ำชาให้ลู่เหย่

"คนสวย ทำงานที่นี่มากี่ปีแล้วเนี่ย?" ลู่เหย่จิบชาพลางชวนคุย เขามาที่นี่ตั้งหลายรอบ เพิ่งจะได้คุยกับเธอเป็นครั้งแรก

"สองปีแล้วจ้ะ" เสี่ยวลู่ตอบ

"ลืมถามชื่อเลยแฮะ" ลู่เหย่ยิ้ม

"ลู่ซิน เรียกฉันว่าเสี่ยวลู่ก็ได้นะ เถ้าแก่" ลู่ซินยิ้มตอบ

"บังเอิญจัง ผมก็เสี่ยวลู่เหมือนกัน งั้นอย่าเรียกผมว่าเถ้าแก่เลย เรียกเสี่ยวลู่นั่นแหละ" ลู่เหย่หัวเราะ

ลู่เหย่สังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่มา ลู่ซินจะใส่ชุดกี่เพ้าตลอด ทรวดทรงองเอวส่วนเว้าส่วนโค้งเป๊ะไปหมด สวยสะกดตาจริงๆ

"ถามอะไรหน่อยสิ เห็นคุณใส่กี่เพ้าทุกทีเลย นี่คือชุดยูนิฟอร์มเหรอ?" ลู่เหย่ถามด้วยความสงสัย

"ใช่จ้ะ ถือว่าใช่นะ" ลู่ซินยิ้ม "ทำไมเหรอ สวยไหมล่ะ?"

"สวยสิครับ! ชุดกี่เพ้านี่เลือกหุ่นจะตาย คนทั่วไปใส่แล้วไม่รอดหรอก แต่คนสวยใส่แล้วดูดีมาก หุ่นเป๊ะระดับพรีเมียมเลย" ลู่เหย่ยิ้มกวนๆ

"จริงเหรอเนี่ย? แหม เถ้าแก่นี่ปากหวานจริงเชียว!" ลู่ซินหัวเราะร่า

พูดก็พูดเถอะ ลู่เหย่ไม่ได้แกล้งเยินยอเลย หุ่นของลู่ซินยอดเยี่ยมจริงๆ แทบจะไม่แพ้เซียวเวยเลยด้วยซ้ำ อันที่จริงสองคนนี้สวยกันคนละแบบ แค่บุคลิกต่างกัน ลู่ซินจะดูมีความเป็นหญิงงามย้อนยุคมากกว่า มิน่าล่ะเจ้าฉวนถึงจ้างเธอมาเฝ้าร้านของเก่า

"ใครปากหวานกันแถวนี้เนี่ย?" ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เจ้าฉวนก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

"ที่แท้ก็เสี่ยวลู่นี่เอง นึกว่าเถ้าแก่คนไหนมาหยอดจนเสี่ยวลู่คนสวยประจำร้านฉันหัวเราะร่าขนาดนี้!" เจ้าฉวนพูดพลางนั่งลง

"จะบอกให้นะ" เจ้าฉวนมองลู่เหย่แล้วยิ้มแซว "คนสวยประจำร้านฉันเพิ่งจะโสดสดๆ ร้อนๆ เลย ถ้านายสนใจก็ต้องมาบ่อยๆ หน่อยนะ แล้วก็อย่าลืมพกของดีๆ ติดไม้ติดมือมาเยอะๆ ด้วยล่ะ"

คำพูดของเจ้าฉวนทำเอาลู่เหย่ถึงกับเริ่มเก้อเขินขึ้นมา ยังไงเขาก็ยังเป็นแค่วัยรุ่น ตรงกันข้ามกับลู่ซินที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอท่าทางเปิดเผยเป็นธรรมชาติกว่าเยอะ หัวเราะแล้วว่า "แหม เถ้าแก่คะ อย่ามาทำแบบนี้สิ ค้าขายจนลามมาถึงเด็กในร้านตัวเองได้ไงเนี่ย คุณจะซื้อขายของเก่าหรือจะขายฉันกันแน่คะ?"

"ฮึ่ม ให้ท้ายหน่อยล่ะเอาใหญ่เลยนะ เถ้าแก่ลู่อายุแค่นี้ แต่มีทั้งฝีมือและความสามารถระดับนี้ คนอย่างเธอคิดจะปีนหน้าผาไปเอื้อมถึงเรอะ? ฝันกลางวันไปเถอะ!" เจ้าฉวนแกล้งแซวขำๆ "ต่อให้เธออยาก แล้วเถ้าแก่ลู่เขาจะเอาด้วยหรือเปล่าล่ะ?"

"เถ้าแก่ รีบๆ คุยธุรกิจกันเถอะค่ะ อย่ามาเผาฉันเลย ได้เงินเดือนแค่นี้ยังต้องโดนคุณจับเร่ขายอีก ชีวิตฉันมันไม่ง่ายเลยนะคะ" ลู่ซินขำ

"ได้ๆ คุยธุรกิจ!" เจ้าฉวนหันมามองลู่เหย่ "ว่าไง วันนี้เอาของดีอะไรมาล่ะ?"

ลู่เหย่หยิบปิ่นทองสมัยซ่งที่ห่อด้วยผ้าสีน้ำเงินออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วยื่นส่งให้เจ้าฉวน