ตอนที่ 98 พลิกผันหลายตลบ

ลู่ชวนรู้จักไอ้หมอนี่ดีเกินไป เจ้าลาโง่ไม่มีทางทำเรื่องที่ไร้ความหมายเด็ดขาด

น้ำเต้าลูกนี้ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มอบให้เขา

ทว่าลู่ชวนที่รู้สันดานมันทะลุปรุโปร่งย่อมเข้าใจดีว่า ไม่มีทางเรียบง่ายเพียงนี้แน่

ที่ผ่านมาไม่เคยเอ่ยปากถาม ก็เพราะรู้ว่าเจ้าลาไม่มีทางทำร้ายตน จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเอาความจริง

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว..." อาฝูผิวปากหวีดหวิว หันหน้าไปอีกทาง ยื่นริมฝีปากหนาเตอะออกมา "ท่านคิดมากไปแล้ว นี่มันก็แค่น้ำเต้าผุ ๆ เอาไว้ใส่เหล้าไม่ใช่หรือไง"

"เฮอะๆ!" ท่าทางแบบนี้ของอาฝู ยิ่งทำให้ลู่ชวนมั่นใจในความคิดตนเข้าไปใหญ่

ลู่ชวนเปิดจุกน้ำเต้าใบเล็ก แล้วตะโกนก้องใส่ฝูงแมลง

"พวกหลานเอ๋ย ข้าเรียกพวกเจ้าสักคำ กล้าขานรับไหม!"

"พรวด..." อาฝูกลั้นไม่อยู่ พ่นน้ำลายพรวดออกมาทันที "เจ้าทำบ้าอะไร เล่นสนุกอยู่เรอะ!"

"สิงเจ่อซุน ซุนสิงเจ่อ เจ่อสิงซุน... ข้าคือปู่ของพวกเจ้า!" ลู่ชวนเคาะ ๆ เขย่าน้ำเต้า ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลยสักนิด

"ย่าเจ้าสิ โป๊ก!" ลู่ชวนโมโหจัด ฟาดน้ำเต้าลงบนหัวอาฝูเสียงดังสนั่น

บนหัวของอาฝูปูดโนขึ้นมาเป็นลูกมะนาวขนาดเท่ากำปั้นในพริบตา

"ชิ... ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง" อาฝูเย้ยหยันอย่างไม่แยแส

ลู่ชวนโกรธจนควันออกหู จับอาฝูเหวี่ยงกระเด็นออกไปอีกรอบทันที

"ถ้าปราบแมลงฝูงเดียวไม่ได้ วันหน้าบิดาจะเอาหน้าที่ไหนไปใช้ชีวิตวะ!"

ลู่ชวนเก็บกระบี่ 'สังหาร' จากนั้นร่างก็สะท้าน เลือดลมอันมหาศาลในกายเนื้อระเบิดพลุ่งพล่านออกมา

"เกราะกระบี่!"

เขาส่งเสียงพึมพำแผ่วเบา ชั่วพริบตาทั่วทั้งร่างก็ถูกปกคลุมด้วยชุดเกราะสีทองอร่าม

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ลู่ชวนก็ก้าวพ้นขอบเขตที่ปราณกระบี่สีทองปกคลุมออกไปทันที

ฝูงแมลงพอเห็นลู่ชวนก็พุ่งเข้าใส่ดั่งบ้าคลั่ง

ลู่ชวนยื่นมือออกไปคว้า ความเร็วเหนือกว่าฝูงแมลงอยู่ก้าวหนึ่ง ขยำฝูงแมลงตัวจิ๋วไว้ในอุ้งมือได้กำใหญ่

แมลงพวกนี้ดุดันถึงขีดสุดจริง ๆ แม้จะถูกบีบอยู่ในอุ้งมือก็ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ก้มหน้าก้มตากัดแทะกินตรงนั้นทันที

"ถุย ตัวบัดซบ!" ลู่ชวนยัดแมลงในมือลงไปในน้ำเต้า แล้วรีบเอาฝาจุกอุดไว้ทันที

"แค่ก ๆ แบบนี้ก็ได้เรอะ!" อาฝูเห็นแล้วแทบจะพ่นน้ำลายออกมาอีกรอบ

เพื่อทดสอบว่าน้ำเต้านี้ใช้ได้ผลกับแมลงกลืนปราณโกลาหลหรือไม่

หลังจากลู่ชวนยัดแมลงเข้าไปแล้ว ปิดจุกขังไว้ครู่หนึ่ง จึงค่อยเปิดออกดู

อาฝูทนดูท่าทางทึ่มทื่อของลู่ชวนต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้น

"วางใจเถอะ ออกมาไม่ได้หรอก น้ำเต้านี่มีที่มาไม่ธรรมดา มิติด้านในสุดเชื่อมต่อกับคุกแห่งหนึ่ง หากสิ่งมีชีวิตเข้าไปในน้ำเต้า จะถูกดูดเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นโดยอัตโนมัติ"

"เดี๋ยวค่อยมาคิดบัญชีกับเจ้า" ลู่ชวนรู้อยู่แล้วว่าน้ำเต้านี้ไม่ธรรมดา จึงถลึงตาใส่อาฝูอย่างดุเดือด

อาฝูพึมพำบ่นอุบ "ก็ไม่ใช่เพื่อหวังดีกับเจ้าหรอกรึ ต้องเป็นทั้งพ่อทั้งแม่เหนื่อยแทบตาย ข้าได้อะไรขึ้นมาบ้างเนี่ย!"

ในเมื่อพบวิธีแล้ว เช่นนั้นเรื่องหลังจากนี้ก็ง่ายดายขึ้นมาก

ลู่ชวนใช้เกราะกระบี่ทนรับการกัดแทะของฝูงแมลง มือหนึ่งคว้าจับ อีกมือก็ยัดแมลงพวกนี้ลงไปในน้ำเต้าไม่หยุด

อาฝูเห็นแล้วได้แต่ส่ายหัว ทว่าก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้

เพราะลู่ชวนอยู่เพียงขั้นรวมชี่ จึงไม่อาจใช้ชี่จริงกระตุ้นการทำงานของน้ำเต้าได้

เมื่อจำนวนค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ พวกแมลงก็เริ่มรู้ตัวถึงความผิดปกติ พากันบินหนีออกจากตัวลู่ชวน

ทว่าแม้ความเร็วของพวกมันจะสูงล้ำ แต่ก็ยังเทียบกับลู่ชวนไม่ได้อยู่ดี

ด้วยเหตุนี้ บนท้องฟ้าจึงปรากฏภาพเหตุการณ์อันพิลึกพิลั่นและชวนขบขันขึ้น

แมลงกลืนปราณโกลาหลที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นดับสูญจุดสูงสุดจำนวนมากยังจนปัญญา กลับถูกหนุ่มหน้าหยกคนหนึ่งที่ภายนอกดูเหมือนมีพลังแค่ระดับหนึ่งไล่กวดจนบินเตลิดไปทั่วท้องฟ้า

พอยัดแมลงตัวสุดท้ายลงไปในน้ำเต้า ลู่ชวนก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาเล็กน้อย

ทันใดนั้น ภูเขายักษ์สีดำสนิทลูกหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบนอย่างกะทันหัน

ภูเขาลูกนี้เห็นได้ชัดว่ายังอยู่ห่างออกไปไกลลิบ ทว่าพริบตาต่อมากลับทะลวงข้ามข้อจำกัดของมิติ ดิ่งลงมาอยู่เหนือศีรษะของลู่ชวนโดยตรง

"กร๊อบ!"

ลู่ชวนหัวแข็งถึงขั้น ใช้หัวตนเองยันต้านภูเขาลูกยักษ์เอาไว้ตรง ๆ เสียอย่างนั้น

เดิมทีด้วยความเร็วของลู่ชวน ย่อมหลบพ้นได้อย่างสบาย แต่หากทำเช่นนั้น ภูเขายักษ์ลูกนี้ต้องถล่มลงใส่เมืองฝูปัวแน่นอน

ในชั่วพริบตานั้น ในหัวพลันหวนนึกถึงภาพเฉาอวิ๋นหลานที่หลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดอยู่หน้าห้องทรงพระอักษร ร้องเรียนต่อฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าเว่ยถึงโศกนาฏกรรมการล้มตายของเหล่าราษฎร

บางทีแม้แต่ตัวลู่ชวนเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น ว่าตลอดเส้นทางที่ก้าวผ่านมานี้ บางผู้คนและบางเรื่องราว ได้ส่งอิทธิพลต่อการกระทำของเขาไปโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

...

ทว่าน้ำหนักของขุนเขาลูกนี้กลับหนักเกินจินตนาการไปบ้าง เกือบจะกระแทกหัวของลู่ชวนยุบลงไปในพุงอยู่รอมร่อ

เงามืดมหึมาทอดทับลงมาเหนือเมืองฝูปัว หากลู่ชวนต้านไม่อยู่ เกรงว่าทั้งเมืองคงถูกบดขยี้แหลกเป็นเศษเนื้อ

"เขาปู้เหล่า!" ผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในเมือง เมื่อเห็นภาพนี้ต่างพากันหน้าเปลี่ยนสี

"โม่เหวินหย่งไอ้เศษสวะ ไม่สนใจความเป็นความตายของราษฎรนับหมื่นในเมืองฝูปัวของข้าเลยสักนิด" โดยเฉพาะเยี่ยกู้เฉิงเมื่อเห็นภาพนี้ ก็โกรธจัดจนแทบจะกัดฟันแหลกละเอียด

...

