บทที่ 62 ดูไม่ออก

ลู่เหย่ไม่พูดอะไร เขาหันไปมองหลิวกั๋วหัวพลางเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าอาจารย์หลิวคิดเห็นอย่างไรครับ"

หลิวกั๋วหัวไม่แม้แต่จะชายตามองลู่เหย่ เขาหันไปสบตากับไต้เฉวียนแล้วกล่าว "ฉันว่าไม่มีปัญหา ทั้งเรื่องสี ผิวเคลือบ และฝีมือการขึ้นรูปเนื้อดินล้วนสมบูรณ์แบบ เป็นลายครามสมัยหยวนของแท้แน่นอน"

"โอ้!" ไต้เฉวียนถอนหายใจโล่งอกทันที พลางหัวเราะร่า "สายตาการประเมินภาพเขียนอักษรวิจิตรและเครื่องเคลือบของอาจารย์หลิวนับเป็นเบอร์หนึ่งของประเทศ ในเมื่อท่านฟันธงว่าไม่มีปัญหา ก็ย่อมต้องเป็นของแท้อย่างไม่ต้องสงสัย"

คำพูดของหลิวกั๋วหัวเปรียบเสมือนตราประทับการันตี ทุกคนในห้องต่างพากันสบายใจ

เดิมทีไม่มีใครสนใจถามความเห็นของลู่เหย่ แต่ในเมื่อเขาเป็นคนที่เจ้าฉวนเชิญมา เจ้าฉวนจึงถามขึ้นตามมารยาท "แล้วเสี่ยวลู่ล่ะ คิดว่ายังไง"

"ผมมองไม่ออกครับ" ลู่เหย่ตอบเรียบๆ

ทุกคนต่างชะงักไป ขนาดหลิวกั๋วหัวยังฟันธงว่าเป็นของแท้ แต่ลู่เหย่กลับบอกว่ามองไม่ออก

ในวงการนักประเมิน คำว่า 'มองไม่ออก' แท้จริงแล้วเป็นคำถ่อมตัว ภายนอกดูเหมือนบอกว่าความสามารถตนยังไม่ถึง ไม่อาจสรุปได้ แต่ความหมายแฝงที่ทุกคนรู้กันคือ 'นี่เป็นของปลอม' เพียงแต่พูดให้ฟังดูนุ่มนวลรักษาหน้ากันเท่านั้น

"พ่อหนุ่ม มองไม่ออกก็เป็นเรื่องธรรมดา" ถูเหล่ยหัวเราะเยาะ "ของแท้ในโลกนี้มีอยู่ไม่กี่ชิ้น เผลอๆ ก่อนหน้านี้แกอาจจะไม่เคยผ่านตาด้วยซ้ำมั้ง"

ลู่เหย่ไม่โต้ตอบ คำพูดว่ามองไม่ออกคำเดียวถือว่าเสร็จสิ้นหน้าที่ของเขาในวันนี้แล้ว ทั้งยังเป็นการไว้หน้าเจ้าฉวนในระดับหนึ่งด้วย

หลิวกั๋วหัวหัวเราะพลางว่า "ลายครามสมัยหยวนหลงเหลือมาถึงปัจจุบันน้อยมาก ส่วนใหญ่ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ คนทั่วไปไหนเลยจะได้สัมผัส เรื่องจะประเมินยิ่งไม่ต้องพูดถึง"

ไต้เฉวียนพยักหน้ารับแล้วยิ้มตาม

ทว่าเจ้าฉวนกลับเก็บคำพูดของลู่เหย่มาคิดหนัก เพราะนี่เป็นของราคาตั้งหลายสิบล้าน เขาไม่ได้มีเงินถุงเงินถังเหมือนไต้เฉวียน เขายอมไม่เอาเงินก้อนนี้เสียดีกว่าจะต้องมาซื้อของปลอมไปขาย

"เสี่ยวลู่ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ในเมื่อเป็นการประเมินก็บอกความคิดของนายออกมาเลย ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอก" เจ้าฉวนยิ้มบอก

