บทที่ 63 ตบหน้าฉาดใหญ่กลางคัน

ลู่เหย่ฟังออกว่าลู่ซินหมายถึงอะไร เธอคงทนดูพฤติกรรมน่ารังเกียจของหลิวกั๋วหัวไม่ไหวแล้วนั่นเอง

"นั่นสิ เสี่ยวลู่ยังเด็กอยู่ จะไปเทียบกับอาจารย์หลิวได้ยังไง วงการเรายังไงก็ต้องอาศัยเวลาสั่งสมประสบการณ์" ไต้เฉวียนยิ้มพลางว่า

จู่ๆ ลู่เหย่ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา จึงรีบยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่เจ้าครับ วันนี้ผมพกภาพวาดติดมือมาภาพหนึ่ง ช่วยดูให้หน่อยสิครับว่าจะรับซื้อไหม พอดีคุณไโต้อยู่ด้วย ช่วยกันดูเลยครับ"

เจ้าฉวนได้ยินก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "นี่เสี่ยวลู่ อย่าบอกนะว่าเธอไปเจี่ยนโหล่วได้ของดีมาอีกแล้ว?"

"ก็ทำนองนั้นครับ" ลู่เหย่พูดจบก็หยิบภาพหลานจู๋ถูออกมาจากกระเป๋าเป้

ลู่ซินรีบยกชุดน้ำชาบนโต๊ะออกไป แล้วปูผ้าห่มผืนหนึ่งลงบนโต๊ะชาแทน

เดิมทีลู่เหย่กะว่าจะรอให้หลิวกั๋วหัวกลับไปก่อนค่อยเอาภาพหลานจู๋ถูออกมา เพราะยังไงนี่ก็เป็นของที่เขาเจี่ยนโหล่วมาจากบริษัทประมูลของไต้เฉวียน การจะมาสะกิดแผลใจเจ้าตัวซึ่งๆ หน้ามันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พอเห็นท่าทางน่าหมั่นไส้ของหลิวกั๋วหัว บวกกับคำพูดของลู่ซินเมื่อกี้ เขาก็อยากจะตบหน้าคนแก่อย่างหลิวกั๋วหัวกลางวงขึ้นมาทันที

ลู่เหย่คลี่ภาพหลานจู๋ถูออก พอไต้เฉวียนเห็นก็ร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ "ทำไมภาพนี้ดูคุ้นตาจังแฮะ?"

"ภาพหลานจู๋ถูของเจิ้งป่านเฉียวเหรอ?" เจ้าฉวนตกใจ

"ภาพนี้ก็เหมือนกับภาพที่เห็นในงานประมูลเมื่อวานนั่นแหละ ของปลอม" หลิวกั๋วหัวพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน

"จริงๆ แล้วไม่ปิดบังคุณไต้หรอกครับ ภาพนี้ก็คือภาพที่ผมซื้อมาตอนที่ไปขอเศษเครื่องเคลือบจากคุณเมื่อวานนั่นแหละครับ" ลู่เหย่ยิ้มพลางกล่าว

"มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นๆ" ไต้เฉวียนหัวเราะ "เธอซื้อมาเท่าไหร่ล่ะ?"

"สองพันครับ" ลู่เหย่ตอบ

"ของปลอมไม่มีหัวนอนปลายเท้า เลียนแบบมาก็ไม่เหมือน เต็มที่ก็มีค่าแค่พันหยวน แต่สองพันหยวนก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรเท่าไหร่ คนหนุ่มก็ต้องจ่ายค่าวิชากันบ้างแหละ" หลิวกั๋วหัวว่า

"นี่เป็นของเลียนแบบจริงๆ ครับ แต่ไม่ใช่ของเลียนแบบธรรมดาทั่วไป" ลู่เหย่ยิ้ม "สงสัยอาจารย์หลิวจะไม่ได้ดูละเอียด ภาพนี้ไม่ใช่ไม่มีหัวนอนปลายเท้านะครับ บนภาพมีประทับตราลายเซ็นเอาไว้ด้วย"

"ตราลายเซ็นเรอะ?" หลิวกั๋วหัวชะงักด้วยความประหลาดใจ

ลู่เหย่ชี้ไปยังตราประทับดวงสุดท้ายบนภาพให้ทุกคนดู "ดวงนี้คือตราประทับของผู้คัดลอก ส่วนอีกสองดวงเป็นตราประทับเลียนแบบเจิ้งป่านเฉียว ซึ่งก็น่าจะเป็นผู้คัดลอกคนนี้แกะสลักขึ้นมาเองเช่นกันครับ"

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ

"สือเหริน?" ฝีมือของไต้เฉวียนอยู่ในระดับธรรมดา ไม่รู้ว่าสือเหรินคือใคร จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลิวกั๋วหัว

หลิวกั๋วหัวมีชื่อเสียงโด่งดังมากในวงการ โดยเฉพาะความเชี่ยวชาญด้านการประเมินภาพวาดและอักษรพู่กันจีนนั้นถือว่ายอดเยี่ยมที่สุด

พอหลิวกั๋วหัวก้มลงมอง สีหน้าของเขาก็พลันชะงักไป รีบสูดปากดังซี้ดอย่างลืมตัว

"อู๋ชางซั่ว!" เจ้าฉวนอุทานด้วยความตกใจ "นี่มันตราประทับของอู๋ชางซั่วนี่นา!"

