บทที่ 57 ขายปิ่นทอง

"ฉันสังเกตหลายทีละ เธอมาทีไรก็ห่อผ้ามาลวกๆ ทุกที ไม่เหมือนคนอื่นที่ใส่กล่องบุกำมะหยี่หรูๆ มาให้ดูมีระดับหน่อย" เจ้าฉวนพูดพลางคลี่ผ้าสีน้ำเงินออก

"ของคนอื่นเขามรดกตกทอด ส่วนของผมนี่ไปเก็บตกของที่คนอื่นเขามองข้ามมา มันจะมีกล่องหรูๆ ได้ยังไงล่ะครับ" ลู่เหย่ตอบยิ้มๆ

"ฮ่าๆ! นั่นแหละถึงแสดงว่าเสี่ยวลู่มีของจริง บ่งบอกชัดเจนเลยว่าสายตาในการเก็บตกของแกมันเฉียบขาดแค่ไหน!" เจ้าฉวนหัวเราะร่วน

ปิ่นทองหรูอี้ที่ลู่เหย่ทำความสะอาดใหม่อวดประกายสีทองนวลตาใต้แสงไฟ มันไม่ได้แวววาวบาดตาเหมือนทองในตู้ห้างสรรพสินค้า หากแต่แฝงความสุขุมลุ่มลึกที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน

เจ้าฉวนกวาดสายตามองปิ่นทองเล่มนี้อย่างละเอียด แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เหย่แปลกใจคือ อีกฝ่ายกลับบอกยุคสมัยของมันไม่ได้

ลู่เหย่ประหลาดใจไม่น้อย เครื่องประดับชิ้นเรียบง่ายแค่นี้ถึงกับทำให้เจ้าฉวนไปไม่เป็นเลยเหรอ ไม่น่าใช่สิ!

แต่จริงๆ แล้วก็ไม่แปลกอะไร พวกเครื่องลายครามเกือบทั้งหมดมองปราดเดียวก็รู้ยุคสมัย แค่ต้องมาตัดสินว่าแท้หรือเก๊ แต่เครื่องประดับโบราณนั้นต่างออกไป หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางย่อมยากจะฟันธงได้ว่าเป็นของยุคไหนแน่ ต้องอาศัยการพิจารณาเอกลักษณ์เชิงช่างมาประเมินยุคสมัย ซึ่งแน่นอนว่าบ่อยครั้งก็มีพลาดกันได้

"เถ้าแก่เจ้า ดูไม่ออกเหรอครับ" ลู่เหย่ถามด้วยความสงสัย

เจ้าฉวนส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อน "ดูไม่ออกจริงๆ ว่ะว่ายุคไหน แต่ฉันเดาว่าน่าจะหลังราชวงศ์ซ่ง ฝีมือละเอียดประณีตขนาดนี้ ก่อนยุคซ่งไม่ค่อยมีให้เห็นหรอก"

การประเมินคร่าวๆ ของเจ้าฉวนถือว่าไม่ผิด แต่คำว่าหลังราชวงศ์ซ่งมันกินช่วงเวลากว้างมาก สำหรับคนทั่วไป ช่วงเวลาที่ห่างกันนับร้อยนับพันปีย่อมยากจะแยกแยะความแตกต่างของเครื่องประดับได้

อย่าว่าแต่เจ้าฉวนเลย ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญรุ่นเก๋าหลายคน หากเครื่องประดับชิ้นนั้นไม่มีแหล่งที่มาแน่ชัด ก็ยากจะระบุยุคสมัยอย่างเจาะจงได้เหมือนกัน

