บทที่ 61 เครื่องลายครามหยวนชิงฮวา

เจ้าฉวนยิ้มรับโดยไม่ได้ตอบข้อกังขาของหลิวกั๋วหัวตรงๆ ก่อนจะเอ่ยแนะนำต่อ "อาจารย์หลิว เสี่ยวลู่ก็น่าจะรู้จักอยู่แล้ว คุณไต้เขาอุตส่าห์เชิญอาจารย์หลิวมาจากปักกิ่งเป็นพิเศษเลยนะ"

"สวัสดีครับอาจารย์หลิว" ลู่เหย่รีบทักทายหลิวกั๋วหัว

หลิวกั๋วหัวเพียงพยักหน้า แล้วตอบรับสั้นๆ "อืม ดี"

"ส่วนท่านนี้คือคุณถูเหล่ย วันนี้คุณถูนำของล้ำค่าชิ้นหนึ่งติดมือมาด้วย เดี๋ยวช่วยกันดูหน่อยนะ" เจ้าฉวนกล่าว

ลู่เหย่รีบทักทายถูเหล่ยเช่นกัน ทว่าอีกฝ่ายกลับมองเด็กหนุ่มรุ่นละอ่อนด้วยความดูแคลนเต็มอก อดถามด้วยความข้องใจไม่ได้ "เถ้าแก่เจ้า ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ผู้เชี่ยวชาญที่คุณเชิญมาจะไม่เด็กเกินไปหน่อยเหรอ"

เจ้าฉวนเหลือบมองลู่เหย่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปยิ้มให้ถูเหล่ย "เสี่ยวลู่ไม่ใช่คนหนุ่มธรรมดาๆ หรอกนะ เดี๋ยวพอดูของแล้วก็จะรู้เอง"

พอเจ้าฉวนพูดจบ ไต้เฉวียนก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เมื่อเห็นลู่เหย่อยู่ด้วยก็ประหลาดใจ รีบเอ่ยทัก "เถ้าแก่เจ้า ที่แท้คนที่คุณเชิญมาคือเสี่ยวลู่หรอกเหรอ ผมก็นึกว่าเป็นอาจารย์หูเสียอีก"

"ใช่แล้ว เสี่ยวลู่นี่แหละ" เจ้าฉวนว่า

"คุณไต้ มีคนช่วยดูอยู่แล้วก็ไม่บอกกันล่วงหน้าสักคำ" หลิวกั๋วหัวแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน เขาไม่ได้เคืองเรื่องเชิญคนมาช่วยดูสองคน เพราะในวงการนี้ถือเป็นเรื่องปกติ แต่เคืองที่ต้องมาร่วมประเมินเคียงข้างกับลู่เหย่ มันทำให้เสียระดับของเขาชัดๆ

"อาจารย์หลิวเข้าใจผิดแล้วครับ ท่านน่ะผมเป็นคนเชิญมา ส่วนเสี่ยวลู่นี่เถ้าแก่เจ้าเขาเชิญมาเอง พวกเราสองคนไม่ได้คุยกันไว้ก่อนเลย" ไต้เฉวียนรีบยิ้มประจบอธิบาย

อันที่จริง การค้าชิ้นนี้เดิมทีเป็นของเจ้าฉวน แต่เพราะมูลค่ามันสูงเกินไป ลำพังตัวเขาคนเดียวรับไว้ไม่ไหว จึงต้องดึงไต้เฉวียนมาร่วมลงขันด้วย

"งั้นก็เริ่มเถอะ เย็นนี้ผมยังต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินกลับปักกิ่งอีก" หลิวกั๋วหัวเอ่ยตัดบท

ถูเหล่ยหยิบกล่องผ้าไหมใบใหญ่ออกมา เมื่อเปิดกล่อง ลู่เหย่ก็อดตกตะลึงไม่ได้ นี่มันของมูลค่ามหาศาลแท้ๆ มิน่าล่ะเจ้าฉวนถึงต้องดึงไต้เฉวียนมาร่วมด้วย

สิ่งนี้กลับเป็นแจกันเหมยผิงลายมังกรเหินเมฆา เครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หยวน แม้สภาพภายนอกจะดูธรรมดาไปสักนิด แต่หากเป็นของแท้ขึ้นมา มูลค่าก็ปาเข้าไปหลายสิบล้านแล้ว!

