บทที่ 67 ผู้พัฒนาอสังหาฯ ไร้จรรยาบรรณ

หลงอ้วนรีบวิ่งเข้าไปแกะกระสอบออก ด้านในเป็นพ่อของเขาจริงๆ

สองมือของพ่อหลงอ้วนถูกมัดแน่นหนา ปากก็มีเทปกาวปิดไว้สนิท ไม่เหมือนหลงอ้วนที่แค่โดนยัดใส่กระสอบไว้เฉยๆ

พ่อของหลงอ้วนพอเห็นลูกชายมาช่วยก็น้ำตาแทบไหลออกมา

“แม่แกล่ะ” พ่อหลงอ้วนรีบถาม

“ยังหาไม่เจอครับ” หลงอ้วนตอบ “พ่อครับ นี่เซียวเวย”

ลู่เหย่นั้นรู้จักกันดีอยู่แล้ว ส่วนเซียวเวยเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก หลงอ้วนจึงแนะนำตัวสั้นๆ พ่อของหลงอ้วนเอ่ยขอบคุณอย่างเกรงอกเกรงใจ จากนั้นทุกคนก็รีบไปตามหาแม่ของหลงอ้วนต่อทันที

แม่ของหลงอ้วนก็ถูกมัดแน่นหนาและโยนทิ้งไว้ข้างป้ายหลุมศพเหมือนกัน พอเปิดกระสอบออก แม่ของเขาก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาทันที

พ่อของหลงอ้วนรีบเข้าไปประคองกอดไว้แน่น พลางช่วยแกะเชือกไปพลาง “เอาละ ไม่ต้องร้องแล้ว เพื่อนเจ้าหลงก็อยู่ตรงนี้กันหมด ไม่ต้องร้องนะ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

แม่ของหลงอ้วนเห็นลู่เหย่กับสาวสวยยืนอยู่ข้างลูกชาย ก็รีบสะกดน้ำตาไว้แล้วพูดว่า “พวกเธอมาช่วยไว้เหรอจ๊ะ ขอบใจพวกเธอมากจริงๆ เรื่องแบบนี้ยังต้องมารบกวนพวกเธออีก น้าเกรงใจเหลือเกิน”

“คุณน้าปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ” เซียวเวยเอ่ย

อันที่จริงครอบครัวของหลงอ้วนไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ มีเพียงแค่ตกใจขวัญผวากันยกใหญ่

“พวกนี้มันเลวจริงๆ ไม่ลงไม้ลงมือ ไม่ด่าทอตรงๆ แต่ใช้วิธีข่มขู่คุกคามตามรังควานแบบนี้” เซียวเวยพูดอย่างโมโห

“ฝีมือพวกบริษัทพัฒนาอสังหาฯ แน่นอน ถ้าฉันจับตัวพวกมันได้นะ จะหักขามันให้หมดเลยคอยดู!” หลงอ้วนพูดเสียงกร้าว

“พวกนั้นมันมืออาชีพ แกจะไปจับตัวพวกมันได้ที่ไหนกัน แล้วถึงจับได้จะทำอะไรได้ ตีก็สู้เขาไม่ได้ จะแจ้งความเราก็ไม่มีหลักฐาน ไปพูดปากเปล่าใครเขาจะเชื่อ อีกอย่างพวกมันคงเคลียร์ทางผู้หลักผู้ใหญ่ไว้หมดแล้วแน่ๆ” แม่ของหลงอ้วนพูดพลางสะอึกสะอื้น

“เอาละๆ กลับกันก่อนแล้วค่อยคิดหาทาง เว้นแต่พวกมันจะฆ่าฉันให้ตาย ไม่อย่างนั้นคิดจะมารื้อบ้านฉันเรอะ ฝันไปเถอะ!” พ่อของหลงอ้วนพูดอย่างเดือดดาล

“กลัวก็แต่พอกลับไปตอนนี้ บ้านจะโดนรื้อไปแล้วน่ะสิ” แม่ของหลงอ้วนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

“ไม่หรอกครับป้า ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” ลู่เหย่เอ่ยปลอบ “ตอนนี้คงยังไม่ถึงขั้นนั้น นี่เพิ่งครั้งแรก พวกมันแค่อยากขู่ให้กลัว จะได้ยอมถอยไปเอง”

“เสี่ยวเหย่พูดถูก ครั้งแรกมันยังไม่ลงมือหนักหรอก แต่ถ้าขู่อีกสองสามครั้งแล้วเรายังดื้อแพ่ง คราวนี้คงโดนบังคับรื้อถอนแน่” พ่อของหลงอ้วนเอ่ย

“แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย…” แม่ของหลงอ้วนร้องไห้คร่ำครวญ