"เถ้าแก่เจ้าตาแหลมคมจริงๆ ครับ เป็นตราประทับของอู๋ชางซั่วจริงๆ" ลู่เหย่ยิ้ม "ทุกท่านลองดูลายเส้นภาพนี้นะครับ คนทั่วไปเวลาคัดลอกจะเลียนแบบให้เหมือนแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ระดับปรมาจารย์เวลาคัดลอกจะซึมซับเอาแก่นแท้มา ดังนั้นคนที่ไม่รู้ลึกในวงการมองแวบแรกก็คงคิดว่าวาดไม่เหมือน แล้วก็ด่วนสรุปว่าเป็นของปลอม ของปลอมน่ะมันแน่อยู่แล้ว แต่ของปลอมชิ้นนี้มันคนละเรื่องกับของปลอมทั่วไปครับ"

คำพูดไม่กี่ประโยคของลู่เหย่ทำเอาใบหน้าแก่ชราของหลิวกั๋วหัวแดงก่ำขึ้นมาทันที

ไต้เฉวียนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลิวกั๋วหัว เมื่อเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไร

"ถ้าเคยดูภาพวาดของอู๋ชางซั่วมาก่อน ก็จะรู้ว่าภาพนี้ตรงตามสไตล์ของท่านทุกประการ ลองดูข้อไผ่หนาบางในภาพ รวมถึงรูปทรงของใบไผ่ ล้วนเป็นเอกลักษณ์ของท่านปรมาจารย์อู๋ทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น อู๋ชางซั่วไม่ได้เป็นแค่นักวาดภาพผู้ยิ่งใหญ่ แต่ยังเป็นปรมาจารย์ด้านการแกะสลักตราประทับด้วย ชั่วชีวิตของท่านแกะสลักตราประทับไว้มากมายนับไม่ถ้วน คนที่ศึกษาไม่ลึกซึ้งพอย่อมมองไม่ออกว่าตราประทับนี้มาจากไหน แต่เถ้าแก่เจ้านี่ตาแหลมจริงๆ มองแค่แวบเดียวก็จำได้แล้ว" ลู่เหย่เอ่ย

"มันบังเอิญน่ะ เมื่อก่อนฉันเคยรับซื้อของปลอมของอู๋ชางซั่วมา เสียค่าโง่ไปทีหนึ่ง ก็เลยพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับอู๋ชางซั่วอยู่บ้าง" เจ้าฉวนหัวเราะ

หลิวกั๋วหัวเริ่มนั่งไม่ติดที่ อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

ไต้เฉวียนหน้าบูดบึ้ง เมื่อวานก็ปล่อยของล้ำค่าหลุดมือ วันนี้ก็เกือบจะสูญเงินไปหลายสิบล้าน การจ้างหลิวกั๋วหัวมารอบนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลย ไม่รู้ว่าที่ผ่านมามีของชิ้นไหนบ้างที่คนคนนี้ตาถั่วประเมินพลาดไป

"เป็นไงล่ะ? จะปล่อยไหม?" เจ้าฉวนยิ้มถาม

"เหมือนเดิมครับ ขึ้นอยู่กับราคา!" ลู่เหย่หัวเราะ

"ปกติภาพวาดของอู๋ชางซั่วจะอยู่ที่สี่ห้าล้านไปจนถึงสิบล้าน ภาพแนวสามสหายแห่งฤดูหนาวที่คล้ายๆ กันเคยประมูลไปได้หกล้านแปดแสนหยวน ภาพนี้ของเธอถึงจะเป็นงานคัดลอก แม้จะมีตราประทับแต่ก็ไม่มีการลงชื่อกำกับอย่างละเอียด ฉันให้สามล้าน เธอคิดว่าไง?" เจ้าฉวนเสนอ

ความจริงราคานี้ก็ตรงกับที่ลู่เหย่คาดไว้ในใจแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากรีบตกลงเร็วเกินไป เดิมทีตั้งใจจะลังเลทำฟอร์มสักหน่อย ทว่าพอเจ้าฉวนเห็นเขาเงียบไป ก็พูดต่อขึ้นมาว่า "คุณไต้คิดว่ายังไงครับ? ถ้าคุณไต้ให้ราคาที่สูงกว่า ผมก็ยอมยกให้คุณไต้เลย"

นับเป็นเรื่องยากที่เจ้าฉวนจะยอมหลีกทางให้ไต้เฉวียน เห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาอยากจะตอบแทนลู่เหย่ ถ้าไต้เฉวียนสู้ราคาที่สูงกว่า ลู่เหย่ก็จะได้กำไรมากขึ้น ถือว่าเขาช่วยดันราคาให้ แต่ถ้าไต้เฉวียนไม่ยอมเสนอราคา ก็ถือว่าราคาที่เขาให้นั้นสูงที่สุดแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อไว้หน้าลู่เหย่อย่างเต็มที่

