บทที่ 58 ภรรยาแก่กว่าสามปีเหมือนอุ้มก้อนทอง

พอยืนยันยอดเงินเข้าบัญชีเรียบร้อยและคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค ลู่เหย่ก็ขอตัวกลับ

เจ้าฉวนเดินออกมาส่งถึงหน้าร้าน ก่อนแยกกันยังย้ำด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ที่ฉันบอกไปเมื่อกี้เรื่องจะให้มาช่วยดูของน่ะ พูดจริงนะเว้ย! แต่ไม่ต้องห่วง ตามธรรมเนียมวงการนี้ ไม่ให้มาเสียเที่ยวเปล่าๆ แน่นอน"

"ถ้าผมว่างจะแวะมาช่วยดูให้ครับ เรื่องธรรมเนียมอะไรนั่นไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ" ลู่เหย่พูดพลางเข็นจักรยานเตรียมจะไป

เดินไปได้แค่สองก้าว เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาถาม "เถ้าแก่เจ้าครับ พอจะรู้ไหมว่าที่ไหนมีเศษเครื่องเคลือบเก่าๆ ขายบ้าง"

"ถนนของเก่าไง ที่นั่นมีแผงลอยตั้งขายเศษกระเบื้องอยู่ตั้งหลายร้าน" เจ้าฉวนตอบ

"นอกจากถนนของเก่าล่ะครับ"

"นอกจากถนนของเก่าเหรอ…" เจ้าฉวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "เธอลองไปที่ศูนย์การค้าสิ บริษัทประมูลของไต้เฉวียนน่าจะมีเศษกระเบื้องแตกอยู่เพียบ สองปีมานี้หมอนั่นจัดกิจกรรมไลฟ์สดตรวจดูของสะสม ถ้าเจอของเก๊เมื่อไหร่ก็ทุบทิ้งตรงนั้นทันที เพราะงั้นเธอลองแวะไปหาคุณไต้ดู ไม่แน่ว่าเศษพวกนั้นอาจจะยังอยู่ จะเอาไปใช้ซ่อมชามลายครามใบใหญ่นั่นใช่ไหมล่ะ ให้ฉันโทรหาคุณไต้ให้เอาไหม"

"ไม่ต้องหรอกครับ รู้จักกันแล้วทั้งนั้น แค่ไปขอเศษกระเบื้องแตกไม่กี่ชิ้น เขาคงไม่ใจแคบหรอกมั้ง" ลู่เหย่ยิ้มพลางหันหลังเดินจากไป

เจ้าฉวนมองตามแผ่นหลังของลู่เหย่ที่ค่อยๆ ห่างออกไปพลางส่ายหัวยิ้มๆ ก่อนเดินกลับเข้ามาในร้าน พอเห็นลู่ซินกำลังเก็บชุดน้ำชาอยู่ จึงเอ่ยขึ้นว่า "นี่ ลู่ซิน เธอโสดจริงดิ"

"ฉันก็โสดมาตลอดนี่คะ ทำไมเหรอ แบบนี้จะได้ทุ่มเทกับงานได้เต็มที่ไง" ลู่ซินตอบ

"งั้นเธอยิ่งต้องพยายามเข้าแล้วล่ะ เสี่ยวลู่คนนี้นี่ไม่เลวเลยนะ ต้องรีบคว้าโอกาสไว้ล่ะ" เจ้าฉวนแนะ

"โธ่ เถ้าแก่คะ เมื่อกี้หยอกเล่นต่อหน้าเขาก็พอว่าแล้ว นี่เขาเดินไปแล้วยังจะพูดอีก ไม่ตลกเลยนะ" ลู่ซินเก็บของไปพลางบ่นอุบ "เถ้าแก่ไม่ดูบ้างล่ะว่าเขาอายุเท่าไหร่ ฉันอายุเท่าไหร่ ฉันแก่กว่าเขาตั้งห้าหกปีเป็นอย่างน้อย จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะคะ!"

"ห้าหกปีแล้วมันทำไม คนโบราณยังบอกเลยว่าได้เมียแก่กว่าสามปีเหมือนได้ทองก้อน ยิ่งทำงานวงการเรานี่ แก่กว่าสิดียิ่งมีประสบการณ์!" เจ้าฉวนเถียง

"เถ้าแก่นั่นแหละแก่!" ลู่ซินค้อนขวับ

"ใช่ๆ ฉันน่ะแก่แน่นอนอยู่แล้ว แต่คนเรามันก็ต้องแก่กันทั้งนั้นแหละ" เจ้าฉวนรู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงหัวเราะแหะๆ "ฉันพูดจริงนะ นี่คิดเผื่อเธอล้วนๆ! เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่สายตาประเมินของเก่าระดับเขาน่ะ อย่าว่าแต่หาช่องเจี่ยนโหล่วจนรวยเละเลย แค่รับจ้างดูของให้คนอื่น เงินทองก็ไหลมาเทมาไม่ขาดสายแล้ว"

