ตอนที่ 100 ศพคืนชีพ

ทั้งสามคนกำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่ที่นี่ ใบหน้าใหญ่ที่มันเยิ้มของไต้ซือคูหรงพลันเปลี่ยนสีไปกะทันหัน

"ไต้ซือ มีอันใดไม่ถูกต้องหรือ" โม่เหวินหย่งขมวดคิ้วถาม

ไต้ซือคูหรงส่ายหน้า "ไม่มีอะไร เจดีย์หลิงหลงขาดการติดต่อกับอาตมาไปกะทันหัน ตอนนี้ติดต่อได้อีกแล้ว"

โม่เหวินหย่งถอนหายใจโล่งอก พลอยประจบสอพลอไปด้วย "เจดีย์หลิงหลงของไต้ซือใกล้เคียงคุณภาพระดับเทวะ บวกกับเขาปู้เหล่าของผู้น้อยเข้าไปด้วย เจ้าเด็กนั่นถึงจะพิลึกพิลั่นอยู่บ้าง แต่สะกดข่มมันก็เหลือเฟือแล้ว"

ไต้ซือคูหรงรู้สึกพออกพอใจมาก หัวเราะพลางกล่าวว่า "ฮ่าๆ เขาปู้เหล่าของประสกโม่ถึงจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่แท้จริง ขอเพียงหลอมรวมเข้ากับต้นกำเนิดแห่งปฐพี ย่อมต้องบรรลุถึงระดับเทวะได้อย่างแน่นอน"

"นอกจากนี้ พั่วเฟิงของประสกจวินก็เป็นของวิเศษที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นขั้นดับสูญจุดสูงสุด ก็สะกดข่มได้อย่างเหลือเฟือ"

"ฮ่าๆ!" จวินอู๋เซี่ยงหัวเราะตามอย่างไร้ความจริงใจ "ทวนผุๆ ของข้าจะไปเทียบกับอาวุธเวทของพวกท่านทั้งสองได้อย่างไร"

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังอวยกันไปมาอย่างหน้าด้านๆ และวาดฝันถึงอนาคตอันงดงามอยู่นั้น

เหนือท้องฟ้าอันไกลโพ้น พลันมีเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะท้านดินดังขึ้น

"พรวด..." ใบหน้าของโม่เหวินหย่งซีดเผือดลงทันควัน กระอักเลือดเก่าออกมาเต็มปาก

จากนั้นเขาก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ "เขาปู้เหล่าของข้าถูกระเบิดแหลกไปแล้ว!"

อาวุธเวทผูกพันวิญญาณที่มีจิตสำนึกเชื่อมต่อกับโม่เหวินหย่งถูกทำลาย ย่อมส่งผลให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง

อีกสองคนก็ตื่นตระหนกสุดขีดเช่นกัน ศิลาดาวตกเป็นสิ่งใด พวกเขาย่อมรู้แจ้งแก่ใจดี

เขาปู้เหล่าที่สร้างขึ้นจากศิลาดาวตก กลับถูกระเบิดจนแหลกละเอียดตรงๆ ทำเอาทั้งสองคนตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว

"ไปเถอะ เกรงว่าพวกเราจะไปตอแยคนที่ไม่ควรตอแยเข้าให้แล้ว!" ไต้ซือคูหรงตัดสินใจในพริบตา

ทั้งสามคนล้วนเป็นเต่าเฒ่าที่อยู่มาหลายหมื่นปี ย่อมเข้าใจความหนักเบาของเรื่องนี้ดี จึงเตรียมจะชิ่งหนีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ไต้ซือคูหรงเป็นคนแรกที่เตรียมจะขยับตัว ทว่าเขายังไม่ทันได้เคลื่อนไหว มือเล็กๆ ขาวผ่องเนียนนุ่มข้างหนึ่งก็วางแหมะลงบนบ่าของเขา

ขนทั่วร่างของไต้ซือคูหรงลุกชันขึ้นมาในพริบตา

"ใคร เข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด"

ความสงสัยและความหวาดกลัวอันมหาศาลเข้าครอบงำจิตใจของเขาทันที

ในขณะเดียวกัน บนบ่าของอีกสองคนก็มีมือเล็กขาวเนียนวางทาบลงมาเช่นกัน

ช่างไร้สาระและพิลึกพิลั่นสิ้นดี ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นดับสูญจุดสูงสุดสามคน กลับไม่รู้ตัวเลยว่าถูกคนประชิดตัวเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

ถ้าพูดออกไป คงกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะที่สุดในใต้หล้า

...

"โย่ พี่ชายทั้งหลาย คุยกันมันเลยนะ!"

