บทที่ 60 คืนเงิน

พอลู่เหย่กลับถึงบ้านก็ได้รับพัสดุหลายกล่อง ทั้งหมดเป็นเครื่องมือไฟฟ้าขนาดเล็กที่เขาสั่งซื้อออนไลน์ไว้ใช้สำหรับงานบูรณะซ่อมแซม

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหาเศษกระเบื้องแตกจากไต้เฉวียนมาซ่อมชามลายครามใบใหญ่ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ ทว่าเศษกระเบื้องที่กวาดมาได้ดันเอามาต่อรวมกันจนได้รูปทรงสมบูรณ์ครบทั้งชิ้น เขาเลยทำใจไม่ลงที่จะเอาเศษชิ้นส่วนเหล่านี้ไปปะติดปะต่อเข้ากับชามลายครามใบใหญ่

การเอาเศษชิ้นส่วนที่มีครบมาประกอบคืนรูปเดิมนั้นง่ายกว่าชามลายครามที่แหว่งวิ่นไม่ครบส่วนตั้งเยอะ ลู่เหย่จึงตัดสินใจจัดการเครื่องเคลือบสามชิ้นที่เก็บตกมาวันนี้ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องชามลายครามใบเดิมทีหลัง

อันที่จริง การซ่อมแซมเครื่องเคลือบหากพึ่งพาเทคโนโลยีสมัยใหม่ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย ไม่ว่าจะชิ้นส่วนครบหรือแหว่งวิ่น หากต้องการซ่อมให้ไร้ร่องรอยจนตาเปล่ามองไม่ออก ย่อมไม่ใช่เรื่องยากแม้แต่น้อย

ทว่าของปลอมก็ยังเป็นของปลอม หลอกตาคนทั่วไปน่ะง่าย แต่พอต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ตัวจริงก็รอดยากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหลอกเครื่องมือตรวจวัดทางวิทยาศาสตร์เลย

ดังนั้น ตามตลาดโบราณวัตถุและถนนสายของเก่าหลายแห่งจึงเกลื่อนกลาดไปด้วยเครื่องเคลือบยัดไส้จำพวก 'ก้นแท้ตัวปลอม' นักสะสมมือสมัครเล่นที่รู้แค่งูๆ ปลาๆ พอเห็นก้นแท้ก็หลงนึกว่าตัวเองเก็บตกของล้ำค่าได้ โดยหารู้ไม่ว่าส่วนที่เหลือล้วนเป็นของเก๊ทั้งสิ้น เป็นเพียงการนำมาเชื่อมต่อแล้วเผาขึ้นใหม่ ทว่าภายนอกกลับดูแนบเนียนไร้ที่ติ

ลู่เหย่ใช้ดินน้ำมันทำเป็นฐานรองรับ จากนั้นก็นำเศษกระเบื้องมาแปะติดทีละชิ้น ลองประกอบเป็นรูปทรงคร่าวๆ ดูก่อน และพบว่าเครื่องเคลือบทั้งสามชิ้นไม่มีส่วนใดขาดหายไปแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องเคลือบทั้งสามชิ้นนี้ไม่ได้แตกละเอียดมากนัก อย่างมากก็แค่เจ็ดแปดชิ้น ลู่เหย่คาดว่าตอนที่ทุบให้แตกในตอนนั้นคงใช้ค้อนไม้เล็กๆ เคาะเบาๆ พอแตกแล้วเก็บรักษาไว้ก็ไม่มีใครไปแตะต้องอีก จึงยังคงสภาพดีเยี่ยมขนาดนี้

นอกจากนี้ ขอบรอยแตกของเศษกระเบื้องยังสะอาดสะอ้าน แค่ใช้น้ำยาทำความสะอาดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว

เครื่องเคลือบสามชิ้นนี้ดูเหมือนง่าย คล้ายกับแค่ทากาวเชื่อมก็เสร็จ แต่ลู่เหย่รู้ซึ้งแก่ใจดีว่ามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น การซ่อมทั้งสามชิ้นนี้ให้เสร็จสมบูรณ์อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายวัน ทว่าเขาก็ไม่รีบร้อน

แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เหย่ต้องหงุดหงิดใจก็คือ ผ่านไปแค่สัปดาห์เดียวนับจากวันที่เขาเอาเงินห้าแสนให้จางเทียนไห่ คำทำนายของแม่เขาก็กลายเป็นจริงจนได้

น้าสามของลู่เหย่มาหาอีกแล้ว แถมยังควงสามีบุกมาถึงหน้าประตูบ้าน

"พี่รอง พี่หมายความว่ายังไงกันฮะ? ถ้าพี่ไม่มีเงินคืนจริงๆ ฉันก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่พี่มีเงินคืนจางเทียนไห่ แล้วทำไมไม่คืนฉันบ้าง? ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ แล้วจางเทียนไห่มันเป็นใครมาจากไหนกัน!" น้าสามเปิดประตูปุ๊บก็แผดเสียงด่ากราดทันที

