บทที่ 66 ระทึกขวัญสุสาน

ลู่เหย่เลิกเรียนกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแม่ไม่ได้ออกร้านขายของ สาเหตุก็เพราะหมู่บ้านจินซานเริ่มรื้อถอนกันแล้ว รถก่อสร้างวิ่งเข้าออกขวักไขว่ ฝุ่นคลุ้งตลบเต็มถนนจนเปิดแผงขายของกินไม่ได้เลย

"ไม่ออกร้านก็ดีเหมือนกัน ถือโอกาสพักผ่อนไปเลยแล้วกันครับ" ลู่เหย่บอก

"พักผ่อนอะไรกันล่ะ แม่เล็งไว้แล้วว่าแถวสวนสาธารณะริมน้ำคนเยอะดี พรุ่งนี้กะว่าจะลองไปตั้งแผงแถวนั้นดู" แม่ของลู่เหย่พูดขึ้น

ลู่เหย่ไม่ได้คัดค้านอะไรต่อ สำหรับเขาแล้วยังไงก็ได้ ขอแค่แม่มีความสุขก็พอ เป้าหมายของเขาในตอนนี้ชัดเจนมาก นั่นคือรีบหาเงินให้เร็วที่สุดเพื่อซื้อบ้านพักตากอากาศของครอบครัวกลับคืนมา ให้แม่ได้กลับไปอยู่ที่นั่น กลับไปใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนเดิม ไม่ต้องมาเหน็ดเหนื่อยตรากตรำขนาดนี้อีก

ที่จริงเรื่องการเลือกเรียนสายศิลป์ในวันนี้ ลู่เหย่ก็คิดมาอย่างรอบคอบแล้ว ตอนนี้เขามีความสามารถในการตรวจสอบวัตถุโบราณและของเก่า แถมวงการนี้ยังหาเงินได้เร็วเป็นกอบเป็นกำ สู้ยึดสายนี้ต่อไปเลยจะดีกว่า เรื่องเก็บตกของหลุดตาอาจจะไม่ได้มีให้เจอทุกวัน แต่ลำพังความสามารถในการประเมินและทักษะการซ่อมแซมวัตถุโบราณของเขา ก็เพียงพอที่จะทำให้หาเงินได้อย่างมั่นคงในระยะยาว

ดังนั้น เขาจึงรู้สึกว่าการสอบเกาเข่าไม่ได้สลักสำคัญกับตัวเองขนาดนั้นอีกต่อไป จะเลือกสายศิลป์หรือสายวิทย์ รวมถึงอนาคตจะเรียนต่อคณะไหนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไปแล้ว เพราะเมื่อมีอิสรภาพทางการเงินได้อย่างแท้จริง ความชอบต่างหากที่จะกลายมาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และการใช้ชีวิตให้สบายใจก็คือหัวใจสำคัญ

ด้วยเหตุนี้ วันนี้เขาจึงเลือกสายศิลป์ ส่วนเรื่องที่ไปต่อรองเงื่อนไขกับหล่างเสี่ยวผิง ก็แค่เพื่อทำให้ชีวิตในปีสุดท้ายของตัวเองสะดวกสบายและราบรื่นขึ้นเท่านั้น

พอลู่เหย่กินมื้อเย็นเสร็จก็ปิดประตูห้อง ขะมักเขม้นกับการซ่อมแซมเครื่องลายครามทั้งสามชิ้นของตัวเอง อันที่จริงสองชิ้นในนั้นซ่อมแซมไปเกือบเสร็จแล้ว เหลือแค่ชิ้นสุดท้ายที่เป็นฝ่าหลางฉ่าย เร่งมืออีกสักวันสองวันก็คงเสร็จสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นค่อยเอาไปให้เจ้าฉวนที่ตลาดของเก่าช่วยประเมินราคาแล้วปล่อยขาย

ลู่เหย่จดจ่อกับการซ่อมแซมเครื่องลายครามอย่างตั้งอกตั้งใจ งานนี้เป็นงานที่ต้องใช้ความละเอียดประณีตขั้นสุด หากวอกแวกหรือไม่ระวังแม้แต่นิดเดียวก็อาจทำลายเครื่องลายครามจนพังเสียหายไปทั้งชิ้นได้

ลู่เหย่ดำดิ่งอยู่กับงานตรงหน้าอย่างเต็มที่ เขาพบว่าตัวเองชอบงานที่ละเอียดลออแบบนี้ไม่น้อย ไม่มีใครมารบกวนและได้อยู่กับตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

ลู่เหย่ไม่รู้ว่าทำงานล่วงเลยไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็สะดุ้งตกใจกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังกรีดร้องขึ้นมา พอดูเวลาก็พบว่าปาเข้าไปตีสองแล้ว

คนที่โทรมากลับเป็นหลงอ้วน ลู่เหย่สบถด่าในใจ ไม่รู้ว่าไอ้อ้วนเวรนี่กินยาผิดขนานหรือไง ดึกดื่นค่อนคืนป่านนี้ยังจะโทรมาอีก

