บทที่ 65 เลือกสายศิลป์หรือสายวิทย์

หลงอ้วนกำลังเซ็งเรื่องรื้อถอนบ้าน ลู่เหย่เองก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร แต่เขารู้ว่าช่วงนี้คนในหมู่บ้านจินซานพากันย้ายออกไปเยอะมาก หลายจุดเริ่มลงมือทุบรื้อกันแล้ว ขนาดแม่ของเขายังเปรยๆ เลยว่าต่อไปคงต้องย้ายที่ตั้งแผงขายข้าวผัด

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ พอก้าวพ้นประตูโรงเรียนก็เห็นกู้ม่านยืนถือแก้วชานมรออยู่หน้าประตู

ลู่เหย่เหลือบมองหลงอ้วนแวบหนึ่งแล้วหัวเราะ "ดาวโรงเรียนมายืนรอพวกเราสองคนอีกแล้ว ฉันว่าเธอต้องมีใจให้ฉันแน่ๆ แกเชื่อไหมล่ะ"

"เชื่อบ้านแกสิ!" หลงอ้วนสวนทันควัน

"ไม่เชื่อเหรอ งั้นเดี๋ยวเราสองคนเดินเข้าไปโดยไม่ต้องพูดอะไร ดูซิว่าเธอจะทักใครก่อน ทักใครก่อนก็แปลว่ามารอคนนั้น ความหมายเป็นยังไงแกรู้ดีแก่ใจน่า!" ลู่เหย่ยิ้มกวน

"ไสหัวไปเลย ฉันไม่ได้ประสาทแดกแบบแกนะโว้ย" หลงอ้วนด่ากลับ

แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจหลงอ้วนกลับเต้นไม่เป็นส่ำ พอเดินเข้าไปกับลู่เหย่ เขาเลยไม่ยอมเอ่ยปากทักก่อนจริงๆ

"ลู่เหย่ ดื่มชานมไหม รสมัทฉะน่ะ" กู้ม่านยื่นชานมแก้วหนึ่งให้ลู่เหย่ ก่อนจะส่งอีกแก้วให้หลงอ้วน "หวังหลง ของนายรสวานิลลานะ"

"หัวหน้าห้องยังอุตส่าห์จำได้ด้วยว่าฉันชอบรสมัทฉะ ขอบใจนะ" ลู่เหย่ยิ้มพลางขยิบตาให้หลงอ้วนทีหนึ่ง

หลงอ้วนเซ็งจัด หัวใจแทบจะหลั่งเลือด แต่เขายังไม่ยอมปักใจเชื่อ ทักใครก่อนมันไม่ได้แปลว่าอะไรสักหน่อย

"ฉันกะจะไปอ่านหนังสือที่ร้านหนังสือน่ะ พวกแกไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ ไอ้อ้วน แกอยู่เดินเล่นเป็นเพื่อนหัวหน้าห้องไปแล้วกัน" ลู่เหย่ขยิบตาให้หลงอ้วนอีกรอบ เจตนาเปิดทางให้เพื่อนชัดๆ

"ฉันก็จะไปร้านหนังสือเหมือนกัน อยากดูว่ามีคู่มือเตรียมสอบเล่มใหม่ๆ มารึยัง" กู้ม่านยิ้มหวานพลางบอก

ถ้าเมื่อกี้ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้ คำว่าก็จะไปร้านหนังสือเหมือนกันของกู้ม่านในตอนนี้ ก็ชัดเจนแจ่มแจ้งจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว หัวใจของหลงอ้วนเหมือนโดนมีดกรีด เจ็บจี้ดไปถึงกระดองใจ!