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้น ในที่สุดรถตำรวจก็มาถึง

เป็นตำรวจจากสถานีที่ใกล้ที่สุด พอซักถามไปสองสามประโยคก็นำตัวทั้งห้าคนกลับไปทำบันทึกปากคำที่โรงพัก พอลงบันทึกเสร็จเรียบร้อยก็บอกให้พวกเขากลับไปรอฟังความคืบหน้า

ก่อนกลับ แม่ของหลงอ้วนยังคงดึงแขนตำรวจพลางเซ้าซี้ถามซ้ำๆ ว่าจะจับคนร้ายได้เมื่อไหร่ พ่อของหลงอ้วนจึงตวาดขึ้นมาด้วยความโมโห “จับบ้าจับบออะไรล่ะ จะไปจับได้ยังไง! เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าพวกมันเตี๊ยมกันไว้หมดแล้ว พวกนี้ไม่คิดจะสืบด้วยซ้ำ!”

“คุณพูดจาระวังปากหน่อยนะ ที่นี่สถานีตำรวจ เรามีขั้นตอนการทำคดี ทุกอย่างต้องว่ากันไปตามระเบียบ จะไม่สืบได้ยังไงกัน” ตำรวจเจ้าของคดีเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

“สืบเหรอ ถ้าพวกคุณสืบจนเจอได้จริงนะ ฉันจะเอาป้ายเชิดชูเกียรติมาแห่ให้ แถมก้มกราบขอโทษงามๆ เลยเอ้า! สืบเรอะ หลอกเด็กหรือไงวะ!” พ่อหลงอ้วนเดือดจัด “ไป กลับบ้าน จัดการกันเอง!”

ทุกคนจึงเดินตามพ่อหลงอ้วนออกจากสถานีตำรวจ

“เสี่ยวหวัง นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ” ตำรวจเวรด้านหลังอดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม

“เฮ้อ บริษัทพัฒนาอสังหาฯ เล่นตุกติกอีกล่ะสิ บริษัทเจ้าเยี่ยอสังหาริมทรัพย์แน่นอน ปีนี้กี่รอบเข้าไปแล้ว พวกนั้นชอบเอาพวกบ้านดื้อไม่ยอมย้ายมาทิ้งไว้ที่สุสานภูเขาหูลู่นี่แหละ สารเลวจริงๆ” ตำรวจเจ้าของคดีได้แต่ส่ายหน้า

“เจ้าเยี่ยเหรอ มิน่าล่ะเขาถึงด่าว่าหลอกเด็ก ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้านั้นเส้นใหญ่ วิ่งเต้นเคลียร์บนเคลียร์ล่างไว้หมดแล้ว”

“ก็นั่นน่ะสิ มีแต่พวกเรานี่แหละที่ต้องมารับหน้าแทน เบื้องบนสั่งไม่ให้สืบ ให้ทำเฉยๆ ยื้อเวลาไปเรื่อยๆ”

…

ตอนที่เซียวเวยขับรถพาทุกคนกลับมาถึงตัวเมือง ฟ้าก็ใกล้จะสว่างแล้ว พ่อแม่ของหลงอ้วนเอ่ยขอบคุณอีกสองสามคำ จากนั้นต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ลู่เหย่กินมื้อเช้าเสร็จก็รีบไปโรงเรียนแต่เช้า เขาไม่ได้รอหลงอ้วน เพราะรู้ดีว่าวันนี้ยังไงหมอนั่นก็ไม่มีทางมาเรียนแน่ๆ

แต่สิ่งที่ลู่เหย่คาดไม่ถึงก็คือ หลงอ้วนหายหน้าไปติดต่อกันถึงสองวัน พอเลิกเรียนช่วงพักเที่ยง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะปั่นจักรยานตรงไปดูที่บ้านเพื่อน

บ้านเรือนรอบๆ บ้านหลงอ้วนถูกรื้อถอนไปเกินครึ่งแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่วันก็คงพังราบเป็นหน้ากลอง ด้วยความที่เป็นตึกสามสี่ชั้นในชุมชนชานเมือง รถแบคโฮฟาดไม่กี่ทีก็กวาดตึกพวกนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้สบายๆ

ที่ดินบ้านของหลงอ้วนกว้างขวางทีเดียว พ่อของเขามีหัวการค้าอยู่พอสมควร หลายปีก่อนจึงทุ่มเงินเก็บทั้งหมดสร้างตึกหกชั้นขึ้นมาสองหลัง ซอยแบ่งเป็นห้องเล็กๆ ปล่อยเช่าให้พวกแรงงานแถวนั้น

ปินไห่ในฐานะเมืองเศรษฐกิจริมชายฝั่ง ราคาอสังหาริมทรัพย์จึงพุ่งสูงลิบลิ่ว เฉลี่ยตารางเมตรละห้าหมื่นกว่าหยวน ค่าชดเชยรื้อถอนพื้นที่ใหญ่ขนาดบ้านหลงอ้วนนี้ ตีเป็นเงินแตะหลักร้อยล้านอย่างไม่ต้องสงสัย มิน่าล่ะพวกนั้นถึงได้ยอมงัดสารพัดวิธีสกปรกมาใช้