เสียงหนึ่งที่เจือแววล้อเลียนสามส่วน เจือจิตสังหารสามส่วน และยังมีความเกียจคร้านอีกสี่ส่วน ดังขึ้นข้างหูของคนทั้งสาม

เสียงนี้ดังขึ้นมากะทันหันอย่างยิ่ง อยู่ใกล้เสียจนถึงขั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันหอมกรุ่นดั่งดอกกล้วยไม้

ใช่แล้ว ลมหายใจหอมดั่งกล้วยไม้จริงๆ ทั้งที่เป็นเสียงของเด็กหนุ่มแท้ๆ แต่ทุกลมหายใจเข้าออกกลับแฝงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกกล้วยไม้เอาไว้

โม่เหวินหย่งรู้สึกว่าเส้นผมของตนตั้งชันขึ้นมาทีละเส้น เพราะเขาจำเสียงนี้ได้แม่นยำ มันคือเจ้าเด็กหนุ่มรูป

"ทั้งมันทั้งเลี่ยน โคตรน่าขยะแขยงเลยว่ะ!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นมือน้อย ๆ ที่แตะไหล่พวกเขาก็หายวับไป ทั้งสามคนถอนหายใจโล่งอกออกมาพร้อมกันในใจ

ปรมาจารย์คูหรงมีวรยุทธ์แก่กล้าที่สุด จึงได้สติก่อนใคร เขาหันขวับไปมองยังทิศทางที่ไอพลังนั้นแผ่ออกมา

เห็นเพียงเด็กหนุ่มหน้าตาราวกับเทพเซียนยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ทว่าเด็กหนุ่มคนนี้กลับมีพลังอยู่แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น

นอกจากลู่ชวนแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?

ปรมาจารย์คูหรงกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ ถ้ายังมีใครคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีฝีมือแค่ระดับหนึ่งจริง ๆ ล่ะก็ สมองคงมีปัญหาแล้ว

"ลาโล้นคนหนึ่ง ตัวร้ายกาจเฒ่าคนหนึ่ง ส่วนเจ้าก็คงเป็นไอ้ทึ่มคนหนึ่งสินะ!" ลู่ชวนชี้นิ้วไล่ไปทีละคนแล้วหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "ชอบเล่นกันนักใช่ไหม งั้นก็มาเล่นด้วยกันสิ!"

ปรมาจารย์คูหรงหัวเราะเจื่อน ๆ ตาม "ประสกพูดล้อเล่นแล้ว พวกเราสามคนมิได้มีเจตนาร้าย..."

"กระบี่สิบ มารศพ"

ลู่ชวนคร้านจะพล่ามไร้สาระ ชักกระบี่สังหารออกมาทันที

ปราณกระบี่อันถาโถมพุ่งทะยานเสียดฟ้า ก่อนที่ปราณกระบี่เหล่านั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นไอมารอย่างรวดเร็ว

ไอมารมหาศาลแผ่คลุมฟ้าดิน ย้อมฟากฟ้าเบื้องบนจนกลายเป็นสีดำสนิท โลกใบนี้พลันมืดมิดกลายเป็นราตรีในพริบตา

บนใบหน้าเยาว์วัยของลู่ชวนปรากฏลวดลายมารสีดำอันพิศวง กระบี่สังหารในมือกู่ร้องหวีดหวิว ตอบรับผู้เป็นนายที่กำลังเดือดดาล

"อมิตาภพุทธ จอมมารกำเนิดแท้ๆ วันนี้พวกเราทั้งสาม จะขอกำจัดภัยพิบัติให้แก่ฟ้าดิน!"

ไต้ซือคูหรงพนมมือ แสงพุทธคุณสีทองเปล่งประกายทั่วร่าง มองดูลู่ชวนด้วยสีหน้าเปี่ยมคุณธรรม

"คิดจะหนีงั้นรึ เหอะๆ!"

"มารศพ ปลุกชีพศพ!"

ลู่ชวนกระทืบเท้าลงไปอย่างแรง ปราณมารมหาศาลพลันหลั่งไหลเข้าสู่ผืนพิภพ

คนตายที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนแผ่นดินนี้ ต่างฟื้นคืนชีพขึ้นมาทั้งหมดในพริบตา

ปราณมารบดบังฟ้าดิน ที่นี่กลายสภาพเป็นแดนมารสีทมิฬอันเยียบเย็นน่าสะพรึงกลัว

เทวรูปมารผุดขึ้นจากผืนดินทีละตน ตั้งตระหง่านอย่างน่าเกรงขาม ทั้งหมดต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉานเน่าเหม็น

ร่างศพเนืองแน่นทอดยาวเป็นพืด ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลใต้ผืนแผ่นดิน