"ใช่แล้ว พ่อหนุ่ม มีอะไรก็พูดตรงๆ มาเถอะ" ถูเหล่ยมองเขาแล้วยิ้มเสริม

ลู่เหย่ยิ้มรับแล้วเอ่ย "ถ้าอย่างนั้น ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ"

"ลายครามสมัยหยวนชิ้นนี้ก็เหมือนที่อาจารย์หลิวบอกครับ ทั้งเรื่องสี ผิวเคลือบ หรือฝีมือการขึ้นรูปเนื้อดินล้วนมองหาจุดบกพร่องไม่เจอ ทว่าส่วนก้นเป็นของแท้ แต่ตัวแจกันกลับเป็นของเลียนแบบครับ" ลู่เหย่กล่าว

เจ้าฉวนกับไต้เฉวียนได้ยินแล้วถึงกับสะดุ้ง ส่วนถูเหล่ยตีหน้าขรึมทันควัน "ฉันว่านะพ่อหนุ่ม ของกินน่ะกินมั่วซั่วได้ แต่คำพูดพล่อยๆ พูดส่งเดชไม่ได้นะ!"

"ฉันค้นคว้าเรื่องเครื่องเคลือบมาหลายสิบปี ไม่เคยได้ยินว่ามีใครเลียนแบบลายครามสมัยหยวนของแท้ออกมาได้ แม้แต่ยอดฝีมือที่จิ่งเต๋อเจิ้นก็ยังทำไม่ได้เลย" หลิวกั๋วหัวหัวเราะเยาะ "พ่อหนุ่ม รู้หรือเปล่าว่าลายครามสมัยหยวนคืออะไร มันไม่ใช่ลายครามธรรมดานะ สูตรผสมของมันสาบสูญไปนานแล้ว หลังจากยุคเซวียนเต๋อราชวงศ์หมิง ลายครามสมัยหยวนก็ขาดช่วงไป ใครมันจะเลียนแบบของที่เหมือนจริงได้ขนาดนี้"

สิ่งที่หลิวกั๋วหัวพูดถูกต้องทุกประการ คนในที่นี้แม้จะมีน้อยคนที่เคยสัมผัสกับลายครามสมัยหยวนจริงๆ แต่เกร็ดความรู้เหล่านี้ก็พอจะเคยได้ยินผ่านหูกันมาบ้าง

"ที่อาจารย์หลิวพูดมาไม่ผิดหรอกครับ แต่คาดว่าอาจารย์หลิวคงยังไม่ทันสังเกต เมื่อปลายปีที่แล้ว มหาวิทยาลัยวาเซดะของญี่ปุ่นเพิ่งตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ฉบับหนึ่ง พวกเขาได้วิจัยสูตรส่วนผสมของลายครามสมัยหยวนสำเร็จแล้ว และเลียนแบบเครื่องเคลือบลายครามจนเหมือนจริงชนิดที่ว่าแยกไม่ออกเลยทีเดียว" ลู่เหย่กล่าว

หลิวกั๋วหัวอึ้งไป หากพูดถึงเรื่องงานวิจัยทางวิชาการ ตัวเขาเองก็มีตำแหน่งระดับนักวิจัยและศาสตราจารย์ ย่อมต้องรู้ความเคลื่อนไหวล่าสุดเป็นอย่างดี ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย

"มีคนวิจัยสูตรส่วนผสมลายครามสมัยหยวนได้แล้วงั้นรึ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ" หลิวกั๋วหัวเอ่ยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อาจารย์หลิวกลับไปลองค้นดูได้ครับ เพิ่งตีพิมพ์เมื่อปลายปีก่อน คาดว่าคงยังไม่มีแปลเป็นภาษาบ้านเรา" ลู่เหย่กล่าวต่อ "ถ้าผมเดาไม่ผิด แจกันใบนี้คงนำสูตรและเทคนิคที่เพิ่งวิจัยได้จากญี่ปุ่นมาใช้ แล้วแอบเลียนแบบขึ้นในประเทศ ภายนอกดูเหมือนสภาพทั่วไปธรรมดา แต่ความจริงคือจงใจทำเก่า เพื่อไม่ให้ตัวแจกันมีประกายเคลือบใหม่หลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว"