"เสี่ยวลู่จะดูก่อนไหมล่ะ" หลิวกั๋วหัวแกล้งเอ่ยลองเชิง

"ต้องให้อาจารย์หลิวดูก่อนสิครับ ผมมาเพื่อเน้นเรียนรู้เป็นหลักอยู่แล้ว" ลู่เหย่ฟังออกถึงความดูแคลนในน้ำเสียงของหลิวกั๋วหัว แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปต่อปากต่อคำให้เสียอารมณ์

หลิวกั๋วหัวไม่พูดอะไรอีก ค่อยๆ ประคองแจกันเหมยผิงออกจากกล่องผ้าไหมอย่างเบามือ จากนั้นก็หยิบแว่นขยายกำลังสูงขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียดละออ

หลิวกั๋วหัวพิจารณาอยู่ไม่กี่นาทีก่อนจะวางแจกันเหมยผิงกลับลงไปโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ แล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวลู่ เธอมาดูสิ"

ลู่เหย่ไม่เกรงใจ ยื่นมือเข้าไปหยิบแจกันเหมยผิงขึ้นมาทันที

ความจริงแล้ว เครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หยวนนั้นไม่มีอะไรให้ดูมากนัก แม้มูลค่าจะสูงลิบลิ่ว แต่กลับมีของปลอมน้อยมาก เพราะเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนถือเป็นของสะสมที่มีลักษณะเฉพาะตัวสูง ในประวัติศาสตร์เพิ่งได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการจากดอกเตอร์โปปชาวอเมริกันในปี 1952 นี่เอง ก่อนหน้านั้นคนทั่วโลกแทบไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนเลย ดังนั้นยุคก่อนหน้านั้นจึงไม่มีการทำของเลียนแบบขึ้นมาแม้แต่ชิ้นเดียว

แม้ในช่วงยุคทศวรรษที่ 80 และ 90 จิ่งเต๋อเจิ้นจะเคยผลิตเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนงานเลียนแบบชั้นยอดออกมาลอตหนึ่ง ซึ่งช่วงแรกหลอกตาคนไปได้ไม่น้อย แต่เมื่อจำนวนโบราณวัตถุประเภทเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนที่หลงเหลืออยู่ในโลกเริ่มปรากฏมากขึ้น ผู้คนก็ยิ่งศึกษาค้นคว้ากันอย่างลึกซึ้ง จนคนในวงการค่อยๆ พบว่า เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนนั้นแทบจะไม่สามารถลอกเลียนแบบได้เลย

เหตุที่ลอกเลียนแบบไม่ได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะสีที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว แถมสูตรผสมก็สาบสูญไปนานแล้ว ชิ้นงานที่จิ่งเต๋อเจิ้นเลียนแบบขึ้นมาในยุค 80 และ 90 นั้น พอมาถึงยุคนี้ แค่ผู้ชำนาญการปรายตามองแวบเดียวก็แยกแยะของแท้ของปลอมออกแล้ว

ดังนั้น หากจะว่าไป เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนจึงไม่มีจุดซับซ้อนให้ต้องเพ่งเล็งมากความ

ทว่าวันนี้ เจ้าฉวนกับไต้เฉวียนกลับเชิญทั้งหลิวกั๋วหัวและลู่เหย่มาดูร่วมกัน ไม่ใช่เพราะมันดูยาก แต่เป็นเพราะมูลค่าของมันสูงลิ่วจนต้องรอบคอบเป็นพิเศษต่างหาก

และแน่นอนว่า อีกเหตุผลหนึ่งที่เชิญหลิวกั๋วหัวมาก็เพราะความบังเอิญ จังหวะพอดีกับที่ไต้เฉวียนเชิญเขามาจากปักกิ่งเพื่อเปิดงานประเมินภาพวาดและอักษรพู่กันพอดี

หากมองจากสีสัน ผิวเคลือบ และฝีมือเชิงช่าง เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนชิ้นนี้เป็นของแท้แน่นอนอย่างไร้ข้อกังขา เมื่อเทียบจากสถิติการประมูลที่ผ่านมา แจกันเหมยผิงใบนี้ก็น่าจะมีราคาอยู่ที่ราวสามสิบถึงห้าสิบล้านหยวน

ลู่เหย่สังเกตจากสีหน้านิ่งสงบของหลิวกั๋วหัว ก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงฟันธงว่าเป็นของแท้ไม่ผิดแน่

ตัวลู่เหย่เองก็รู้สึกว่าเป็นของแท้ แต่ในเมื่อมีป้ายตี้ทิงอยู่กับตัว ย่อมต้องขอตรวจสอบดูให้แน่ใจสักหน่อย

ลู่เหย่รำพึงในใจ 'นี่คือแจกันเหมยผิงลายมังกรเหินเมฆา เครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หยวน'

ทว่า ลู่เหย่กลับต้องสะดุ้งสุดตัว ป้ายตี้ทิงกลับนิ่งสนิท ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองโดยสิ้นเชิง

เชี่ยแล้วไง! เดิมทีลู่เหย่วางแจกันเหมยผิงลงไปแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาดูใหม่อีกรอบ

ทุกคนเห็นลู่เหย่วางลงแล้วหยิบขึ้นมาใหม่ก็รู้สึกแปลกใจ สีหน้าของเขาดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

"มีปัญหาอะไรรึเปล่า" เจ้าฉวนเอ่ยถาม

ลู่เหย่ไม่ได้ตอบ แต่ก้มลงเพ่งดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่าเดิม