"นี่ของสมัยซ่งครับ" ลู่เหย่เอ่ย

"สมัยซ่งเรอะ เสี่ยวลู่ แกมั่นใจได้ยังไง" เจ้าฉวนถามอย่างอึ้งๆ

"คุณดูสิครับ สุนทรียศาสตร์ของสมัยซ่งเน้นความเรียบง่ายและสง่างาม ปิ่นทองเล่มนี้สะท้อนเอกลักษณ์สมัยซ่งออกมาได้ชัดเจนมาก แน่นอนว่าแค่รูปแบบอาจบอกไม่ได้ทั้งหมด แต่เราดูจากฝีมืองานช่างได้ คุณดูตรงนี้นะ…" ลู่เหย่เริ่มอธิบายให้เจ้าฉวนฟังอย่างละเอียด แจกแจงจุดเด่นและวิธีการตรวจสอบเครื่องประดับสมัยซ่งทีละจุด

เขาไล่เรียงตั้งแต่วัฒนธรรมไปจนถึงสภาพเศรษฐกิจของราชวงศ์ซ่ง จากเศรษฐกิจเชื่อมไปยังงานหัตถกรรม แล้วชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับยุคหยวนและหมิง เจ้าฉวนกับลู่ซินยืนฟังไปก็พยักหน้าหงึกๆ ตามไม่หยุด

ลู่เหย่กลัวว่าเจ้าฉวนจะไม่ปักใจเชื่อ จึงเสริมอีกว่า "แล้วที่ผมฟันธงได้ว่าเป็นสมัยซ่ง ยังมีหลักฐานสำคัญอีกอย่าง ในพิพิธภัณฑ์หางโจวมีปิ่นเล่มหนึ่งที่แทบจะพิมพ์เดียวกันเป๊ะเลยครับ"

ลู่เหย่หยิบมือถือออกมาเปิดหน้าเพจจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์แล้วยื่นให้เจ้าฉวนดู

เมื่อครู่เจ้าฉวนก็ฟังจนอ้าปากค้างอยู่แล้ว พอมาเห็นภาพถ่ายในเน็ตก็ยิ่งตาค้างเข้าไปใหญ่

"ฉันว่านะเสี่ยวลู่ เมื่อก่อนฉันก็เชื่อในสายตาเธออยู่หรอก แต่ลึกๆ ในใจก็แอบคิดว่าเธออายุน้อยขนาดนี้ น่าจะอาศัยดวงเสียส่วนใหญ่แน่ๆ แต่วันนี้พอได้ฟังเธออธิบาย ฉันยอมรับนับถือจากใจเลยจริงๆ ความรู้ด้านของเก่ากับประวัติศาสตร์ของเธอนี่ สมกับที่บอกว่าอ่านหนังสือมาเป็นหมื่นเล่มจริงๆ พับผ่าสิ" เจ้าฉวนอดเอ่ยปากชมไม่ได้

"อ้าว ทำไมล่ะครับ เถ้าแก่เจ้าเคยคิดว่าผมขี้โม้หรอกเหรอ" ลู่เหย่หัวเราะร่า

"ตอนนี้ไม่กล้าคิดแล้ว ยอมใจเลย ฝีมือระดับนี้ออกไปรับจ้างตรวจเช็กของข้างนอกได้สบายๆ เลยนะเนี่ย วันหน้าถ้าฉันมีของอะไร เธอต้องมาช่วยดูให้ด้วยล่ะ" เจ้าฉวนยิ้มพลางพูด

"ได้สิครับ ถือว่าผมได้เรียนรู้ไปด้วยในตัว!" ลู่เหย่ตอบยิ้มๆ

"แล้วชิ้นนี้จะปล่อยไหมล่ะ" เจ้าฉวนถามเข้าเรื่อง

"อุตส่าห์แบกมาถึงนี่แล้ว ก็ต้องปล่อยสิครับ อยู่ที่ราคาแล้วล่ะ!" ลู่เหย่ว่าพลางยิ้มกวน

"เธอนั่งรอแป๊บนะ เครื่องประดับทองราชวงศ์ซ่งเนี่ยฉันยังไม่เคยรับเข้าเลย ขอถามพรรคพวกก่อนแล้วกัน" เจ้าฉวนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งออกไป