"งั้นเหรอ" ลู่เหย่กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น ก่อนจะแกล้งอุทาน "อ้าว นึกขึ้นได้ว่าฉันต้องแวะไปถนนของเก่ารอบหนึ่ง เดี๋ยวค่อยตามไปที่ร้านหนังสือ ไอ้อ้วน แกไปร้านหนังสือกับหัวหน้าห้องก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง" ลู่เหย่พูดพลางหมุนตัวเตรียมชิ่ง

"อ้าว ลู่เหย่ เดี๋ยวก่อนสิ ฉันถามอะไรหน่อย" กู้ม่านร้องเรียกไว้แล้วยิ้มถาม "นายจะเลือกสายศิลป์หรือสายวิทย์เหรอ"

"ฉันเหรอ ยังไม่ได้คิดเลย" ลู่เหย่ตอบ

"ต้องส่งก่อนเลิกเรียนแล้วนะ ทำไมยังไม่คิดอีกล่ะ" กู้ม่านท้วง

"ขอคิดดูอีกที คิดออกแล้วเดี๋ยวบอกนะ" ลู่เหย่ยิ้มให้ แล้วเหลือบมองหลงอ้วนแวบหนึ่งก่อนจะวิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าไปทางถนนของเก่า

สายศิลป์หรือสายวิทย์ ความจริงลู่เหย่มีแผนในใจอยู่บ้าง เพียงแต่ยังลังเลตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้

สำหรับเขาแล้ว การสอบเกาเข่าไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือเส้นทางอาชีพในอนาคตต่างหาก แต่พอไปเดินเล่นรอบถนนของเก่ามาหนึ่งรอบ เขาก็คิดตกเรื่องหนึ่ง ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ จะเรียนสาขาไหนมันก็แทบไม่ต่างกันเลย และแทบไม่มีผลอะไรกับอนาคตของเขาด้วยซ้ำ

สิ่งเดียวที่เขาต้องนำมาพิจารณาคือ แบบไหนจะสะดวกที่สุด สะดวกสำหรับหนึ่งปีข้างหน้า และสะดวกสำหรับชีวิตอีกสี่ปีในอนาคต

ลู่เหย่ตัดสินใจไปคุยกับหล่างเสี่ยวผิงก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเลือกสาย

หล่างเสี่ยวผิงย่อมเป็นคนแรกที่มาถึงห้องพักครู พอเห็นลู่เหย่ยืนรออยู่หน้าห้อง เธอก็รู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ

"มีธุระอะไรกับครูล่ะ มาสิ เข้ามานั่งข้างในก่อน" หล่างเสี่ยวผิงลากเก้าอี้มาให้ลู่เหย่ตัวหนึ่ง

"ครูครับ ผมอยากมาคุยเรื่องเลือกสายการเรียนหน่อย ผมเสนออะไรไปถ้าครูตกลงก็คือตกลง ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้ อย่าเพิ่งโกรธนะครู" ลู่เหย่ยิ้มบอก

"นี่เธอจะมาต่อรองกับครูเหรอ" หล่างเสี่ยวผิงหัวเราะ "เอาเถอะ พูดมาสิ ครูไม่โกรธหรอก ถ้าโกรธง่ายขนาดนั้น อาชีพครูประจำชั้นคงอกแตกตายไปนานแล้ว"

"ความจริงผลการเรียนระดับผม จะเลือกศิลป์หรือวิทย์ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" ลู่เหย่เอ่ย

หล่างเสี่ยวผิงไม่ได้เถียง ได้แต่ยิ้มรับ แต่ในใจเธอรู้ดีว่าลู่เหย่ไม่ได้โม้ เขาสอบได้คะแนนเกือบเต็มทุกวิชา จะเลือกสายไหนก็ไม่ต่างกันเลยจริงๆ

"ไม่ว่าครูหล่างจะคุมสายศิลป์หรือสายวิทย์ ผมก็พร้อมจะเลือกอยู่ห้องครูทั้งนั้น แต่ผมมีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง ไม่รู้ว่าครูจะยอมรับได้ไหม" ลู่เหย่ยิ้มแป้น

"ว่ามาสิ ขอลองฟังดูก่อน" หล่างเสี่ยวผิงกล่าว

"เพราะปัญหาทางบ้าน ตั้งแต่เทอมหน้าเป็นต้นไป ผมอาจจะต้องขอลาหยุดบ่อยๆ จนไม่สามารถมาเรียนที่โรงเรียนได้ตลอดครับ" ลู่เหย่บอก