"เขาเพิ่งจะอยู่ ม.ปลายเองนะคะ คิดอกุศลกับเด็กมันจะดีเหรอ" ลู่ซินว่า

"เด็ก ม.ปลายแล้วไง ม.ปลายนี่แหละตัวดีเลย มันก็เหมือนกับการเจี่ยนโหล่วนั่นแหละ ตอนนี้เขายังละอ่อนอยู่ เปรียบเหมือนของล้ำค่าที่ยังไม่สะดุดตา หลายคนดูไม่ออก แต่เธอตาถึงมองเห็นคุณค่าก่อนใคร ก็ต้องรีบลงมือก่อนสิ ชักช้าเดี๋ยวก็โดนคนอื่นตัดหน้าคาบไปกินหรอก!" เจ้าฉวนเชียร์ "รีบๆ เข้าล่ะ!"

"ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ ขืนพ่อแม่เขามาได้ยินเข้า เถ้าแก่คงได้โดนตบกบาลแยกแน่" ลู่ซินหัวเราะ

"จะมาตบฉันทำไม ลู่ซินของพวกเรามีอะไรด้อยตรงไหน หน้าตาก็สะสวย เรียนจบปริญญาตรีระดับหัวกะทิมาแท้ๆ จะไม่คู่ควรกับเขาตรงไหน ไม่แน่ว่าเสี่ยวลู่คนนั้นอาจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดด้วยซ้ำ เธอน่ะยอดเยี่ยมจะตายไป!" เจ้าฉวนยกยอปอปั้น

"สุดท้ายก็ยังต้องมาเป็นลูกจ้างให้เถ้าแก่อยู่ดีแหละค่ะ!" ลู่ซินสวนกลับอย่างหมั่นไส้

"นั่นมันช่วยไม่ได้ จะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ ใครใช้ให้เลือกเรียนเอกประวัติศาสตร์กันล่ะ พอจะเข้าทำงานในพิพิธภัณฑ์ก็ไม่มีเส้นสาย ได้มาฝึกฝนหาประสบการณ์ที่นี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว รู้ไว้ซะด้วยว่าลูกค้าที่แวะเวียนมาร้านฉันมีแต่พวกกระเป๋าหนักทั้งนั้น ไม่แน่อาจจะฟลุกเจอของดีเข้าให้ เธอต้องขอบคุณฉันถึงจะถูก" เจ้าฉวนยิ้มร่า

"เรื่องเจี่ยนโหล่วคงไม่ต้องหรอกค่ะ เถ้าแก่ช่วยขึ้นเงินเดือนให้หน่อยดีกว่า ตอนนี้จะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้องอยู่แล้วเนี่ย" ลู่ซินตัดพ้อ

"เป็นวัยรุ่นต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่มีสิ ลองไปสืบดูได้เลย เธอเป็นลูกจ้างที่เงินเดือนสูงที่สุดในตลาดของเก่าแห่งนี้แล้วนะ" เจ้าฉวนอวด

"ไม่จริงหรอกค่ะ ยังน้อยกว่าเสี่ยวเหลียงร้านกู่ไหลเก๋อตั้งเยอะ" ลู่ซินแย้งปนหัวเราะ

"เจ้าเสี่ยวเหลียงนั่นเขาทำมาห้าปีแล้ว เธอเพิ่งทำมากี่ปีกันฮะ" เจ้าฉวนถามกลับ

ลู่ซินแลบลิ้นใส่ แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ

ลู่เหย่ออกจากตลาดของเก่าแล้วปั่นจักรยานย้อนกลับมาที่ศูนย์การค้า

บริษัทประมูลอีเฉวียนของไต้เฉวียนเป็นบริษัทประมูลที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลนี้ ตั้งอยู่บนชั้นสองซึ่งเป็นจุดที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดของศูนย์การค้า โดยเหมาพื้นที่ไปทั้งชั้น

บรรยากาศของบริษัทประมูลคึกคักกว่าร้านขายของเก่าในตลาดของเก่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นผลมาจากขอบเขตธุรกิจของที่นี่

อย่างเช่นอีเฉวียน ธุรกิจหลักครอบคลุมตั้งแต่การเปิดประมูลโบราณวัตถุและงานศิลปะประเภทต่างๆ รวมไปถึงอัญมณี นาฬิกาหรู การรับตรวจพิสูจน์ประเมินค่า ตลอดจนการไลฟ์สดที่กำลังฮิตในช่วงนี้ ดังนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว จำนวนคนที่แวะเวียนเข้ามาในบริษัทประมูลจึงมีมากกว่าร้านขายของเก่าเยอะมาก

ตอนที่ลู่เหย่เดินเข้าไปในบริษัทประมูลอีเฉวียน ไม่มีพนักงานเข้ามาทักทายหรือถามไถ่เหมือนในร้านขายของเก่าว่าจะมาซื้อหรือเอาอะไรมาขาย