"ไม่ใช่แบบนั้นนะน้องสาม นั่นไม่ใช่เงินพี่หรอก แต่เป็นเงินแต๊ะเอียที่เสี่ยวเหย่เก็บสะสมไว้ ถูกสองผัวเมียจางเทียนไห่บุกมาโวยวายจะเอาเป็นเอาตาย บีบจนไม่มีทางออกเสี่ยวเหย่ถึงยอมควักออกมา เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ตอนเข้ามหาวิทยาลัยแท้ๆ" แม่พยายามอธิบายอย่างจนปัญญา

น้าสามย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว อันที่จริงคำพูดแบบนี้ใครได้ยินก็ไม่มีทางเชื่อทั้งนั้น

"พี่รองหมายความว่าไง หรือจะให้ฉันมาบุกบ้านเอาเป็นเอาตายกับพี่ด้วยอีกคนถึงจะได้เงิน ฉันอุตส่าห์เห็นอกเห็นใจพี่กับเสี่ยวเหย่ แต่พวกพี่กลับเอาเงินไปให้คนนอกโดยไม่ยอมคืนฉันเนี่ยนะ" น้าสามโมโหจัดอย่างไม่ต้องสงสัย

แม่ของลู่เหย่อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก จะพูดอะไรได้ล่ะ จริงๆ แล้วก็โทษน้าสามไม่ได้หรอก การที่ลู่เหย่เอาเงินห้าแสนให้จางเทียนไห่ไปมันไม่เหมาะจริงๆ

แม่มองดูลู่เหย่ด้วยความเจ็บปวดใจ น้ำตาพาลจะไหลออกมาให้ได้

ลู่เหย่รู้ว่าแม่เสียใจ พี่น้องแท้ๆ ที่เคยรักใคร่กลมเกลียวกันแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทานทนต่อแรงฉุดกระชากของผลประโยชน์เรื่องเงินทองไม่ไหว

"น้าสาม บ้านเราติดเงินน้าอยู่หนึ่งล้านใช่ไหมครับ" ลู่เหย่เอ่ยขึ้น

"ใช่ หนึ่งล้าน!" น้าสามตอบ

"น้าสาม ตอนนี้ผมจะให้น้าก่อนห้าแสน ส่วนที่เหลืออีกห้าแสน น้าให้เวลาผมอีกหนึ่งอาทิตย์ ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ผมรับรองว่าจะคืนอีกห้าแสนที่เหลือให้แน่นอน แต่ว่า…" ลู่เหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง "น้าสามกับน้าเขยห้ามไปบอกเรื่องที่ผมคืนเงินให้ใครรู้เด็ดขาดเหมือนอย่างที่จางเทียนไห่ทำ ไม่อย่างนั้น เผลอๆ ห้าแสนก้อนสุดท้ายยังไม่ทันได้ ก็คงมีคนอื่นวิ่งมาทวงเอาไปก่อนแล้ว"

น้าสามกับสามีได้ยินดังนั้นก็พากันอึ้งจนตาค้าง คาดไม่ถึงเลยว่าพวกตนจะมาถูกจังหวะขนาดนี้ ที่แท้บ้านพี่รองยังแอบซ่อนเงินไว้อีกหรือนี่

"พวกน้าก็จนปัญญาเหมือนกัน น้าเขยของแกทำธุรกิจแล้วเงินหมุนไม่ทัน ถูกบีบจนหมดหนทางถึงต้องบากหน้ามาทวงพวกแกนี่แหละ" พอน้าสามได้ยินว่าลู่เหย่จะยอมคืนเงิน ก็คิดทันทีว่าบ้านนี้ต้องแอบซุกเงินไว้เยอะแน่ๆ น้ำเสียงจึงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงทันตา

"วางใจเถอะ เรื่องนี้พวกเราไม่บอกใครหรอก พอพ้นช่วงเงินตึงมือนี้ไปได้ วันข้างหน้าถ้าพวกแกจำเป็นต้องใช้เงินด่วน พวกเราค่อยให้ยืมเงินก้อนนี้อีกรอบก็ได้" น้าเขยรีบเสริมขึ้นมาทันควัน

"ไม่ต้องหรอกครับ แล้วน้าสามเอาสัญญากู้ยืมเงินมาด้วยหรือเปล่า?" ลู่เหย่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เด็กคนนี้นี่ ญาติพี่น้องกันเองแท้ๆ จะไปมีสัญญากู้ยืมได้ยังไงกัน" น้าสามว่า

"ไม่มีสัญญากู้ยืมก็ไม่เป็นไรครับ งั้นน้าเขียนใบเสร็จรับเงินให้ผมสักใบก็แล้วกัน" ลู่เหย่พูดขึ้น

น้าสามอึ้งไปนิด ก่อนจะรีบพูดว่า "เด็กคนนี้นี่จริงๆ เลยนะ! ตอนฉันให้พ่อนายยืมเงินยังไม่เคยขอสัญญาสักใบ คราวนี้พอจะคืนเงินดันมาขอใบเสร็จจากฉันเนี่ยนะ"

น้าสามพูดพลางหันขวับไปมองแม่ของลู่เหย่

"น้าสาม ไม่ต้องมองแม่ผมหรอกครับ เงินนี้เป็นเงินของผม ตอนนี้เรื่องในบ้านผมเป็นคนตัดสินใจเอง" ลู่เหย่บอก

