บทที่ 59 ภาพคัดลอกของใคร

ชายหนุ่มได้ฟังแล้วก็หน้าเจื่อน ถามเสียงอ่อย "นี่ของปลอมเหรอครับ"

"ปลอมชัวร์อยู่แล้ว" ผู้เชี่ยวชาญตอบพลางเหลือบตามองผ่านๆ "ภาพวาดเลียนแบบชิ้นนี้ วาดได้ไม่ค่อยเหมือนเท่าไร น่าจะเป็นมือสมัครเล่นที่ชอบงานพู่กันแถวยุคสาธารณรัฐวาดขึ้นมา ขนาดชื่อยังไม่ได้ลงไว้เลย"

"ยุคสาธารณรัฐเหรอครับ ก็ตั้งร้อยปีแล้วนี่ ขายได้ราคาไหมครับ" ชายหนุ่มถามต่อ

"อย่างแรกเลยนะ บริษัทประมูลไม่รับแน่นอน อย่างที่สอง ต่อให้นายขายได้ เต็มที่ก็ไม่เกินพันหยวนหรอก" ผู้เชี่ยวชาญตอบ

"ถูกขนาดนี้เลยเหรอครับ" ชายหนุ่มตกใจ "อย่างน้อยๆ ก็ยุคสาธารณรัฐเชียวนะครับ!"

"มันไม่เกี่ยวกับอายุหรอก ภาพวาดพู่กันเลียนแบบของนายนี่ไม่ได้ลงชื่อคนวาดไว้ด้วยซ้ำ ไม่มีราคาค่างวดอะไรเท่าไรหรอก เอาไปแขวนไว้ที่บ้านยังจะดีกว่า" ผู้เชี่ยวชาญตัดบท "คนต่อไป"

ชายหนุ่มจำใจม้วนภาพเก็บแล้วเดินคอตกออกจากห้องไปด้วยความเซ็ง

ลู่เหย่ไม่ได้ยืนดูต่อ แต่รีบเดินตามชายหนุ่มคนนั้นออกมาที่ห้องโถง

"พี่ชายครับ ขอโทษนะครับ ขอดูภาพวาดของพี่หน่อยได้ไหมครับ" ลู่เหย่ยิ้มถามอย่างสุภาพ

"ทำไม นายจะซื้อเหรอ" ชายหนุ่มกวาดตามองลู่เหย่ตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วถาม

"อยากขอดูก่อนน่ะครับ ถ้าถูกใจก็อาจจะซื้อ พอดีกำลังหาภาพวาดสักภาพไปเป็นของขวัญวันเกิดให้ผู้ใหญ่อยู่ แพงเกินไปผมก็ไม่มีปัญญาซื้อเหมือนกัน" ลู่เหย่ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร

ชายหนุ่มคิดในใจ ภาพวาดพังๆ ไม่มีชื่อคนวาดแบบนี้ขนกลับไปก็ไร้ประโยชน์ ทิ้งไว้นานเข้าก็รังแต่จะโดนปลวกแทะเปล่าๆ บ้านตัวเองก็ไม่เข้ากับภาพวาดสไตล์นี้เลยสักนิด แถมพูดกันตามตรง เขาก็ไม่เห็นว่ามันจะสวยตรงไหน นอกจากรอยตราประทับสีแดง ที่เหลือก็มีแต่หมึกดำมืดไปหมด

"ได้สิ เอาไปดูสิ" ชายหนุ่มยื่นภาพวาดให้ลู่เหย่

ป้ายตี้ทิงบอกให้ลู่เหย่รู้ว่า นี่เป็นผลงานที่คนในยุคสาธารณรัฐวาดเลียนแบบขึ้นมาจริงๆ