"แต่ของปลอมก็ยังเป็นของปลอมอยู่วันยังค่ำ พวกคุณลองดูข้างในแจกันเหมยผิงใบนี้สิครับ" ลู่เหย่พูดพลางหยิบแจกันเหมยผิงขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็เปิดไฟฉายส่งให้เจ้าฉวน ให้เขาส่องดูร่องรอยที่ก้นแจกัน

"เห็นหรือยังครับ" ลู่เหย่ถาม

เจ้าฉวนส่องดูแล้วก็ต้องตกใจ รีบร้องออกมา "เชี่ย! รอยวงๆ นั่นคือรอยต่อเหรอวะ"

ถูเหล่ยได้ยินก็สีหน้าเปลี่ยนทันที ทว่าก็พูดอะไรไม่ออก

หลิวกั๋วหัวรีบคว้าแจกันเหมยผิงและไฟฉายมาจากมือเจ้าฉวน แล้วส่องเข้าไปดูด้านในบ้าง

เขาส่องดูอยู่นาน จากนั้นก็หยิบแจกันขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงวางแจกันลง แล้วหันไปมองไต้เฉวียน "เป็นของปลอมจริงๆ"

"หา!" ไต้เฉวียนอุทานด้วยความตกใจ

หลิวกั๋วหัวยิ้มเจื่อนๆ "นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนวิจัยสูตรผสมของลายครามสมัยหยวนขึ้นมาได้จริงๆ เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าไปไกลเหลือเกิน เลียนแบบได้เหมือนจริงขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ดูไม่ออก เจ้าหนุ่มนี่ก็แปลกคน ดูออกแล้วแท้ๆ แต่ดันไม่พูด ปล่อยให้ฉันพูดเปิดไปก่อนซะได้"

ลู่เหย่นึกไม่ถึงเลยว่าบุคคลระดับปรมาจารย์อาวุโสอย่างหลิวกั๋วหัวจะหน้าหนาได้ขนาดนี้ ตัวเองดูพลาดแท้ๆ นอกจากจะไม่ยอมรับความผิดพลาดแล้ว ยังจะมาโทษเขาอีก

ลู่เหย่ไม่ต่อความยาวสาวความยืด เขาขี้เกียจจะไปสนใจหลิวกั๋วหัวอยู่แล้ว

ส่วนเจ้าฉวนกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก แม้การค้าครั้งนี้จะล่ม แต่พอแน่ใจแล้วว่าลายครามสมัยหยวนชิ้นนี้เป็นของปลอม ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจเขาก็ร่วงลงสู่พื้นเสียที

"ต้องขอโทษด้วยนะคุณถู ลายครามสมัยหยวนชิ้นนี้ผมคงรับไว้ไม่ได้" เจ้าฉวนมองถูเหล่ยแล้วยิ้มให้

"เอาเถอะ ความจริงฉันก็รับฝากคนอื่นมาอีกที ในเมื่อเถ้าแก่เจ้ารับไว้ไม่ได้ก็ช่างมัน ไว้คราวหน้ามีของค่อยมาคุยกันใหม่" ถูเหล่ยพูดพลางเก็บแจกันเหมยผิงลงกล่องแล้วลุกขึ้นกล่าวลา

เจ้าฉวนเดินไปส่งถูเหล่ยที่หน้าประตู แล้วหันกลับมายิ้มกว้าง "วันนี้ต้องขอบใจเสี่ยวลู่จริงๆ ไม่อย่างนั้นการค้าครั้งนี้คงขาดทุนยับเยินแน่ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวลู่จะรู้เรื่องงานวิจัยทางวิชาการใหม่ล่าสุดด้วย ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่ชอบอ่านหนังสือเฉยๆ ไม่ถึงขั้นติดตามวงการวิชาการอะไรหรอก" ลู่เหย่ตอบอย่างถ่อมตัว