น้าสามได้ยินเข้าก็ถึงกับอ้าปากค้าง ทว่าแม่ของลู่เหย่กลับทำเพียงพยักหน้ารับเงียบๆ

"น้าสาม เรื่องไหนก็ต้องเป็นเรื่องนั้นครับ ในเมื่อพ่อผมไม่อยู่ เงินที่ผมจ่ายคืนก็ต้องมีหลักฐานชัดเจน ไว้รอพ่อกลับมาเมื่อไหร่ ผมยังต้องไปคิดบัญชีกับเขาอยู่เลย" ลู่เหย่กล่าว

น้าสามฟังแล้วโมโหจัด เพราะคำพูดของลู่เหย่มันชัดเจนว่าไม่ไว้ใจเธอ จึงลุกขึ้นพรวดพราดเตรียมจะอ้าปากด่า ทว่าถูกน้าเขยสามคว้าแขนดึงตัวไว้ได้ทันควัน

น้าเขยสามรีบยิ้มประจบ "เสี่ยวเหย่พูดก็ถูกนะ พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดเงินให้เคลียร์เลย!"

ลู่เหย่โอนเงินให้น้าสามไปห้าแสนหยวนตรงนั้น แล้วเก็บใบเสร็จรับเงินจากเธอมาอย่างไม่เกรงใจ

ก่อนจะก้าวพ้นประตู น้าสามยังไม่ลืมกำชับย้ำเตือนว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ต้องคืนอีกห้าแสนหยวนที่เหลือให้ครบ

ในบัตรของลู่เหย่ตอนนี้เหลือเงินแค่สองแสนกว่าหยวน อีกหนึ่งสัปดาห์ต้องคืนห้าแสน ก็ยังขาดอยู่อีกเกือบสามแสน ที่จริงของโบราณสองสามชิ้นในมือเขา หากสุ่มหยิบไปขายสักชิ้นสองชิ้น มันก็เกินสองแสนไปไกลโขแล้ว

ทว่าสิ่งที่ลู่เหย่กังวลไม่ใช่เงินแค่สองแสนกว่าหยวนนี้

จางเทียนไห่เปิดหัวไว้ น้าสามก็ตามมาติดๆ คาดว่าหลังจากน้าสาม ก็คงมีคนอื่นแห่กันมาอีกเป็นขบวน ถึงเวลานั้นคงไม่ใช่แค่สองแสนกว่าหยวนแล้ว แต่จะเป็นสองล้านกว่าหยวนต่างหาก

ลู่เหย่กำลังตั้งอกตั้งใจซ่อมแซมเครื่องกระเบื้องทั้งสามชิ้น หมายมั่นจะรีบทำให้เสร็จเพื่อนำไปปล่อยขาย ทว่ากลับได้รับโทรศัพท์จากเจ้าฉวน ขอให้เขาช่วยไปดูของให้สักสองสามชิ้น

การช่วยเจ้าฉวนตรวจสอบโบราณวัตถุเป็นเรื่องที่เคยคุยกันไว้ก่อนหน้า ลู่เหย่จึงวางมืองานซ่อมแซมลง เก็บภาพวาดหลานจู๋ถูที่เพิ่งได้มาใส่ลงในกระเป๋าเป้ แล้วปั่นจักรยานตรงไปยังตลาดของเก่า

ภายในร้านเจินกู่ไจมีคนหน้าคุ้นตานั่งอยู่หลายคน นอกจากเจ้าฉวนและลู่ซินแล้ว ยังมีหลิวกั๋วหัว รวมถึงชายแปลกหน้าอีกคนที่เขาไม่คุ้นตา

เมื่อเห็นลู่เหย่เดินเข้ามา เจ้าฉวนก็รีบกวักมือเรียกให้มานั่งด้วยกัน

ลู่เหย่เห็นหลิวกั๋วหัวอยู่ที่นี่ด้วย จึงอดไม่ได้ที่จะมองเจ้าฉวนแล้วแซวยิ้มๆ "เถ้าแก่เจ้า ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ เชิญผู้เชี่ยวชาญระดับนี้มาแล้ว ยังจะเรียกผมมาขายหน้าทำไมอีกล่ะครับ"

"เสี่ยวลู่รู้จักอาจารย์หลิวด้วยเหรอ แต่เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ อาจารย์หลิวเนี่ยฉันเชิญไม่ไหวหรอก คุณไต้ต่างหากที่เป็นคนเชิญมา" เจ้าฉวนกล่าว

"คุณไต้ก็มาด้วยเหรอครับ แล้วเขาไปไหนล่ะ" ลู่เหย่ถาม

"ไปเข้าห้องน้ำน่ะ" เจ้าฉวนหัวเราะ "ลืมแนะนำไปเลย นี่คือเสี่ยวลู่ นักประเมินที่อายุน้อยที่สุดในเมืองเราเลยนะ"

"นักประเมินเหรอ เด็กไปมั้ง" หลิวกั๋วหัวอดหัวเราะออกมาไม่ได้