พอกดส่งเสร็จ เขาก็กดโทรศัพท์คุยต่อหน้าลู่เหย่ทันที

การพูดคุยสั้นกระชับ แค่ไม่กี่ประโยคก็วางสาย

ไม่ต้องเดา ลู่เหย่ก็รู้ว่าเจ้าฉวนโทรหาใคร ถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรือคนในวงการเดียวกัน ก็คงเป็นผู้ซื้อเป้าหมาย เพื่อเช็กดูว่าฝั่งโน้นจะกล้าสู้ราคาเท่าไหร่

พอวางสาย เจ้าฉวนก็พูดขึ้นว่า "คนกันเองไม่พูดจาอ้อมค้อมนะ เมื่อกี้ลองถามมาแล้ว โดยทั่วไปเครื่องประดับทองมันเปิดราคาสูงเว่อร์ไม่ได้หรอก"

"ไม่เป็นไรครับ เถ้าแก่เปิดราคามาได้เลย" ลู่เหย่บอก

"ปิ่นทองหยูอี้ห้าสีเล่มนี้ แม้ลวดลายจะเรียบง่าย แต่อัญมณีห้าสีทั้งห้าเม็ดนี่แหละที่เป็นจุดเด่น อัญมณีพวกนี้ช่วยดึงมูลค่าของปิ่นทองเล่มนี้ให้พุ่งขึ้นมาทันตาเห็นเลย" เจ้าฉวนวิเคราะห์

"ผมว่าเถ้าแก่เจ้าช่วยพูดรวดเดียวให้จบเถอะ อย่าสับขาหลอกไปมาแบบนี้ได้ไหมครับ" ลู่เหย่ยิ้มขำ

"แต่ก็นั่นแหละ โดยรวมแล้ว ตัวเครื่องประดับเองราคาก็ยังไม่ถือว่าพีคมากอยู่ดี" เจ้าฉวนยังคงกั๊กราคา

"คุณลองเปิดราคามาก่อนเถอะครับ พอใจก็ปิดดีล ไม่ไหวก็ไว้คราวหน้า" ลู่เหย่หัวเราะหึๆ อย่างรู้ทัน

เจ้าฉวนพยักหน้ารับ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันให้เธอสี่แสนแปดหมื่น เป็นไง"

"ตกลงครับ" ลู่เหย่ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล ที่จริงสี่แสนแปดหมื่นหยวนก็เกินราคาที่เขาแอบตั้งไว้ในใจไปนิดหน่อยด้วยซ้ำ

หลังจากตกลงขายปิ่นทองเสร็จ ลู่เหย่ก็ล้วงเหรียญหยวนต้าโถวออกมาจากกระเป๋าเป้

เหรียญหยวนต้าโถวสี่เหรียญ ทั้งหมดเป็นเหรียญเงิน ไม่ได้รวมเหรียญทองคำมูลค่าหลักล้านเหรียญนั้นด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหย่ได้ของมูลค่าเหยียบล้านมาครอง เขาจึงยังไม่อยากรีบปล่อยมันออกไป อยากจะเก็บไว้กับตัวสักสองสามวันเพื่อดูว่าจะหาลู่ทางขายแบบไหนถึงจะได้ราคาดีที่สุด

"โอ้โห เสี่ยวลู่ เธอไปขุดสมบัติพวกนี้มาจากกรุไหนกันเนี่ย ปิ่นทองกับเหรียญเงินพวกนี้มันไม่ได้เก็บตกเก็บตกกันได้ง่ายๆ เลยนะ!" เจ้าฉวนอุทานตาโตพลางยื่นมือไปรับเหรียญเงินมาส่องดู

"ไม่ปิดบังหรอกครับ ได้มาจากการเก็บตกจริงๆ" ลู่เหย่เอ่ยอย่างภูมิใจนิดๆ

"ของแบบนี้ยังเก็บตกได้อีกเหรอ ใครมันจะตาถั่วขนาดนั้นกัน" เจ้าฉวนหัวเราะ

"ความจริงเป็นการเปิดกล่องสุ่มน่ะครับ ทั้งหมดนี่ ลองทายดูสิครับว่าผมซื้อมาเท่าไหร่" ลู่เหย่ยิ้มถาม

"ใครจะไปทายถูกล่ะ ว่ามาเถอะ เท่าไหร่กันแน่" เจ้าฉวนถาม

ลู่เหย่ไม่พูดอะไร แต่ชูสามนิ้วขึ้นมา

"สามหมื่นเหรอคะ" ลู่ซินถาม

"เขาก็บอกอยู่ว่ากล่องสุ่ม ใครจะเอาเงินสามหมื่นไปสุ่มกัน อย่างมากก็สามพัน" เจ้าฉวนว่า

"สามพันเหรอคะ ถ้างั้นก็กำไรมหาศาลเลยสิ วันหลังพาฉันไปเปิดบ้างนะคะ" ลู่ซินยิ้มพลางพูด

"ไม่ใช่ครับ" ลู่เหย่ยิ้มกว้าง "สามร้อยต่างหาก"

"หา!" เจ้าฉวนกับลู่ซินถึงกับอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

"เสี่ยวลู่ ดวงนายนี่มันสุดยอดจริงๆ โชคหล่นทับแท้ๆ!" เจ้าฉวนพูดจบก็หันไปแซวลู่ซิน "นี่แม่หนู เธอต้องสู้หน่อยแล้วนะ คนมีดวงจะรวยมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียวล่ะ!"

"เถ้าแก่ล้อเล่นอีกแล้ว เขาจะมาสนใจคนอย่างฉันได้ยังไงกันคะ!" ลู่ซินพูดพลางเหลือบมองลู่เหย่แวบหนึ่ง

"ไม่ใช่แค่เรื่องดวงหรอกครับ!" ลู่เหย่รีบเปลี่ยนเรื่องทันที เขาเล่าเรื่องที่สังเกตเห็นแม่กุญแจทองแดงจนประเมินได้ว่ากล่องเหล็กไม่เคยถูกเปิดมานานให้ทั้งคู่ฟัง แน่นอนว่าเรื่องป้ายตี้ทิงช่วยตรวจสอบนั้น เขาไม่ได้ปริปากพูดเลยแม้แต่น้อย

"เพราะงั้นถึงได้บอกไงว่าต้องมีทั้งดวงทั้งฝีมือ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้" เจ้าฉวนพลิกดูเหรียญหยวนต้าโถวในมือไปมา "ปีที่สามแห่งสาธารณรัฐจีน ราคากลางชัดเจนอยู่แล้ว เหรียญละห้าพัน สี่เหรียญสองหมื่น ว่าไง"

"ตกลงครับ ผมไม่ต่อสักคำ" ลู่เหย่ยิ้มรับ

"ไม่ต่อราคา ไม่กลัวฉันฟันหัวแบะหรือไง!" เจ้าฉวนหัวเราะ

"ฟันผมครั้งเดียว คราวหน้าผมก็ไม่มาแล้วสิครับ" ลู่เหย่หัวเราะตอบ "ผมเองก็พอรู้ราคาตลาดอยู่บ้างเหมือนกัน"

"ไอ้หนุ่มนี่มันแน่จริงๆ!" เจ้าฉวนส่ายหน้าพลางยิ้ม "ฉันชักจะชอบทำการค้ากับนายขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ คุยง่ายตรงไปตรงมา ได้ก็คือได้ ไม่ได้ก็จบ ไม่เหมือนคนรุ่นฉัน ทำอะไรอ้อมค้อมไปหมด เหนื่อยเป็นบ้า!"

ยอดเงินเข้าบัญชีรวมห้าแสนหยวน พอดิบพอดีกับการชดใช้เงินก้อนที่จ่ายให้จางเทียนไห่ไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ในบัญชีของเขามีเงินเก็บอยู่เจ็ดแสนกว่าหยวนแล้ว