"คนหนุ่มชอบอ่านหนังสือก็เป็นเรื่องดี แต่ว่าวงการโบราณวัตถุของเก่าน่ะ ความรู้จริงมันต้องเกิดจากการลงมือปฏิบัติ อ่านจากหนังสือไปก็ดูไม่ออกหรอกว่าระดับฝีมืออยู่ตรงไหน" หลิวกั๋วหัวยิ้มพลางแขวะ "การที่ดูชิ้นนี้ออกในวันนี้ก็ไม่ได้แปลว่าระดับการประเมินจะสูงส่งอะไรนักหนา ยังไงลายครามสมัยหยวนมันก็ดูได้ไม่ยากอยู่แล้ว อีกอย่างแกก็แค่บังเอิญรู้เรื่องที่ญี่ปุ่นเพิ่งวิจัยสูตรผสมของลายครามสมัยหยวนออกมาได้พอดีแค่นั้นแหละ"

หลิวกั๋วหัวจงใจพูดกดลู่เหย่ เขายังคงหงุดหงิดกับเรื่องเมื่อครู่อยู่ ที่จริงแล้วนักประเมินที่มีวุฒิภาวะ เวลาทำการประเมินร่วมกันในสถานที่เดียวกัน หากได้ผลสรุปของตัวเองแล้วก็มักจะแอบปรึกษาหารือกันเงียบๆ ก่อน แล้วค่อยสรุปความเห็นร่วมกันออกมา แต่สถานการณ์แบบในวันนี้ถือว่าพบได้ยาก ทว่านี่ไม่ใช่เพราะลู่เหย่ไม่อยากปรึกษาหารือกับหลิวกั๋วหัวล่วงหน้า แต่เป็นเพราะหลิวกั๋วหัวไม่เคยมองเด็กหนุ่มอย่างลู่เหย่อยู่ในสายตาเลยต่างหาก ถึงได้ทำให้ตัวเองต้องหน้าแตกแบบนี้

คำพูดของหลิวกั๋วหัวแม้แต่เจ้าฉวนยังฟังไม่เข้าหู เขาจึงหัวเราะแล้วพูดว่า "ระดับการประเมินของเสี่ยวลู่ถือว่าสูงมากนะครับ ไม่ใช่แค่ประเมินลายครามสมัยหยวนวันนี้ได้ถูกต้องเท่านั้น ก่อนหน้านี้เสี่ยวลู่เคยเจี่ยนโหล่วของดีมานับไม่ถ้วนแล้ว คุณไต้ครับ จำพระพุทธรูปสมัยชิงเลียนแบบเซวียนเต๋อราชวงศ์หมิงคราวก่อนได้ไหมครับ ชิ้นนั้นเสี่ยวลู่ก็เป็นคนเจี่ยนโหล่วได้มาเหมือนกัน"

"ใช่ๆ ระดับของเสี่ยวลู่นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ พระพุทธรูปองค์นั้นทำเอาผมเกือบจะตาพร่าดูพลาดไปเหมือนกัน" ไต้เฉวียนยิ้มรับ ความจริงตอนนี้เขาก็เริ่มมองลู่เหย่ใหม่อย่างทึ่งๆ แล้ว

"อย่างนั้นรึ" หลิวกั๋วหัวยังคงทำหน้าดูแคลน "แต่ประวัติศาสตร์หัวเซี่ยตั้งห้าพันปี โบราณวัตถุของเก่ามีมากมายนับไม่ถ้วน จะบังเอิญเจี่ยนโหล่วได้มาสักสองสามชิ้นมันก็เรื่องธรรมดา"

"ถ้าหนูบังเอิญเจี่ยนโหล่วได้สักสองสามชิ้นบ้างก็คงดีสิคะ!" ลู่ซินยิ้มพลางพูดขึ้นมา

เจ้าฉวนหันไปถลึงตาใส่ลู่ซินเชิงตำหนิ เพราะที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับเธอที่จะสอดปากขึ้นมาได้