"แกบ้าปะเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้แล้วจะโทรมาทำซากอะไรวะ" ลู่เหย่กดรับสายแล้วด่าทันควัน

"ลู่เหย่ แกต้องรีบมาช่วยฉันแล้ว แม่งเกิดเรื่องใหญ่แล้วว่ะ!" เสียงหลงอ้วนในสายสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ทั้งตื่นตระหนกและพูดจาตะกุกตะกักขาดๆ หายๆ

"แกละเมอเหรอวะ พูดจาให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม" ลู่เหย่คิดว่าหมอนี่กำลังล้อเล่น

"ละเมอบ้าอะไรล่ะ เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นนะเว้ย ครอบครัวฉันโดนลักพาตัวไปแล้วเนี่ย!" หลงอ้วนร้อนรน

"จริงดิ โดนลักพาตัวแล้วยังโทรศัพท์ได้เนี่ยนะ ทำไมแกไม่แจ้งตำรวจล่ะ" ลู่เหย่หัวเราะ

"พวกมันลักพาตัวพวกเราออกมาจากบ้าน แล้วเอามาทิ้งไว้ที่สุสานเนี่ย จากนั้นแม่งก็ชิ่งไปเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นี่มันที่ไหน!" น้ำเสียงของหลงอ้วนฟังดูไม่เหมือนคนโกหกเลยสักนิด

ลู่เหย่ใจหายวาบ พล็อตเรื่องทำนองนี้เขาเคยอ่านเจอในหนังสือ ต้องเป็นฝีมือของพวกบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แน่นอน เพราะตอนนี้ศัตรูเพียงกลุ่มเดียวของบ้านหลงอ้วนก็มีแค่พวกนี้

ลู่เหย่คิดในใจ หรือว่าที่หลงอ้วนพูดจะเป็นเรื่องจริง

มือซ้ายพลันร้อนผ่าวขึ้นมาเบาๆ เชี่ยเอ๊ย! นึกไม่ถึงว่าป้ายตี้ทิงจะมีปฏิกิริยาขึ้นมาจริงๆ

อะไรวะเนี่ย! ลู่เหย่ตกตะลึงจนตาค้าง ป้ายตี้ทิงนี่ถึงขั้นแยกแยะความจริงความเท็จผ่านสัญญาณโทรศัพท์ได้ด้วย แม่งจะโกงเกินไปแล้ว!

"ไอ้อ้วน แกแจ้งตำรวจหรือยัง" ลู่เหย่ถาม

"แจ้งแล้ว แต่ฉันกลัวว่าพวกเวรนั่นจะฮั้วกันน่ะสิ แจ้งไปก็ไร้ประโยชน์ แกต้องรีบมารับพวกเรากลับไปนะโว้ย ป่าเขารกชัฏแบบนี้ฉันเรียกแท็กซี่ไม่ได้เลย!" หลงอ้วนร้อนใจสุดขีด

"แกรออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้" ลู่เหย่พูดจบก็คว้าเสื้อผ้ามาสวม ตะโกนบอกแม่คำหนึ่งแล้วรีบพุ่งพรวดออกไป

ลู่เหย่ดูพิกัดที่หลงอ้วนส่งมา มันคือภูเขาหูลู่ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสี่สิบกิโลเมตร แถบนั้นมีสุสานอยู่เพียบจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่หมอนั่นจะเรียกแท็กซี่ไม่ได้ ที่รกร้างผีหลอกแบบนั้นใครจะยอมไปรับงานกัน

ลู่เหย่โบกแท็กซี่ไปหลายคัน พอคนขับได้ยินว่าจะไปสุสานภูเขาหูลู่ ต่างก็โบกมือปฏิเสธทันควัน

ลู่เหย่จนปัญญา ตัวเองไม่มีรถ จะให้ปั่นจักรยานไปสี่สิบกิโลก็คงไม่ไหว จู่ๆ เขาก็นึกถึงเซียวเวยขึ้นมา ไม่ได้ติดต่อเธอมาพักหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าเธออยู่บ้านหรืออยู่ที่มหาวิทยาลัย

พอลู่เหย่โทรไป อีกฝ่ายก็รับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น ลู่เหย่ไม่มีเวลาอ้อมค้อม รีบเล่าสถานการณ์คร่าวๆ แล้วถามว่าเธอพอจะช่วยขับรถมารับเขาพาไปหาหลงอ้วนได้ไหม

เซียวเวยที่อยู่ปลายสายไม่ได้อิดออดเลยสักนิด บอกแค่ว่า "รอแป๊บ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้" แล้วก็วางสายไป

เซียวเวยมาเร็วมาก ไม่รู้ว่าบึ่งรถออกมาจากบ้านหรือจากหอพักในมหาวิทยาลัย ไม่ถึงยี่สิบนาทีรถก็แล่นมาจอดเทียบ จากนั้นทั้งสองคนก็ขับตามระบบนำทางมุ่งหน้าไปหาหลงอ้วน