เขาปู้เหล่ามิใช่เพียงแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียร แต่ยังเป็นสมบัติวิเศษที่สืบทอดมาจากยุคโบราณกาลอีกด้วย

เล่าลือกันว่า เขาปู้เหล่าถูกสร้างขึ้นจากหินอุกกาบาตดาวตกในเหมืองโบราณไท่ชู

หินอุกกาบาตดาวตกไม่เพียงแข็งแกร่งเป็นอันดับต้น ๆ แต่น้ำหนักของมันยังน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

เพียงหินอุกกาบาตดาวตกขนาดเท่ากำปั้นก้อนเดียว ก็สามารถกดทับขุนเขาใหญ่ให้ถล่มทลายได้แล้ว

แล้วก้อนใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ทุ่มถล่มลงมา ย่อมไม่มีผู้ใดทานรับไหว

ต่อให้เป็นยักษ์โบราณผู้ค้ำฟ้าดินในตำนาน ก็คาดว่าคงถูกบดจนแบนแต๊ดแต๋เช่นกัน

เห็นอยู่ตำตาว่าเขาปู้เหล่ากำลังจะกระแทกพื้นดินราวกับดาวตก

เหล่าผู้บำเพ็ญระดับต่ำและราษฎรนับไม่ถ้วนในเมืองฝูปัว ได้แต่แหงนมองท้องฟ้าตาค้างอย่างไร้หนทาง พวกเขาถึงกับไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกหวาดกลัวด้วยซ้ำ

มีเพียงมหาผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญในเมืองเท่านั้น ที่พอจะเคลื่อนย้ายพริบตาหนีออกไปได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

เงาทมิฬของเขาปู้เหล่าแผ่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นอายแห่งความตายซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่นคลั่ง

...

ในชั่วพริบตาที่เขาปู้เหล่ากำลังจะแตะถูกจวนเจ้าเมือง สิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในเมืองฝูปัวนั้น ภูเขาสีดำทมิฬพลันหยุดชะงักลง

ผู้คนที่รอดตายอย่างหวุดหวิด ในที่สุดก็มีเวลารับรู้ถึงความหวาดกลัวเสียที

เสียงเด็กร้องไห้ระงมดังขึ้นทั่วทุกสารทิศในเมืองฝูปัวอย่างไม่ขาดสาย

ทว่าคนส่วนใหญ่ต่างหันมองไปยังจวนเจ้าเมือง ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นลู่ชวนผู้ตัวเล็กกระจ้อยร่อยดั่งมดปลวกอยู่ใต้ขุนเขายักษ์

"คนผู้นี้เป็นคนยันเขาปู้เหล่าเอาไว้หรือ?"

ความสงสัย ความไม่เชื่อ ความซาบซึ้ง... อารมณ์หลากหลายประดังประเดขึ้นมาในหัวใจของฝูงชน

"อาจารย์น้อยยันไว้ก่อน พวกเราจะไปช่วยท่าน!" เยี่ยกู้เฉิงที่ไม่ได้หนีออกจากเมืองทะยานร่างขึ้นฟ้า

ขณะเดียวกัน ร่างอีกหลายสายก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากในเมือง ซึ่งก็คือกลุ่มคนที่เพิ่งช่วยผนึกหนอนโกลาหลกลืนชี่เมื่อครู่

"เหอะ ตัวเกะกะ!"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเย็นชาสายหนึ่งพลันดังขึ้น

ตามด้วยทวนยาวสีเงินเล่มหนึ่งฉีกแหวกเวหา พุ่งตรงเข้ามาจากนอกเมือง

นี่คือทวนยาวเล่มเดียวกับที่ปั่นป่วนการผนึกก่อนหน้านี้อย่างแท้จริง

"ถ่งเอ๋อร์ มอบให้เจ้าแล้ว ข้าจะไปช่วยเหลือน้องชายท่านนั้นสักแรง" จูเก่อหมิงพยักหน้าให้จ้าวถ่งข้างกาย

จ้าวถ่งไม่เอ่ยคำใดมากความ ทวนเงินประกายดีมังกรปรากฏขึ้นในมือ ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นไปตรง ๆ

ในจังหวะเดียวกับที่ทวนยาวสีเงินเล่มนั้นปรากฏขึ้น เจดีย์ล้ำค่าที่เคยกระแทกผนึกแตกพังพร้อมเปลวเพลิงหลิวหลีชำระพิภพก็โผล่ออกมาเช่นกัน พลางทุ่มกระแทกตรงเข้าใส่เขาปู้เหล่า

"ไอ้เดรัจฉาน อย่าบังอาจมาทำร้ายสุดที่รักดวงใจข้า!"

เฟิงหั่วซานเยวี่ยผู้เดือดดาลกลายร่างเป็นสายอัสนีคำราม พุ่งตรงเข้าใส่เจดีย์ล้ำค่า

"เฟิงหั่ว อย่าใจร้อน!"

ทุกคนเห็นดังนั้นก็ตกใจหน้าถอดสี หากไม่มีการป้องกันที่เพียงพอแล้วไปแตะต้องเพลิงหลิวหลีชำระพิภพเข้าตรง ๆ เกรงว่าจะถูกเผาผลาญจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

เฟิงหั่วซานเยวี่ยก้าวหน้ามาจนถึงขั้นนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่อยู่แล้ว

เขาใช้สายฟ้ามหาศาลแปลงเป็นยักษ์สีน้ำเงิน ร่างเนื้อไม่ได้สัมผัสกับเพลิงหลิวหลีชำระพิภพโดยตรง พุ่งเข้าปะทะกับเจดีย์ล้ำค่าอย่างดุดัน