ไต้เฉวียนได้ยินก็รีบยิ้มพลางกล่าวว่า "วันนี้เถ้าแก่เจ้าแปลกแฮะ ของดีขนาดนี้ยังยอมยกให้ผมด้วย"

"จะเอาหรือไม่เอาล่ะครับ?" เจ้าฉวนยิ้มตอบ

"อาจารย์หลิว คุณคิดว่าภาพนี้เป็นผลงานจริงของอู๋ชางซั่วไหมครับ?" ไต้เฉวียนอดไม่ได้ที่จะขอความเห็นจากหลิวกั๋วหัวอีกครั้ง

หลิวกั๋วหัวไม่พูดจา ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

"เอาแบบนี้ ผมให้ราคาเดียวเลย สามล้านแปดแสนหยวน ถ้าเถ้าแก่เจ้าให้สูงกว่านี้ก็เป็นของเถ้าแก่เจ้าไป" ไต้เฉวียนเสนอ

"งั้นก็ให้คุณไต้เอาไปเลยครับ ผมไม่กล้าแข่งราคากับคุณหรอก" เจ้าฉวนหัวเราะ

เดิมทีไต้เฉวียนตั้งใจจะมาซื้อแจกันลายครามสมัยหยวนอยู่แล้ว จึงพกสัญญาติดตัวมาด้วย ทั้งสองคนเซ็นสัญญากันตรงนั้นทันที จากนั้นไต้เฉวียนก็โทรศัพท์กลับไปที่บริษัท สั่งให้ฝ่ายการเงินโอนเงินสามล้านแปดแสนหยวนเข้าบัญชีของลู่เหย่

"เสี่ยวลู่นี่ทำเอาเปิดหูเปิดตาจริงๆ เงินสองพันหยวนพริบตาเดียวกลายเป็นสามล้านแปดแสน คนรุ่นใหม่นี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ เนอะอาจารย์หลิวว่าไหม?" เจ้าฉวนแกล้งหยอกขึ้นมา

"หา?" หลิวกั๋วหัวมีท่าทางเหม่อลอยไปแล้ว การเดินทางมาปินไห่รอบนี้ทำเอาเขาเสียหน้าจนหมดรูป ยังดีที่ไม่ได้เป็นการถ่ายทอดสด เป็นแค่การประเมินส่วนตัว แต่ในใจเขาก็แอบสาบานไว้แล้วว่า ต่อไปนี้จะไม่เหยียบมาที่ปินไห่อีกเป็นอันขาด

เงินในบัตรธนาคารของลู่เหย่เพิ่มขึ้นมาสามล้านแปดแสนหยวนในพริบตา ทำให้ยอดรวมพุ่งไปแตะที่สี่ล้านกว่าหยวนแล้ว

ลู่เหย่จองห้องส่วนตัวไว้ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วให้แม่โทรศัพท์นัดเจ้าหนี้ทุกคนมาเจอกัน เขาตั้งใจจะสะสางหนี้สินของที่บ้านให้จบในคราวเดียว

ตอนที่น้าสามกับน้าเขยมาถึงร้านอาหาร เจ้าหนี้คนอื่นๆ ก็มากันพร้อมหน้าแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นญาติๆ กันทั้งนั้น

พอน้าสามเห็นคนมาเยอะขนาดนี้ ในใจก็ร้อนรนจนทนไม่ไหว เธอรีบดึงแม่ของลู่เหย่ไปคุยข้างๆ ทันที "ไหนตกลงกันไว้ว่าจะคืนห้าแสนที่เหลือให้ฉันก่อนไง แล้วทำไมถึงเรียกทุกคนมาหมดเลยล่ะ พวกเธอหมายความว่ายังไง? คิดจะหารเฉลี่ยงั้นเหรอ?"

"น้องเล็กจะรีบร้อนไปทำไม เงินห้าแสนที่ติดเธออยู่ไม่ขาดไปแม้แต่หยวนเดียวหรอกน่า" หลังจากลู่เหย่บอกเรื่องที่ขายภาพวาดได้เงินมาเกือบสี่ล้านให้แม่รู้ ตอนนี้แม่ของเขาก็พูดจาได้อย่างเต็มปากเต็มคำและมีน้ำหนักขึ้นมาก

"แล้วพวกเธอเรียกคนมาเยอะแยะขนาดนี้เพื่ออะไรกันล่ะ?" น้าสามถามอย่างร้อนรน

"ก็ใช้หนี้ไงล่ะ" แม่ของลู่เหย่ตอบ

"ใช้คืนหมดทุกคนเลยเนี่ยนะ?" น้าสามตกใจ "พวกเธอมีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ตอนนี้ที่บ้านเราเสี่ยวเหย่เป็นคนตัดสินใจ เงินทั้งหมดเขาก็เป็นคนหามาได้เอง ถ้าเธอไม่เชื่อก็ลองไปถามเขาดูสิ" แม่ของลู่เหย่ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์