ตอนที่ 99 ทลายขุนเขา

"น้องชาย เจ้าเป็นอะไรหรือไม่"

เยี่ยกู้เฉิง โจวอวี้ รวมถึงคู่สามีภรรยาแห่งเทียนฉือพุ่งเข้ามาข้างกายลู่ชวน ช่วยกันค้ำยันเขาปู้เหล่าเอาไว้

ทว่าน้ำหนักของเขาปู้เหล่าลูกนี้กลับเกินจะจินตนาการได้สิ้นเชิง

อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ใช่นักสู้สายพละกำลัง แม้จะออกแรงจนสุดกำลังก็ไม่อาจขยับมันได้แม้แต่น้อย

"ข้าจะเปิดอาณาเขตค้ำไว้เอง พี่เยี่ย เจ้าลองใช้กระบี่ดูสิว่าจะตัดเขาปู้เหล่าทิ้งได้หรือไม่" โจวอวี้ได้ยินเสียงร้องไห้ระงมดังขึ้นไม่ขาดสายในเมืองก็กัดฟันแน่น

การเปิดอาณาเขตสำหรับผู้บำเพ็ญถือเป็นภาระและการเผาผลาญพลังที่ไม่น้อยเลย

ผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญหากเปิดอาณาเขตครั้งหนึ่ง อย่างน้อยภายในสามวันก็ไม่อาจเปิดใช้ตามปกติเป็นครั้งที่สองได้

หากไม่ถึงคราวคับขัน ผู้บำเพ็ญย่อมไม่คิดเปิดใช้อาณาเขตพร่ำเพรื่อ

ยามนี้อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิกำลังจะปรากฏ คลื่นใต้น้ำในเมืองฝูปัวปั่นป่วน

การที่โจวอวี้ยอมเปิดอาณาเขตในเวลานี้ ก็นับว่ามีใจเพื่อราษฎรอย่างแท้จริง

...

"ปวดหัว ปวดหัวชะมัด..."

ลู่ชวนสะบัดศีรษะที่มึนงงไปมาเล็กน้อย โดนทุบใส่หัวเมื่อครู่นี้เกือบจะทำให้เขาสมองกระทบกระเทือนแล้ว

"น้องชาย เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีเหลือเกิน" ทุกคนต่างยินดีจากใจจริง

ขณะเดียวกันก็ตกตะลึงกับพละกำลังมหาศาลของลู่ชวน ถึงกับต้านรับเขาปู้เหล่าตรงๆ ได้ นี่มันสัตว์ประหลาดตัวใดกันแน่

"หลบไป หลบไป มามุงอะไรกันตรงนี้!" ลู่ชวนกล่าวพลางบิดคอไปมา สองมือค้ำยันเขาปู้เหล่าไว้

"ปัง!"

พละกำลังทั่วร่างปะทุขึ้น ค้ำเขาปู้เหล่าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเหลือเชื่อ

เฟิงหั่วซานเยวี่ยที่กำลังต้านเจดีย์วิเศษอยู่ด้านบนตกใจจนสะดุ้ง

หากไม่ใช่เพราะตอบสนองไวหลบได้ทันเวลา คาดว่าคงโดนชนจนปัญญาอ่อนไปแล้ว

เฟิงหั่วซานเยวี่ยหลบพ้น ทว่าเจดีย์วิเศษกลับไม่มีดวงดีเช่นนั้น

มันถูกเขาปู้เหล่าที่ลู่ชวนค้ำดันขึ้นมาชนเข้าอย่างจัง

เพลิงหลิวหลีชำระโลกกระเด็นหลุดออกมา ตกลงบนเขาปู้เหล่า

เปลวเพลิงลุกไหม้ลามเลีย กลืนกินเขาปู้เหล่าทั้งลูกในพริบตา

ลู่ชวนจึงค้ำภูเขาทมิฬที่กำลังลุกไหม้ ทะลวงฝ่าม่านเมฆขึ้นไปเช่นนั้น

ทุกคนมองดูด้วยความงุนงงอึ้งกิมกี่ นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า

เยี่ยกู้เฉิงเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา ตวาดด้วยความโกรธว่า "รบกวนทุกท่านช่วยกันตามหาตัวคน เพลิงหลิวหลีชำระโลกเป็นของเฉพาะตัวของพวกหัวโล้นแห่งทวีปเทียนตู้"

"ส่วนทวนยาวสีเงินเล่มนั้น น่าจะเป็น 'โพ่เฟิง' ของจวินอู๋เซี่ยง เทพทวนแห่งทวีปเฮ่าเทียน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด บังอาจมาก่อกรรมทำชั่วอย่างไร้ยางอายในทวีปเทียนฮวางเช่นนี้ ย่อมต้องชดใช้อย่างสาสม"

เยี่ยกู้เฉิงยกระดับปัญหาขึ้นเป็นการขัดแย้งระหว่างทวีปโดยตรง ช่างเป็นคำพูดที่ชาญฉลาดยิ่ง

คนอื่นๆ ก็เดือดดาลจนแทบระเบิด ล้วนเป็นยอดคนแถวหน้า ไฉนเลยจะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำหยามหน้าถึงเพียงนี้

ร่างของทุกคนกลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานออกไปนอกเมือง

เมื่อครู่ตอนเขาปู้เหล่าเกือบแตะพื้น พวกขั้นดับสูญเหล่านั้นต้องแอบเผ่นหนีออกไปแล้วแน่ มีแต่ต้องออกไปหาข้างนอกเมือง

...