ระหว่างทาง ลู่เหย่เล่าเรื่องการรื้อถอนเวนคืนบ้านของหลงอ้วนให้เซียวเวยฟังคร่าวๆ เซียวเวยได้ฟังก็ตกใจมาก "ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาบ้างว่าพวกบริษัทพัฒนาอสังหาฯ ชอบเล่นตุกติก แต่เดี๋ยวนี้เขาห้ามไม่ให้ผู้รับเหมายื่นมือเข้ามาแทรกแซงแล้วไม่ใช่เหรอ มีแต่รัฐบาลไม่ใช่เหรอที่เป็นคนจัดการเรื่องรื้อถอนน่ะ"

"มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ในนามก็พูดให้ดูดีไปงั้นแหละ แต่ความจริงเบื้องหลังก็มีแต่พวกผู้รับเหมาทั้งนั้นที่คอยบงการ ยิ่งยืดเยื้อไปวันหนึ่งดอกเบี้ยพวกมันก็ยิ่งไหลเป็นน้ำ คนที่ร้อนรนที่สุดก็พวกมันนี่แหละ แผนการชั่วๆ พวกนี้เลยผุดมาจากหัวพวกมันทั้งนั้น" ลู่เหย่เอ่ย

ทั้งสองคนซิ่งรถไปด้วยความเร็วสูง ตลอดทางหลงอ้วนก็โทรมาเร่งยิบ ถามตลอดว่าออกมาหรือยัง ถึงไหนกันแล้ว

ลู่เหย่ฟังออกทันทีว่าคราวนี้ไอ้อ้วนร้อนใจจริงๆ โดนทิ้งอยู่กลางสุสานมืดแปดด้านแบบนั้นคงขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

พอมองไปแต่ไกล ลู่เหย่ก็เห็นร่างของหลงอ้วนในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเพียงเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นยืนรออยู่ตรงหน้าทางเข้าสุสาน

ทันทีที่เซียวเวยจอดรถ ลู่เหย่ก็เปิดประตูกระโดดลงไปพลางตะโกนถาม "ไอ้อ้วน เป็นไงบ้างวะ? ทำไมมีแกอยู่คนเดียวล่ะ? พ่อแม่แกล่ะ?"

"ไม่รู้อะ น่าจะโดนพามาที่นี่เหมือนกัน แล้วถูกจับโยนไว้ตรงไหนสักแห่ง รีบไปช่วยกันหาเถอะ พวกนายเอาไฟฉายมาไหม?" หลงอ้วนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"อ๋อ ในรถมี เดี๋ยวฉันหยิบให้" เซียวเวยว่าแล้วก็เดินไปหยิบไฟฉายแรงสูงสองกระบอกลงมาจากรถ

"แยกกันหาไหม?" ลู่เหย่ถาม

"อย่าเลยนะ! ไปด้วยกันดีกว่า ที่นี่มันสุสาน มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือตัวเองแล้วเนี่ย รีบไปกันเถอะ" หลงอ้วนกระวนกระวาย

"แกโทรหาพ่อแม่หรือยัง?" ลู่เหย่ถาม

"โทรแล้ว ไม่มีใครรับเลย ปกติเวลานอนพวกเขาวางโทรศัพท์ไว้ไกลตัว จะไปเหมือนฉันได้ไง ตอนโดนลากตัวออกมาฉันยังมือไวคว้าโทรศัพท์ติดมาได้" หลงอ้วนบอก

"เห็นหน้าพวกมันไหมว่าเป็นใคร?" เซียวเวยถาม

"กำลังหลับสบายอยู่ดีๆ ก็โดนคลุมหัวอุดปากแล้วยัดใส่กระสอบ จะไปเห็นได้ยังไงล่ะ" หลงอ้วนตอบ

"อย่าเพิ่งถามเลย รีบตะโกนเรียกก่อนดีกว่า" ลู่เหย่ตัดบท

"พ่อครับ! แม่ครับ!"

"คุณลุงครับ! คุณน้าครับ!"

ทั้งสามคนส่งเสียงตะโกนลั่นสุสาน

สุสานภูเขาหูลู่กว้างใหญ่มาก เมื่อก่อนเป็นสุสานรกร้างที่ปล่อยทิ้งไว้ตามยถากรรมไม่มีใครดูแลจัดการ ภายหลังถึงค่อยมาจัดสรรและวางผังอย่างเป็นระบบ พื้นที่แถบนี้จึงกว้างขวางมาก แถมยังรกชัฏและไม่เป็นระเบียบ

ทั้งสามคนเดินค้นหาในสุสานอยู่นานกว่ายี่สิบนาที จนกระทั่งได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแว่วมาจากด้านหน้า พอสาดแสงไฟฉายไป ก็พบกระสอบป่านใบหนึ่งวางพิงอยู่ข้างป้ายหลุมศพ