ลู่เหย่จึงค่อยๆ คลี่ภาพวาดออกแล้วเพ่งมองอย่างละเอียด

นี่ไม่ใช่ภาพวาดของเจิ้งป่านเฉียวจริงๆ นั่นแหละ คนที่คุ้นเคยกับลายเส้นของเจิ้งป่านเฉียวมองแวบเดียวก็รู้ แม้จะเป็นการวาดเลียนแบบภาพ 《หลานจู๋ถู》 ของเจิ้งป่านเฉียว ทว่าลีลาพู่กันกลับต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เช่น ความหนาบางของข้อไผ่ หรือความเรียวแหลมของใบไผ่ เป็นต้น

ภาพวาดของเจิ้งป่านเฉียวดูหนักแน่นคมคายและมีเหลี่ยมมุมที่ดุดันเฉียบคม ส่วนภาพเลียนแบบชิ้นนี้กลับดูโค้งมนนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยพลัง สองภาพมีสไตล์ต่างกันลิบลับ

หากภาพเลียนแบบนี้เป็นฝีมือของคนโนเนมทั่วไป ก็คงพูดได้แค่ว่าฝีมือยังไม่ถึงขั้น แต่ถ้าเป็นปรมาจารย์ชื่อดังเป็นผู้วาดเลียนแบบขึ้นมา เรื่องมันก็คงกลายเป็นว่า ไม่ยึดติดกับกรอบเดิม เน้นถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกเป็นหลัก และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาทันที

ลู่เหย่รู้สึกคุ้นตาว่าสไตล์ของภาพเลียนแบบนี้เขาเคยเห็นในสมุดภาพรวมผลงานมาก่อน แต่ก็ยังไม่กล้าฟันธง เขาตรวจดูแกนภาพแขวนอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นจุดที่น่าสนใจมากจุดหนึ่ง ภาพ 《หลานจู๋ถู》 ฉบับดั้งเดิมมีตราประทับเพียงสองดวง แต่ฉบับเลียนแบบนี้กลับมีถึงสามดวง

คนทั่วไปที่วาดเลียนแบบภาพพู่กันจีน ส่วนใหญ่จะเลียนแบบแค่ตัวอักษรกับภาพวาด น้อยคนนักที่จะมานั่งแกะตราประทับแล้วปั๊มลงไปด้วย ยกเว้นพวกที่จงใจทำปลอมเพื่อเอาไปหลอกขายเอาเงิน แต่เมื่อดูจากภาพวาดชิ้นนี้แล้ว วาดไม่เหมือนเอาเสียเลย โอกาสทำมาหลอกขายน่าจะน้อยมาก ทว่าทำไมคนวาดเลียนแบบถึงต้องแกะตราประทับปั๊มลงไปด้วยล่ะ

ลู่เหย่ก้มลงตรวจดูตราประทับทั้งสามดวงอย่างละเอียด จนแทบจะสะดุ้งตัวลอย

ตราประทับทั้งสามดวงเรียงกันลงมาในแนวตั้ง สองดวงแรกเลียนแบบมาจากภาพเดิม ส่วนดวงสุดท้ายคือตราประทับของตัวคนวาดเลียนแบบเอง ตราประทับเรียบง่ายและเล็กมาก มีเพียงตัวอักษรจิ๋วๆ แค่สองตัวว่า 'สือเหริน'

แค่ตราประทับ 'สือเหริน' นี้ ลู่เหย่ก็ยืนยันได้เต็มร้อยว่าภาพวาดชิ้นนี้เป็นฝีมือของใคร

พอย้อนกลับมาดูรายละเอียดและเทคนิคต่างๆ ในภาพ ลู่เหย่ก็ยิ่งดูยิ่งมั่นใจ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าภาพนี้คือฝีมือระดับปรมาจารย์ตัวจริง

"วาดเหมือนไม่เหมือนผมไม่รู้หรอกนะ แต่ดูแล้วน่าจะเป็นภาพเก่ามีอายุอยู่ เอาเป็นว่าถูกใจครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "ขายเท่าไรเหรอพี่"