ภายใต้การกระตุ้นและเสริมพลังของปราณมาร ซากกระดูกศพที่ไม่รู้ว่าถูกฝังมานานกี่ปีเหล่านี้ ต่างโอบล้อมด้วยปราณมารแล้วก้าวเท้าวิ่งกวดพุ่งเข้ามาดุจบิน

ในนรกภูมิอันน่าหวาดผวาแห่งนี้ กองทัพโครงกระดูกนับไม่ถ้วนส่งเสียงหัวเราะประหลาดดังกร็อบแกร็บ ยิ่งเพิ่มความวังเวงชวนขนลุกขึ้นไปอีกหลายส่วน

ขุนเขาธาราอันงดงามผืนหนึ่ง ถูกพลิกผันให้กลายเป็นแดนมารสุดสะพรึงไปอย่างสิ้นเชิง

พวกโม่เหวินหย่งทั้งสามมองดูจนน่องสั่นพั่บๆ ดูเหมือนมีเพียงมารสวรรค์ในตำนานเท่านั้น ถึงจะมีความสามารถในการกลืนกลายโลกได้ถึงขนาดนี้

ทั้งสามสบตากัน ต่างมองเห็นความหวาดกลัวในแววตาของอีกฝ่าย

พวกเขาคิดจะหนี แต่กลับพบว่ากฎเกณฑ์ฟ้าดินโดยรอบ ล้วนถูกแดนมารอันน่าสะพรึงนี้ปิดกั้นไว้หมดแล้ว

ตอนนี้หากพวกเขาอยากจะพุ่งฝ่าออกไป ก็ทำได้เพียงพึ่งพาพลังฝีมือของตนเองเท่านั้น

"รวมพลังของพวกเราทั้งสาม ตีฝ่าไปในทิศทางเดียว ขอเพียงพุ่งออกไปกลับสู่เมืองฝูปัวได้ ก็สามารถร่วมมือกับผู้ผดุงธรรมฝ่ายธรรมะคนอื่นๆ สังหารจอมมารตนนี้ได้"

เสียงของไต้ซือคูหรงดังขึ้นในใจของทั้งสองคน

โม่เหวินหย่งกับจวินอู๋เซี่ยงพยักหน้า ตอนนี้มีเพียงวิธีนี้ทางเดียวแล้ว

จะชักช้าไม่ได้อีก กองทัพโครงกระดูกที่ถูกปราณมารแปดเปื้อนเหล่านั้น กำลังจะพุ่งเข้ามาถึงแล้ว

......

"ไอ้เวรเอ๊ย เอ็งขุดสุสานบรรพบุรุษชาวบ้านเขา ระวังฟ้าจะผ่าเอานะเว้ย"

อาฝูปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวนอย่างร่าเริงแล้วเอ่ยเย้าแหย่

"ชิ..." ลู่ชวนเบ้ปากอย่างดูแคลน "ตายไปแล้วยังได้ปล่อยพลังที่เหลือ ยังได้ออกมาขยับแข้งขยับขา เรื่องดีๆ แบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก"

"มานี่ ให้บิดาขี่หน่อยซิ!" ลู่ชวนคว้าหมับเข้าที่หูของอาฝู ลากมันมาตรงหน้าตนเอง แล้วก้าวขึ้นไปขี่ทันที

"ย้าก ฮี้ ชาร์จ!" ลู่ชวนตบก้นอาฝูฉาดหนึ่ง ชี้ไปยังพวกโม่เหวินหย่งทั้งสามอย่างฮึกเหิมเปี่ยมบารมี

"ยอดเยี่ยม!" พอถูกลู่ชวนขี่ อาฝูก็ทำหน้าฟิน พ่นลมหายใจฟืดฟาด เร่งเครื่องเต็มสูบพุ่งเข้าใส่คนทั้งสาม

เด็กหนุ่ม "ผอมบางอ่อนแอ" คนหนึ่ง ขี่ลาผอมโซตัวหนึ่ง พุ่งทะยานเข้าใส่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นดับสูญสามคน นี่มาเล่นตลกหรือไงกัน?

ในสายตาคนนอก คู่หูสุดซอมซ่อคู่นี้ ช่างดูเหมือนมาเล่นตลกจริงๆ

ทว่ามีเพียงสามคนที่ตกเป็นเป้าหมายเท่านั้นที่เข้าใจ ว่าร่างกายและจิตใจในยามนี้กำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาลเพียงใด

ทั้งสามระเบิดชี่จริงทั่วร่างออกมา โดยมีไต้ซือคูหรงนำหน้า ตีฝ่าไปในทิศทางหนึ่งอย่างสุดกำลัง