รอยยิ้มบนใบหน้าของหล่างเสี่ยวผิงค่อยๆ จางลง "นี่ลู่เหย่ เงื่อนไขของเธอเนี่ยมันจะเกินไปหน่อยมั้ง เธอคิดว่าครูประจำชั้นห้องไหนจะยอมให้เธอโดดเรียนไม่มาโรงเรียนกัน หือ แน่นอน ถ้าเธอมีใบรับรองแพทย์หรืออะไรทำนองนั้นมายื่น ครูเองก็พอจะอนุโลมให้ได้อยู่"

"แบบนั้นมันยุ่งยากเกินไปครับ" ลู่เหย่ยิ้มแหย

"แล้วเธอคิดอะไรอยู่ คิดว่าโรงเรียนเป็นแปลงผักหรือไง อยากจะมาก็มา ไม่อยากมาก็ไม่มางั้นเหรอ" หล่างเสี่ยวผิงเริ่มมีน้ำโห "อย่าคิดว่าเรียนเก่งแล้วจะไม่ต้องเคารพกฎระเบียบนะ การมาเรียนที่โรงเรียนมันเป็นกฎพื้นฐานที่สุดเลยไม่ใช่หรือไง อีกอย่าง ปีหน้าเธอเป็นเด็กหัวกะทิที่ทางโรงเรียนจับตามองเป็นพิเศษ ถ้าเธอขาดเรียนบ่อยๆ สอบเกาเข่าได้ดีมันก็ดีไป แต่ถ้าเกิดสอบพลาดขึ้นมา ครูจะเอาหน้าที่ไหนไปตอบพ่อแม่เธอ แล้วจะตอบทางโรงเรียนยังไง"

ทั้งที่ปากบอกว่าจะไม่โกรธ แต่ยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ขึ้นเรื่อยๆ เสียอย่างนั้น

"ครูอย่าเพิ่งโมโหสิครับ!" ลู่เหย่ยิ้มประนีประนอม "ครูก็แค่เป็นห่วงเรื่องผลการเรียนของผมไม่ใช่เหรอ เอาแบบนี้ดีไหมล่ะครับ ผมรับประกันว่าจะสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้นทุกครั้งที่มีการสอบประจำเดือน แลกกับการที่ครูยอมให้ผมลาหยุดได้เดือนละสองสามครั้ง ถ้าครั้งไหนสอบไม่ได้ที่หนึ่ง ก็ยกเลิกสิทธิ์ลาหยุดของเดือนถัดไป ครูว่าแบบนี้แฟร์ไหมครับ ถ้ายังไม่ได้อีกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมลองไปถามครูประจำชั้นท่านอื่นดูก็ได้"

"ฮึ่ม! นี่เธอกล้าขู่ครูเหรอเนี่ย" หล่างเสี่ยวผิงโดนลู่เหย่กวนจนหลุดขำออกมา พอนึกดูอีกที ลู่เหย่ก็เหมือนเนื้อชิ้นโตที่ครูประจำชั้นทุกคนต่างจ้องตาเป็นมัน แล้วเธอจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปอยู่ห้องอื่นได้ยังไง

"เอาล่ะ ตกลงตามนี้ แต่ไม่ใช่แค่สอบประจำเดือนนะ ต้องเป็นการสอบทุกครั้ง ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ เธอต้องได้ที่หนึ่งของระดับชั้นเท่านั้น แล้วก็การลาแต่ละครั้งต้องไม่เกินสามวัน และในหนึ่งสัปดาห์ต้องโผล่หน้ามาเรียนด้วย" หล่างเสี่ยวผิงยื่นคำขาด

"โอเคครับ!" ลู่เหย่ยิ้มร่า "งั้นผมเลือกสายศิลป์"

ลู่เหย่เดินออกมาจากห้องพักครูระดับชั้น ม.5 ก็ประจวบเหมาะกับที่หลงอ้วนและกู้ม่านเดินกลับเข้ามาในโรงเรียนพอดี