ตอนที่ลู่เหย่เห็นหลงอ้วน ขอบตาที่ดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าของอีกฝ่ายดูน่ากลัวจนน่าตกใจ สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง มอมแมมไปทั้งตัว

ภายในบ้านของหลงอ้วนก็เละเทะไม่เป็นท่า บนพื้นมีสายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด

“เชี่ย! แกไปฟัดกับอะไรมาวะเนี่ย” ลู่เหย่ตกใจ

“จะอะไรได้อีกล่ะ ตอนนี้ทั้งบ้านไม่มีใครกล้าหลับตอนกลางคืนเลย ต้องสลับกันนอนตอนกลางวัน แล้วกลางวันใครมันจะไปหลับลง นี่ฉันไม่ได้งีบเลยมาจะสองวันแล้วเนี่ย” หลงอ้วนบ่นอุบอย่างเซ็งๆ

“แล้วสายไฟเกลื่อนพื้นพวกนี้มันอะไรกันวะ” ลู่เหย่ถาม

“อย่าให้พูดเลย” หลงอ้วนตอบอย่างหดหู่ “พ่อฉันจ้างคนมาติดกล้องวงจรปิด ปรากฏว่าติดไปได้ครึ่งเดียว ช่างก็หอบเครื่องมือหนีเตลิดไปเลย บอกว่ามีคนมาขู่ห้ามติด ไม่งั้นจะตีขาหัก”

“เชี่ย! นี่มันพวกมาเฟียชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอวะ” ลู่เหย่อุทานด้วยความตกใจ

“ก็เออสิ! พ่อฉันเลยออกไปหาคนข้างนอกดูเนี่ย เผื่อจะมีใครยอมมาติดให้” หลงอ้วนบอก

“ไปดูที่ห้างไอทีดิจิทัลสิ แถวนั้นร้านขายอุปกรณ์กล้องวงจรปิดเพียบ ยอมจ่ายเงินเพิ่มหน่อยยังไงก็ต้องมีคนยอมรับงานแหละ” ลู่เหย่แนะ

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน พ่อของหลงอ้วนก็เดินกลับมา พอเห็นสีหน้าก็รู้ทันทีว่าหาช่างแถวนี้ไม่ได้เลย

หลงอ้วนจึงเอาข้อเสนอของลู่เหย่ไปบอกพ่อ แน่นอนว่าพ่อของเขาไม่ค่อยรู้เรื่องสินค้าไอทีพวกนี้ ที่จ้างช่างมาติดกล้องคราวก่อนก็หาเอาแถวๆ หมู่บ้านจินซาน พอได้ยินว่าที่ห้างไอทีมีร้านรับติดกล้องวงจรปิดเยอะแยะ ก็กระตือรือร้นจะไปห้างไอทีทันที

ลู่เหย่พาพ่อลูกตระกูลหวังมาถึงห้างไอที เดินหาร้านใหญ่ที่จำหน่ายอุปกรณ์กล้องวงจรปิด เลือกดูรุ่นและตกลงราคากันเรียบร้อยแล้ว ทว่าพอได้ยินว่าสถานที่ติดตั้งคือแถวหมู่บ้านจินซาน เถ้าแก่เจ้าของร้านก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

“เพิ่งมีคนแจ้งมาเมื่อกี้เอง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ทางสถานีตำรวจส่งคนมาบอกว่าห้ามพวกเราไปติดตั้งอุปกรณ์กล้องวงจรปิดที่หมู่บ้านจินซานเด็ดขาด” เถ้าแก่พูดอย่างจนปัญญา

“หา?” ทั้งสามคนได้ยินแล้วถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

“เชี่ย! แม่งจะเกินไป…” ลู่เหย่ถึงกับพูดไม่ออก อยากจะสบถด่าให้ลั่น

“ลองเปลี่ยนไปถามร้านอื่นดูเถอะ” พ่อหลงอ้วนเอ่ย

“ไม่ต้องเปลี่ยนให้เหนื่อยหรอกคุณ ร้านผมเนี่ยใหญ่ที่สุดเรื่องขายและติดตั้งระบบกล้องวงจรปิดในย่านนี้แล้ว ร้านผมยังไม่กล้าไป ใครจะกล้าไปล่ะ เพื่อเงินแค่ไม่กี่ตังค์ ใครจะอยากไปมีเรื่องกับสถานีตำรวจ พวกผมขายอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยยังไงก็ต้องพึ่งพาติดต่อกับพวกเขาอยู่ทุกวัน” เถ้าแก่เตือนสติ

สองพ่อลูกได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยืนคอตก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มืดแปดด้านจนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี