บทที่ 64 ปลดหนี้

น้าสามย่อมไม่กล้าไปถามลู่เหย่อยู่แล้ว แต่ไม่นานเธอก็พบว่าลู่เหย่เรียกทุกคนมาเพื่อจะจ่ายหนี้คืนรวดเดียวทั้งหมดจริงๆ

ทุกคนไม่มีสัญญากู้ยืมเหมือนกันหมด แต่ลู่เหย่ก็ไม่สนใจ เขาให้ทุกคนเซ็นใบรับเงินคนละใบ จากนั้นก็พาไปธนาคารข้างๆ โอนเงินให้ครบทุกคน หนี้สินของที่บ้านเกือบสี่ล้านหยวนนับจากนี้จึงเป็นอันสะสางหมดสิ้น

พอใช้หนี้ทั้งหมดแล้ว เงินในบัตรธนาคารของลู่เหย่ก็เหลืออยู่แค่หนึ่งล้านสองแสนกว่าหยวน

ลู่เหย่นึกว่าพอทุกคนได้เงินครบแล้วจะแยกย้ายกันกลับไปเอง ใครจะไปคิดว่าไม่มีใครยอมกลับสักคน ต่างอยู่รอกินข้าวกันหมด ความหน้าหนาของคนในสังคมทำให้ลู่เหย่ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่หาอ่านจากในหนังสือไม่ได้เลย

เดิมทีลู่เหย่กะว่าจะเปิดห้องส่วนตัวเคลียร์เรื่องให้เสร็จ แล้วค่อยนั่งกินข้าวดีๆ กับแม่สักมื้อ นึกไม่ถึงว่าบรรดาญาติโกโหติกาที่เป็นเจ้าหนี้พวกนี้จะอยู่กินข้าวกันต่อ กินข้าวเฉยๆ ยังพอว่า แต่ละคนยังคอยพูดจาหยั่งเชิง หวังจะล้วงให้ได้ว่าลู่เหย่เอาเงินพวกนี้มาจากไหน หรือว่าพ่อของเขายังทิ้งทรัพย์สินไว้ให้อีกตั้งหลายร้อยล้าน

ลู่เหย่ย่อมมองความคิดของคนพวกนี้ออกทะลุปรุโปร่ง หากพ่อของเขาทิ้งทรัพย์สินไว้ให้หลายร้อยล้านจริง ญาติคนนี้ก็ยังคงเป็นขุมทรัพย์ชิ้นโต จะล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นทุกคนถึงได้หน้าด้านอยู่กินข้าวต่อกันแบบนี้

หลังจากส่งทุกคนกลับไปหมดแล้ว ลู่เหย่ก็พูดกับแม่ว่า "แม่ หนี้บ้านเราเคลียร์หมดแล้วนะ ต่อจากนี้แม่ไม่ต้องไปขายข้าวผัดอีกแล้วล่ะครับ"

"ไม่ขายข้าวผัดเหรอ แล้วแม่จะทำอะไรล่ะ" แม่ของลู่เหย่อดถามไม่ได้ "เมื่อก่อนแม่ยังได้ปลูกผักเลี้ยงดอกไม้อยู่บ้าน พอมีอะไรให้ทำบ้าง ตอนนี้แกไม่ให้แม่ไปขายข้าวผัด แม่อยู่บ้านก็เฉาเป็นคนเซ่อพอดี ให้แม่ขายข้าวผัดต่อไปเถอะ ฝีมือแม่ตอนนี้พัฒนาขึ้นกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ อีกอย่างแม่ยังไม่แก่สักหน่อย จะให้แกมาเลี้ยงดูแม่ตั้งแต่ตอนนี้ได้ยังไงกัน!"

ลู่เหย่คิดดูแล้วที่แม่พูดก็มีเหตุผล บ้านเช่าที่พวกเขาอยู่ตอนนี้มันเล็กเกินไปจริงๆ อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ทำ แถมเวลาที่เขาไปเรียน แม่ก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว มันคงน่าเบื่อจนเฉาตายจริงๆ นั่นแหละ

"ตามใจแม่แล้วกันครับ ขอแค่แม่มีความสุขก็พอ แต่ว่าอย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปนะ" ลู่เหย่บอก

"ไม่เหนื่อยหรอก ไม่ต้องตื่นเช้าด้วย เดี๋ยวนี้ทำขายคืนละร้อยกล่องเป๊ะๆ สักสี่ทุ่มก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว" แม่ของลู่เหย่ยิ้ม "ถ้ายังได้อยู่บ้านเดิมก็คงดีสิ แบบนั้นแม่คงมีอะไรทำเยอะแยะ"

ลู่เหย่ได้ยินก็ยิ้มพลางบอกว่า "แม่ วางใจเถอะครับ ผมจะพยายามซื้อวิลล่าของบ้านเรากลับคืนมาให้ได้ ถึงตอนนั้นแม่จะได้กลับไปปลูกผักเลี้ยงดอกไม้ จิบชายามบ่ายเหมือนเดิม จะได้ไม่ต้องว่างจนต้องออกไปขายข้าวผัดอีก"

"จ้า แม่จะรอนะ" แม่ของลู่เหย่หัวเราะ "เมื่อก่อนแม่พึ่งสามี ตอนนี้พึ่งลูกชาย ไม่รู้ชาติก่อนทำบุญไว้มากแค่ไหน ชาตินี้ถึงได้รับผลตอบแทนดีๆ แบบนี้"

แม้ว่าแม่จะยังยืนกรานว่าจะขายข้าวผัดต่อไป และทั้งสองคนก็ยังคงอาศัยอยู่ในห้องเช่าแคบๆ แต่เมื่อบ้านไม่มีหนี้สินแล้ว ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกผ่อนคลายและโล่งใจขึ้นมาก

ยิ่งไปกว่านั้นในบัตรธนาคารของลู่เหย่ยังมีเงินเก็บอยู่อีกกว่าหนึ่งล้านหยวน เขายื่นบัตรธนาคารให้แม่ แต่แม่กลับยืนกรานไม่รับ พร้อมบอกว่าในเมื่อบ้านนี้แกเป็นคนตัดสินใจแล้ว แกก็เก็บไว้เองเถอะ ถ้าแม่อยากใช้เงินเมื่อไหร่ค่อยมาขอแก

ลู่เหย่เห็นแม่ยืนกรานแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ

ลู่เหย่มีเป้าหมายใหม่แล้ว เขาสัญญากับแม่ว่าจะซื้อวิลล่าของครอบครัวกลับคืนมาให้ได้ ด้วยเหตุนี้ ความคิดของเขาจึงมองไปไกลกว่าเดิม เขารู้ดีว่าตัวเองคงไม่มีทางโชคดีแบบนี้ไปตลอด นึกจะเก็บตกของมีค่าเมื่อไหร่ก็ได้ โลกนี้คงไม่มีของหลุดมาให้เขาคอยเก็บตกได้มากมายขนาดนั้น เขาจำเป็นต้องคิดหาวิธีหาเงินในระยะยาวที่มั่นคงกว่านี้

ในระหว่างที่ลู่เหย่กำลังคิดแผนระยะยาวอยู่นั้น การตัดสินใจตรงหน้าก็กำลังรอให้เขาเลือก

หลังจากหยุดพักช่วงสอบเกาเข่าสามวัน ทางโรงเรียนก็ให้นักเรียน ม.5 ส่งใบเลือกสายการเรียนว่าจะเรียนสายวิทย์หรือสายศิลป์ แต่ลู่เหย่กลับยังลังเลใจอยู่บ้าง

อย่างแรกเลย ไม่ว่าจะสายวิทย์หรือสายศิลป์สำหรับลู่เหย่แล้วไม่ใช่ปัญหาในการสอบเกาเข่าเลย ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ จะสายวิทย์หรือสายศิลป์ก็สอบติดมหาวิทยาลัยกลุ่ม 985 ได้สบายๆ อยู่แล้ว แต่สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ก็คืออนาคตในสายอาชีพ ว่าตกลงแล้วสายศิลป์จะดีกว่า หรือสายวิทย์จะดีกว่ากันแน่

แม่ของลู่เหย่ไม่ได้มีความเห็นอะไร ปล่อยให้ลู่เหย่ตัดสินใจเองเช่นเคย

ระหว่างเดินไปโรงเรียน ลู่เหย่ถามหลงอ้วน หลงอ้วนกลับหัวเราะแล้วพูดว่า "ฉันยังกะจะถามแกอยู่เลยเนี่ย แกเลือกอะไรฉันก็เลือกอันนั้นแหละ ยังไงฉันก็สอบอะไรไม่ติดอยู่แล้ว"

"ฉันว่านะไอ้อ้วน แกไม่ได้จะเลือกตามกู้ม่านหรอกเหรอ" ลู่เหย่ว่า

"จริงด้วยสิ!" หลงอ้วนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรจะเลือกตามกู้ม่านสิถึงจะถูก แต่เขาก็อยากอยู่ห้องเดียวกับลู่เหย่ด้วยเหมือนกัน "แต่ฉันดูทรงแล้ว เหมือนกู้ม่านจะค่อนข้างสนใจนะว่าแกจะเลือกอะไร เธอถามฉันตั้งหลายรอบแล้วว่าแกจะเลือกสายไหน"

"เชี่ย! ดาวโรงเรียนแอบชอบฉันเหรอเนี่ย เพื่อน แกตกอยู่ในอันตรายแล้วนะเว้ย!" ลู่เหย่หัวเราะ

"เชี่ย! ไอ้เวรนี่ แม้แต่ผู้หญิงของเพื่อนแกยังจะเอาเรอะ" หลงอ้วนโวยวาย

"ไอ้อ้วน ไม่เกี่ยวกับฉันนะเว้ย! ฉันชอบคนโตกว่าหน่อย ชอบแบบเป็นผู้ใหญ่ ไม่ได้ชอบเด็กเอ๊าะๆ ขนาดนั้นสักหน่อย!" ลู่เหย่บอก

"ถุย! รสนิยมบ้าบออะไรของแกเนี่ย รู้อยู่แล้วว่าแกชอบแบบสาวใหญ่ทรงโต ไอ้เลวเอ๊ย!" หลงอ้วนหัวเราะ

"ฉันจะบอกให้นะ แกน่ะรีบไปเฝ้าดาวโรงเรียนของแกให้ดีเถอะ ถ้าเกิดเธอมาตามตื๊อฉันเอง ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะเว้ย!" ลู่เหย่หัวเราะร่า

"ไอ้เวร ฉันจะชนแกให้เละ!" หลงอ้วนคำรามลั่นพลางซอยเท้าปั่นจักรยานพุ่งเข้าใส่ลู่เหย่อย่างแรง

ลู่เหย่ส่งเสียงโห่ร้องพลางปั่นหนี มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอย่างรวดเร็ว

การตัดสินใจเลือกสายการเรียนจะต้องส่งก่อนเลิกเรียนวันนี้ นักเรียนส่วนใหญ่ส่งให้ครูประจำชั้นหล่างเสี่ยวผิงตั้งแต่ตอนคาบเรียนรู้ด้วยตนเองช่วงเช้าแล้ว ทว่าลู่เหย่ยังไม่ทันได้ส่ง หล่างเสี่ยวผิงก็เรียกเขาออกไปคุยเป็นการส่วนตัวเสียก่อน

"เป็นไงบ้าง จะเลือกวิทย์หรือศิลป์ล่ะ" หล่างเสี่ยวผิงยิ้มถามเข้าประเด็นทันที

"ผมยังไม่ได้คิดเลยครับ" ลู่เหย่บอก

"ก็นะ นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต ครูไม่มีความเห็นจะให้เธอหรอก ก่อนหน้านี้ในการประชุมชี้แจงเรื่องเลือกสายวิทย์สายศิลป์ทางโรงเรียนก็อธิบายชัดเจนไปแล้ว ครูคงไม่พูดซ้ำอีก" หล่างเสี่ยวผิงยิ้ม "แต่ครูขอเตือนความจำเธอหน่อยนะ สัญญาที่ครูเคยให้ไว้ยังคงมีผลเสมอ ขอแค่เธออยู่ห้องครู เธอจะไม่ต้องทำเวรทำความสะอาดตลอดไป"

ลู่เหย่มองหล่างเสี่ยวผิงแล้วยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไร

"อ้อ เธอคงรู้นะ ครูยังคุมห้องสามเหมือนเดิม ห้องสามเป็นห้องสายศิลป์" หล่างเสี่ยวผิงบอก

"ครูครับ ผมขอคิดดูก่อน ส่งตอนบ่ายได้ไหมครับ" ลู่เหย่ถาม

"ได้สิ คิดดูให้ดีๆ ล่ะ" หล่างเสี่ยวผิงบอก

เพื่อนนักเรียนส่วนใหญ่ต่างดูออกว่าหล่างเสี่ยวผิงเรียกลู่เหย่ไปคุยเรื่องอะไร ตอนนี้ลู่เหย่ถูกฝ่ายวิชาการของโรงเรียนกำหนดให้เป็นนักเรียนที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษสำหรับปีหน้าไปแล้ว ดังนั้นครูประจำชั้น ม.5 ทุกคนต่างก็อยากดึงตัวเขาไปอยู่ห้องตัวเองกันทั้งนั้น

ทว่าพวกเขาไม่มีโอกาสที่ได้เปรียบอยู่ใกล้ชิดเหมือนอย่างหล่างเสี่ยวผิง

ตอนพักเที่ยงกินข้าวเสร็จ ลู่เหย่กับหลงอ้วนก็เดินออกจากประตูโรงเรียน กะว่าจะไปเดินดูตามร้านหนังสือต่างๆ ไม่ได้ไปดูพวกคู่มือและหนังสือเตรียมสอบรุ่นใหม่ล่าสุดตามร้านหนังสือนานแล้ว

"นี่ ไอ้อ้วน ฉันเห็นหลายที่ในหมู่บ้านจินซานเริ่มรื้อถอนกันแล้ว บ้านแกจะรื้อเมื่อไหร่ล่ะ" ลู่เหย่ถามขึ้นขณะเดินไปด้วยกัน

"อย่าพูดถึงเลย บ้านฉันยังคุยกันไม่ลงตัวเลยเนี่ย ที่ตกลงเรื่องเวนคืนกันไว้ตอนแรกพวกนั้นก็ไม่ยอมรับแล้ว แถมยังส่งคนมาเกลี้ยกล่อมที่บ้านฉันตั้งเยอะแยะ พ่อฉันไม่มีทางเลือกก็เลยยอมรับเงื่อนไขเงินชดเชยของพวกมัน แต่พอถึงตอนจะเซ็นสัญญา แม่งดันกดเงินชดเชยลงไปอีก พ่อฉันที่ไหนจะยอมเซ็น แกก็โมโหขึ้นมาเหมือนกัน บอกว่าจะยอมรับแค่ข้อเสนอแรกสุดเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็ยอมเป็นพวกบ้านดื้อไม่ยอมย้าย" หลงอ้วนพูดอย่างเซ็งๆ "แม่งเอ๊ย สังคมสมัยนี้ยังมีความน่าเชื่อถือหลงเหลืออยู่บ้างไหมวะ"