"ปวดหัวไหมล่ะ" อาฝูปรากฏตัวข้างกายลู่ชวนพลางเอ่ยถามอย่างร่าเริง

"เสือกอะไรด้วย!" ลู่ชวนย่นจมูกอย่างเหยียดหยาม

"เจ้าก็นะ ทำไมไม่หลบเล่า เพื่อชาวบ้านตาดำๆ ในเมืองฝูปัวพวกนั้นน่ะหรือ" อาฝูเผยอปากกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความปวดใจ

ลู่ชวนไม่เคยโดนทุบกระแทกขนาดนี้มาก่อน ถึงจะไม่ได้บาดเจ็บสาหัส แต่อาฝูก็ปวดใจนะ!

"ไสหัวไปไกลๆ น่ารำคาญฉิบหาย" ลู่ชวนหาจังหวะได้ก็ถีบอาฝูกระเด็นไปหนึ่งที

"ฮือๆ กลัวจังเยย" ต้าฉุยมุดออกมาจากอกเสื้อของลู่ชวนพลางตบอกตัวเองไม่หยุด

วิชาหนีเอาชีวิตรอดของยัยตัวนี้ก็เป็นเลิศอันดับหนึ่งเช่นกัน

แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ตอนที่เขาปู้เหล่ากระแทกลงมา นางยังสามารถมุดจากบนหัวลู่ชวนเข้าไปในอกเสื้อได้

ลู่ชวนเห็นแล้วก็ขำ "ไม่ต้องกลัว ดูข้าจะแสดงกลให้ดูสักอย่าง"

พูดจบ ลู่ชวนก็ออกแรงอีกครั้ง ค้ำส่งเขาปู้เหล่าออกไปนอกเขตเมืองฝูปัว

กระบี่สังหารถอดออกจากฝักในเวลาเดียวกัน

ประกายแสงสีดำสายหนึ่งแลบวาบออกมาจากปลายกระบี่

แสงสีดำสายนี้พุ่งตรงไปยังเขาปู้เหล่า ทว่าความเร็วกลับไม่ได้เร็วนัก

ถัดมาเป็นกระบี่ที่สอง

ปราณกระบี่ของกระบี่ที่สองนี้ เร็วกว่ากระบี่แรกขึ้นมาเล็กน้อย

ถัดมาเป็นกระบี่ที่สาม

ความเร็วของกระบี่ที่สามนี้ ก็เร็วกว่ากระบี่ที่สองขึ้นไปอีก

ตามด้วยกระบี่ที่สี่ กระบี่ที่ห้า... แต่ละกระบี่เร็วกว่ากระบี่ก่อนหน้า

ลู่ชวนฟันออกไปทั้งหมดเก้ากระบี่ในชั่วพริบตา เพราะความเร็วสูงเกินไป จึงดูประหนึ่งฟันออกไปเพียงกระบี่เดียว

ปราณกระบี่ด้านหลังไล่ตามปราณกระบี่ด้านหน้าทัน ปราณกระบี่ทั้งเก้าสายซ้อนทับเข้าด้วยกัน

นี่มันวิชากระบี่อันพิสดารล้ำเลิศเพียงใดกัน!

เก้ากระบี่ที่ซ้อนทับรวมเป็นหนึ่ง รวมศูนย์ไว้ที่จุดเดียว อานุภาพความร้ายกาจยากจะประเมิน

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ปราณกระบี่ฟาดถล่มลงบนเขาปู้เหล่า

โลหะที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งและหนักที่สุดในโลกหล้า บัดนี้แหลกสลายกลายเป็นผุยผง

...

เวลาย้อนกลับไปหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้

"เมื่อได้น้ำเต้าโกลาหลมาแล้ว คุกปฐพีตกเป็นของข้า สิ่งมีชีวิตที่ถูกคุมขังในคุกเป็นของไต้ซือคูหรง ส่วนน้ำเต้าหล่อเลี้ยงกระบี่มอบให้พี่จวิน"

ท่ามกลางหุบเขาใหญ่นอกเมือง คนสามคนกำลังปรึกษาหารือกัน

และคนที่เอ่ยข้อเสนอแบ่งปันของวิเศษนี้ ก็คือโม่เหวินหย่งที่เพิ่งเผ่นหนีไปต่อหน้าต่อตาลู่ชวนเมื่อครู่