"พวกแกสองคนไปเดินร้านหนังสือกันเสร็จแล้วเหรอ" ลู่เหย่ยิ้มทัก

"ไหนนายบอกว่าเดี๋ยวจะตามไปไง ทำไมกลับมาก่อนล่ะ" กู้ม่านถาม

"ฉันแวะไปคุยกับครูหล่างเรื่องเลือกสายน่ะสิ" ลู่เหย่บอก

"ตัดสินใจได้แล้วเหรอ เลือกสายไหนล่ะ" กู้ม่านถามต่อ

"สายศิลป์" ลู่เหย่ตอบ

"งั้นฉันก็เลือกสายศิลป์เหมือนกัน" กู้ม่านยิ้มรับ

"เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องใหญ่นะ ไม่ใช่ว่าเขาเลือกอะไรเธอก็จะเลือกตามสักหน่อย!" หลงอ้วนร้อนรนขึ้นมาทันที "ฉันว่าพวกเราเลือกสายวิทย์กันดีกว่า สายวิทย์มันสอบเข้าง่ายกว่านะ"

"ฉันไม่ชอบสายวิทย์ ฉันชอบสายศิลป์ ผู้หญิงน่ะ เลือกสายศิลป์เหมาะที่สุดแล้ว" กู้ม่านยิ้มตอบ

หลงอ้วนหน้ามืดครึ้มไปแถบหนึ่ง ลู่เหย่เลยหัวเราะแล้วพูดว่า "ไอ้อ้วน แกเลือกสายวิทย์ไปเถอะ"

"ไสหัวไปเลย! ฉันก็จะเลือกสายศิลป์เหมือนกันโว้ย" หลงอ้วนโวยวายด้วยความโมโห

หลงอ้วนหดหู่ใจสุดๆ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าดาวโรงเรียนที่ตัวเองเฝ้าเพ้อหา จะแอบชอบเพื่อนซี้ของตัวเองเข้าให้

"แม่งเอ๊ย แกมีอะไรดีกว่าพี่หลงคนนี้ตรงไหนวะเนี่ย" หลงอ้วนปั่นจักรยานไปพลางบ่นอุบอิบไปอย่างเซ็งๆ "นอกจากเล่นบาสเกตบอลเก่งกว่าฉันนิดหน่อย แล้วก็ผลการเรียนดีกว่า…"

"นิดหน่อย" ลู่เหย่ช่วยเสริม

"อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วนี่หว่า" หลงอ้วนว่า

"แล้วก็หล่อกว่านิดหน่อยด้วย" ลู่เหย่ยิ้มขำ

"หล่อบ้านแกสิ แกไม่รู้เหรอว่าตอนนี้เขากำลังฮิตคนเจ้าเนื้อน่ะ หุ่นแบบฉันนี่แหละกำลังมาแรง!" หลงอ้วนเถียง

"แกเนี่ยนะเรียกว่าเจ้าเนื้อ แกกล้าสาบานไหมว่าตัวเองหนักไม่ถึงร้อยโล" ลู่เหย่ถาม

"ร้อยสองกิโลเว้ย" หลงอ้วนบอก "เกินมาแค่นิดเดียวเอง อดข้าววันเดียวก็ลงแล้ว"

"บ้าเหรอ ไหนแกเคยบอกว่าจะลดน้ำหนักไง ทำไมยิ่งลดยิ่งตัวหนักขึ้นล่ะวะ" ลู่เหย่แซว

"ก็ช่วงนี้ต้องอยู่เฝ้าบ้านไง ไม่มีอะไรทำก็เลยกินเยอะไปหน่อย ไว้รอเรื่องรื้อถอนบ้านเสร็จค่อยเริ่มลดแล้วกัน" หลงอ้วนแก้ตัว

"เชี่ย! สภาพนี้ยังคิดจะจีบดาวโรงเรียน ปล่อยให้อ้วนตายไปเถอะแกน่ะ" ลู่เหย่ส่ายหัว