ทว่าไม่ว่าจะเป็นความสดเข้มของสี รูปร่างของรอยตกผลึก หรือแม้กระทั่งเนื้อดินและกรรมวิธีการขึ้นรูป ล้วนแทบจะไร้ที่ติ แต่ทำไมป้ายตี้ทิงถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองล่ะ

หรือว่าในโลกนี้จะมีคนเลียนแบบเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนได้สำเร็จแล้วจริงๆ

พอคิดมาถึงตรงนี้ ในหัวของลู่เหย่ก็พลันผุดบทความวิจัยชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันเป็นงานวิจัยเกี่ยวกับกรรมวิธีการผลิตและส่วนผสมของสีในเครื่องลายครามราชวงศ์หยวน ตัวบทความเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด ร่วมกันเขียนและตีพิมพ์โดยกลุ่มศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยวาเซดะในญี่ปุ่น เนื้อหาโดยสรุปคือทีมวิจัยของพวกเขาค้นพบสูตรส่วนผสมของสีเฉพาะตัวของเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนแล้ว และประสบความสำเร็จในการลอกเลียนแบบขึ้นมา

บทความนี้เพิ่งได้รับการตีพิมพ์ได้ไม่นาน ปลายปีที่แล้วนี่เอง นับจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งปีกว่าๆ

หัวใจของลู่เหย่กระตุกวูบ คิดในใจว่าคงไม่ได้ลักลอบนำของปลอมเข้ามาหลอกขายในประเทศเร็วขนาดนี้หรอกนะ

เขารำพึงในใจต่อ 'นี่คือเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนงานเลียนแบบยุคปัจจุบัน'

ลู่เหย่ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่ ป้ายตี้ทิงยังคงนิ่งสนิทไร้การตอบรับ

ลู่เหย่ลองไล่ท่องชื่อราชวงศ์ชิงและยุคสาธารณรัฐไปจนหมด ป้ายตี้ทิงก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น หรือว่ามันจะเป็นของผสมกัน

ลู่เหย่ยื่นมือไปหยิบไฟฉายขนาดเล็กขึ้นมา แล้วเปิดไฟส่องเข้าไปด้านในของแจกันเหมยผิงทันที

ในที่สุดลู่เหย่ก็พบต้นตอของปัญหาจนได้ ด้านในแจกัน ตรงบริเวณก้นมีร่องรอยการต่อเชื่อมจางๆ อยู่เป็นวง ซึ่งรอยวงนี้ตามจริงแล้วสังเกตเห็นได้ยากมาก หากไม่ได้ปักใจเชื่อล่วงหน้ามาก่อนว่าแจกันใบนี้เป็นของที่เอามาปะติดปะต่อกันจนต้องจงใจเพ่งหา ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองออก

ตัวแจกันเหมยผิงนั้นปากแคบมาก เวลาเชื่อมต่อชิ้นส่วนเข้าด้วยกันจึงสามารถลบรอยด้านนอกได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ แต่ยากที่จะเก็บร่องรอยด้านในให้เกลี้ยงเกลาได้ ทว่าก็เพราะปากมันแคบนี่เอง คนทั่วไปจึงไม่มีทางสังเกตเห็นได้เลย

แจกันเหมยผิงลายมังกรเหินเมฆาชิ้นนี้ ลู่เหย่ฟันธงได้ทันทีว่ามันเป็นของที่เอามาตัดต่อประกอบร่าง ก้นแจกันเป็นของแท้จากยุคราชวงศ์หยวน แต่ตัวแจกันกลับเป็นงานเลียนแบบฝีมือคนยุคปัจจุบัน เพียงแต่มันทำออกมาได้แนบเนียนเสียจนแทบจะกลืนเป็นของแท้

เหตุผลที่พวกทำของเลียนแบบชอบเอาก้นของแท้มาใช้ ก็เพื่อที่จะให้ผ่านด่านการตรวจสอบด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์นั่นเอง

โดยปกติแล้ว เพื่อไม่ให้โบราณวัตถุเสียหาย เครื่องมือตรวจวิเคราะห์จะขูดเอาผงดินจากก้นภาชนะไปตรวจสอบ พวกมิจฉาชีพจึงนิยมนำก้นของแท้มาต่อเข้ากับตัวของปลอม

ป้ายตี้ทิงเริ่มแผ่ความร้อนอุ่นๆ ออกมา ยืนยันข้อสันนิษฐานของลู่เหย่ในที่สุด

ลู่เหย่ค่อยๆ วางแจกันเหมยผิงกลับลงไปในกล่องผ้าไหม ทุกคนเห็นเขาตรวจดูไปๆ มาๆ นานกว่าสิบนาที ใช้เวลานานยิ่งกว่าหลิวกั๋วหัวเสียอีก จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยใคร่รู้

หลิวกั๋วหัวมองท่าทางเก๊กขรึมของลู่เหย่ด้วยความดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคุณถูกลับมีท่าทีสงบนิ่งเป็นพิเศษ สีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านราวกับไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น

มีเพียงเจ้าฉวนกับไต้เฉวียนที่เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน "เสี่ยวลู่ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"