"ห้าพัน" ชายหนุ่มบอก

"พี่หลอกผมปะเนี่ย เมื่อกี้ผู้เชี่ยวชาญเพิ่งบอกเองว่าเต็มที่ก็พันเดียว ย้ำนะพี่ว่าเต็มที่!" ลู่เหย่ว่า

"พวกผู้เชี่ยวชาญก็กดราคาไปงั้นแหละ ตีราคาหมื่นเดียว พอประมูลจริงพุ่งไปแสนนู่น" ชายหนุ่มส่งเสียงขึ้นจมูก

"ของพี่มันของเก๊ ไม่ใช่ของแท้สักหน่อย ราคาจะพุ่งได้ไงล่ะพี่" ลู่เหย่แย้ง

"เออๆ งั้นนายจะให้เท่าไรล่ะ" ชายหนุ่มถาม

"ผมบวกให้อีกห้าร้อย เต็มที่พันห้า" ลู่เหย่บอก

"สองพัน จะเอาก็เอาไป ถ้าไม่เอาก็จะเอากลับไปแขวนเอง" ชายหนุ่มว่า

"โอเค สองพันก็สองพัน" ลู่เหย่พูดพลางเปิดมือถือโอนเงินสองพันหยวนให้ชายหนุ่มทันที

ชายหนุ่มรับเงินเสร็จก็หันหลังเดินฮัมเพลงจากไปอย่างอารมณ์ดี ลู่เหย่ม้วนภาพวาดของตัวเองยัดลงกระเป๋าเป้ จากนั้นก็ยืนรอไต้เฉวียนอยู่หน้าห้องประเมิน

การประเมินดำเนินไปอย่างรวดเร็ว คนสิบกว่าคนข้างในใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย ความจริงคือส่วนใหญ่เป็นของปลอม สุดท้ายมีของที่ผ่านเข้ารอบแค่สามชิ้นเพื่อลงทะเบียนแล้วทำเรื่องเตรียมนำไปประมูลต่อไป

ตอนที่ไต้เฉวียนพาหลิวกั๋วหัวเดินออกมาจากห้องประเมิน ก็เห็นลู่เหย่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูพอดี จึงอดหัวเราะไม่ได้ "อ้าว นี่เสี่ยวลู่นี่นา ทำไมมาหาฉันถึงที่นี่ได้ล่ะ"

"สวัสดีครับคุณไต้ ผมแวะมาขอของบางอย่างจากคุณน่ะครับ" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"ที่นี่ของฉันรับเข้าอย่างเดียวนะ ถ้าจะหาของก็ต้องไปลงประมูลเอา" ไต้เฉวียนแซวเล่น

"เถ้าแก่เจ้าบอกว่าที่นี่มีเศษกระเบื้องแตกอยู่เยอะ ผมเลยอยากจะมาขอสักสองสามชิ้น ไม่รู้ว่าจะได้ไหมครับ" ลู่เหย่ถาม

"เศษกระเบื้องเหรอ มีเพียบเลย เดี๋ยวฉันให้คนพาเธอไปเอา จะไปนั่งดื่มชาที่ห้องทำงานฉันก่อนไหมล่ะ" ไต้เฉวียนชวน

"ไม่รบกวนดีกว่าครับ คุณไต้ทำงานเถอะ ไว้คราวหน้าผมค่อยมาดื่มชาด้วย" ลู่เหย่ตอบ

ไต้เฉวียนก็แค่พูดไปตามมารยาท กับอีแค่เด็ก ม.ปลายคนหนึ่ง เขาไม่ได้คิดจะใส่ใจจริงจังอะไรอยู่แล้ว จึงสั่งให้พนักงานพาลู่เหย่ไปเอาเศษกระเบื้อง ส่วนตัวเองก็พาหลิวกั๋วหัวไปดื่มชา

"เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครกัน คุณไต้ดูเกรงอกเกรงใจเขาไม่เบานี่" หลิวกั๋วหัวเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"นักสะสมรุ่นใหม่แถวนี้ครับ ช่วงนี้เก็บตกของดีได้สองสามชิ้น ฝีมือพอใช้ได้อยู่เหมือนกัน" ไต้เฉวียนยิ้มพลางตอบ

"เหอะ อายุแค่นั้นคงฟลุกมากกว่า" หลิวกั๋วหัวพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน

"นั่นสิครับ วงการนี้ยังไงก็ต้องอาศัยการสั่งสมทั้งเวลาและประสบการณ์ ต้องอย่างอาจารย์หลิวนี่สิถึงจะของจริง" ไต้เฉวียนรีบประจบเอาใจ

ลู่เหย่ถูกพามายังห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ตรงหน้าเขามีเศษเครื่องเคลือบแตกหักกองพะเนินอยู่เต็มสองตะกร้าใหญ่

"เยอะขนาดนี้ ทำไมพวกคุณถึงไม่เอาไปทิ้งล่ะครับ" ลู่เหย่ถามด้วยความสงสัย

"เมื่อก่อนตอนอัดรายการ ของพวกนี้จะถูกทุบทิ้งสดๆ กลางเวทีเลยครับ แต่เพื่อป้องกันความเสี่ยง ทนายเลยแนะนำว่าต้องเก็บเศษพวกนี้ไว้หนึ่งปี เผื่อมีนักสะสมฟ้องร้องจะได้เอาออกมาตรวจพิสูจน์ได้ มันก็เลยสะสมจนเยอะขนาดนี้ แล้วก็ขี้เกียจขนไปทิ้งด้วย คุณค่อยๆ เลือกไปแล้วกันนะครับ ในห้องนี้ไม่มีของมีค่าอะไร เลือกเสร็จแล้วช่วยปิดประตูก็พอ" พนักงานที่พามาพูดจบก็เดินออกไป

ลู่เหย่ใช้ป้ายตี้ทิงตรวจสอบก่อนเป็นอันดับแรกจนมั่นใจว่าในตะกร้าทั้งสองใบนี้มีเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หมิงปะปนอยู่จริงๆ จากนั้นก็ใช้วิธีตัดตัวเลือก คัดแยกชิ้นส่วนเหล่านั้นออกมาทีละชิ้นได้อย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ทำให้ลู่เหย่ดีใจเกินคาดก็คือ เศษชิ้นส่วนพวกนี้สามารถนำมาต่อกลับเป็นเครื่องลายครามที่สมบูรณ์ได้ถึงสองชิ้น!

ทันใดนั้นลู่เหย่ก็นึกสนุกขึ้นมา เขาใช้วิธีเดิมค้นหาเศษกระเบื้องจากสองตะกร้าใหญ่นี้ต่อ จนได้ชิ้นส่วนเครื่องเคลือบฝ่าหลางฉ่ายสมัยราชวงศ์ชิงที่นำมาต่อได้จนครบสมบูรณ์มาอีกหนึ่งชิ้น

"เชี่ยเอ๊ย! แม่งไปเชิญผู้เชี่ยวชาญจากที่ไหนมาดูวะเนี่ย ถึงได้ทุบของดีขนาดนี้ทิ้งได้ สุดยอดจริงๆ!" ลู่เหย่อดสบถพึมพำคนเดียวไม่ได้

อย่างไรก็ดี เศษกระเบื้องสองตะกร้าใหญ่นี้น่าจะมาจากเครื่องเคลือบไม่ต่ำกว่าหลายร้อยชิ้น ทุบพลาดไปแค่สามชิ้น ถ้ามองตามหลักความน่าจะเป็นก็ถือว่าไม่ได้เยอะเท่าไหร่

พอลู่เหย่เก็บเศษกระเบื้องเรียบร้อยก็เอ่ยปากบอกลา จากนั้นจึงออกจากศูนย์ซื้อขายแล้วตรงดิ่งกลับบ้านทันที