ฝั่งตรงข้ามของโม่เหวินหย่ง มีหลวงจีนร่างท้วมหูใหญ่ยืนอยู่รูปหนึ่ง

หลวงจีนรูปนี้มีฉายาทางธรรมว่าคูหรง เป็นผู้บำเพ็ญสายพุทธจากทวีปเทียนตู้

ความแข็งแกร่งของทวีปเทียนตู้อยู่อันดับสี่ในมหาพิภพฮ่าวหราน เป็นรองเพียงทวีปเทียนฮวาง

ทว่าทวีปเทียนตู้เป็นสถานที่ที่พิเศษมาก ทวีปอื่นล้วนมีขุมกำลังนานาขับเคี่ยวแย่งชิงความเป็นใหญ่เคียงบ่าเคียงไหล่

แต่ทวีปเทียนตู้กลับมีพุทธศาสนาเป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว สำนักเดียวผูกขาดทรัพยากรทั้งทวีป

พวกหัวโล้นเหล่านี้ แต่ละคนกอบโกยกอบกำจนอิ่มหมีพีมัน ร่ำรวยมั่งคั่งกันถ้วนหน้า

หากต้องเปิดศึกซัดกันจริง ๆ เกรงว่าทวีปเทียนฮวางคงมิใช่คู่มือ

เพราะขุมกำลังบนทวีปเทียนฮวางมีมากเกินไป มิอาจรวมใจเป็นหนึ่งเดียวได้เหมือนทวีปเทียนตู้

ด้านซ้ายของโม่เหวินหย่ง มีชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลายืนอยู่คนหนึ่ง

หมอนี่มีนามว่าจวินอู๋เซี่ยง มาจากทวีปเฮ่าเทียนอันดับหนึ่งด้านความแข็งแกร่ง

ทวีปเฮ่าเทียนคือผู้นำสูงสุดของมหาพิภพฮ่าวหรานทั้งมวล เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน

ตัวจวินอู๋เซี่ยงเอง ในดินแดนที่สัตว์ประหลาดยั้วเยี้ยเต็มไปหมดแห่งนั้น ก็นับเป็นยอดฝีมือผู้ครองแคว้นคนหนึ่ง

หลังจากโม่เหวินหย่งเผ่นหนีจากลู่ชวนมาได้ ก็มาหาคนทั้งสองเพื่อปรึกษาหารือ

เรื่องที่หารือกัน ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องน้ำเต้าใบเล็กของลู่ชวน

น้ำเต้าโกลาหลใบนี้หายสาบสูญไปหลายแสนปีแล้ว คนที่ล่วงรู้ความลับมีไม่มากนัก และโม่เหวินหย่งก็บังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น

ความเป็นมาอันเก่าแก่ของน้ำเต้าโกลาหลนี้ ต้องสืบย้อนไปถึงยุคโกลาหล

มันคือผลที่ถือกำเนิดขึ้นจากเถาน้ำเต้าที่กำเนิดมาพร้อมกับฟ้าดิน

ภายในน้ำเต้าเชื่อมต่อกับมิติแห่งหนึ่ง มิตินั้นมีนามว่าคุกปฐพี

ในคุกได้คุมขังเหล่ามหันตภัยร้ายกาจแห่งยุคโกลาหลเอาไว้

แน่นอนว่าสิ่งที่โม่เหวินหย่งหมายตา ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ถูกจองจำในคุก แต่เป็นตัวคุกต่างหาก

คุกปฐพีถูกหลอมสร้างขึ้นมาจากหนึ่งในปฐมธาตุทั้งห้า นั่นคือปฐมธาตุดิน

หากนำปฐมธาตุดินหลอมรวมเข้ากับเขาปู้เหล่า โม่เหวินหย่งมั่นใจว่าจะสามารถก้าวข้ามขั้นนั้น ไปถึงขอบเขตครึ่งก้าวจักรพรรดิอันไร้เทียมทานได้

ส่วนสิ่งที่เจ้าหัวโล้นหมายตา คือมหันตภัยร้ายกาจที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกปฐพี

หากสามารถใช้พุทธธรรมโปรดขัดเกลา ให้สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นกลายเป็นผู้พิทักษ์ธรรม ย่อมเสริมพลังให้ศาสนาพุทธมหาศาล เมื่อนั้นการเผยแผ่พุทธธรรมไปแดนบูรพาก็จะไม่ใช่แค่ฝันเพ้อเจ้ออีกต่อไป

ส่วนจวินอู๋เซี่ยง ก็แค่แวะมาหาเรื่องสนุก

ในฐานะคนที่เกิดและโตในทวีปเฮ่าเทียน เขาย่อมมองข้ามหัวผู้บำเพ็ญจากทวีปอื่นอยู่แล้ว

แต่น้ำเต้าใบนี้ก็นับเป็นของดีจริง ๆ เอากลับไปให้ชู้รักตัวน้อยไว้หล่อเลี้ยงกระบี่บิน จัดว่าเป็นของขวัญชั้นเลิศทีเดียว