การที่ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายกลับทำให้เขารู้สึกสบายใจและเป็นอิสระกว่าเดิม ลู่เหย่เดินทอดน่องไปรอบๆ โถงใหญ่พลางมองหาว่าห้องทำงานของประธานบริษัทอยู่ที่ไหน

ทั่วทั้งโถงเต็มไปด้วยป้ายโปสเตอร์ขนาดใหญ่พิมพ์ลวดลายประณีตงดงาม แนะนำโบราณวัตถุและผลงานศิลปะชิ้นต่างๆ พร้อมประกาศกำหนดการงานประมูลที่จะจัดขึ้นเร็วๆ นี้ ลู่เหย่เดินชมไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน อย่างไรเสียช่วงนี้โรงเรียนก็หยุดสอบเกาเข่า เขาจึงไม่ต้องเข้าเรียนและมีเวลาว่างเหลือเฟือ

ขณะเดินผ่านห้องหนึ่ง ลู่เหย่สังเกตเห็นคนสิบกว่าคนยืนอออยู่ด้านใน กำลังเข้าแถวรออะไรบางอย่าง ด้วยความที่ประตูเปิดกว้างไว้ เขาจึงชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความสงสัย

หน้าห้องมีโปสเตอร์ตั้งอยู่ แผ่นป้ายเขียนไว้ว่า "งานตรวจพิสูจน์ผลงานภาพวาดและอักษรพู่กันรอบพิเศษ โดยปรมาจารย์ชื่อดัง หลิวกั๋วหัว" ที่แท้คนสิบกว่าคนในห้องนี้กำลังต่อคิวรอตรวจประเมินของสะสมอยู่นี่เอง แต่ละคนต่างถือ หอบ หรืออุ้มของตัวเองเอาไว้ รอคอยให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยดูให้

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหย่ได้เห็นการตรวจพิสูจน์ของสะสมแบบสดๆ ต่อหน้า ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงก้าวเข้าไปข้างใน

ภายในห้องมีโต๊ะยาวตัวหนึ่ง หลังโต๊ะมีคนนั่งอยู่สามคน หนึ่งในนั้นก็คือไต้เฉวียนที่ลู่เหย่กำลังตามหาพอดี

ข้างๆ ไต้เฉวียนมีชายคนหนึ่งสวมถุงมือสีขาว ในมือถือแว่นขยาย ลู่เหย่มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญไม่ผิดแน่ ส่วนถัดจากเขาก็เป็นคนหนุ่มอีกคนที่คอยจดบันทึกข้อมูล

บนโต๊ะยาวมีภาพวาดกางแผ่อยู่ ผู้เชี่ยวชาญกำลังก้มลงพินิจดูอย่างถี่ถ้วน

"ภาพนี้ของปลอมครับ" ผู้เชี่ยวชาญเอ่ยสั้นกระชับ

"ของปลอมงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ภาพนี้อยู่ในบ้านผมมาตั้งหลายปี พ่อส่งต่อมาให้ผม แล้วพ่อก็ได้ต่อมาจากปู่ผมอีกที…" เจ้าของภาพไม่อาจยอมรับผลตรวจได้

"ต้องขออภัยด้วยนะครับ ของปลอมไม่สามารถนำขึ้นประมูลได้ รบกวนนำกลับไปด้วยครับ เชิญท่านต่อไปครับ" ไต้เฉวียนเอ่ยปากเชิญให้อีกฝ่ายออกไปอย่างสุภาพทว่าเด็ดขาด

"ท่านนี้เอาอะไรมาตรวจดูล่ะครับ" ผู้เชี่ยวชาญถาม

"ของผมเป็นภาพ 《หลานจู๋ถู》 ผลงานของเจิ้งป่านเฉียวครับ" เจ้าของภาพที่พูดขึ้นมานั้นดูท่าทางยังหนุ่มแน่น

"โอ้?" ผู้เชี่ยวชาญได้ยินเข้าก็อดหัวเราะไม่ได้ "ถ้าเป็นของแท้ล่ะก็ มูลค่าเหยียบสิบล้านเลยนะนั่น!"

ผู้เชี่ยวชาญค่อยๆ คลี่ม้วนภาพออกพลางถามว่า "ภาพนี้ได้มาจากไหนล่ะ"

"รายละเอียดผมก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกครับ พ่อผมเสียไปเมื่อหลายปีก่อนแล้วทิ้งภาพนี้ไว้ให้ ผมก็ไม่รู้อะไรมาก เห็นพวกคุณเปิดรับคัดเลือกของประมูล พอดีกำลังร้อนเงินก็เลยเอามาลองเสี่ยงดูน่ะครับ" ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ

พอผู้เชี่ยวชาญคลี่ภาพออกดูเต็มตา ก็หัวเราะร่าออกมาทันที "พ่อหนุ่มเอ๋ย ภาพหลานจู๋ถูของเจิ้งป่านเฉียวภาพนี้น่ะ ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่อเมริกาโน่น ภาพของเธอเนี่ยเหมือนกับภาพนั้นเป๊ะเลย คิดว่ามันจะเป็นของแท้ไปได้ยังไงกันล่ะ"