ตอนที่ 97 กระบี่แปด

"นี่... มัน... สระอัสนี ดูเหมือนจะเป็นกระบวนท่าที่มหาจักรพรรดิตถุนเทียนเคยใช้ในอดีต!"

เยี่ยกู้เฉิงดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"หรือว่าเจ้าหนุ่มนี่จะมีความเกี่ยวข้องอันใดกับมหาจักรพรรดิตถุนเทียน?" ผู้คนต่างพากันสงสัย

"ไม่ถูก นี่น่าจะเป็นสระอัสนีฉบับตัดทอน ตามที่คนรุ่นก่อนเล่าขาน ตอนนั้นมหาจักรพรรดิตถุนเทียนใช้กระบวนท่านี้สยบสามสิบหกมารสวรรค์นอกพิภพโดยตรง ทำให้ทั่วมหาพิภพฮ่าวหรานปลอดจากการรบกวนของมารสวรรค์นานถึงแสนปี"

"ระวัง!" จูเก่อหมิงโบกพัดขนนก ผังค่ายกลแปดทิศพลันปรากฏขึ้นขวางเบื้องหน้าเฟิงหั่วซานเยวี่ย

"ตูม!"

คลื่นกระแทกรุนแรงซัดกระจายออกไป ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งห้วงมิติ

"ต้านไม่อยู่แล้ว แมลงพวกนี้กลืนกินสระอัสนีของข้าเข้าไป รีบแยกย้ายเร็ว!" เฟิงหั่วซานเยวี่ยไม่มีเวลาแม้แต่จะขอบคุณจูเก่อหมิง รีบร่อนลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว

แม้แต่ธาตุอัสนีที่นับได้ว่ามีพลังโจมตีรุนแรงที่สุด ยังมิอาจสร้างความเสียหายได้เลย

ทุกคนเข้าใจดีว่าต่อให้ลงมือก็ขัดขวางแมลงพวกนี้ไม่ได้ จึงรีบแยกย้ายกันถอยหนี

"แม่คนงาม พี่ชายมาช่วยเจ้าแล้ว!" เฟิงหั่วซานเยวี่ยพุ่งเข้าหาลู่ชวน หมายจะพาลู่ชวนหนีเอาชีวิตรอด

ทว่าเพิ่งจะพุ่งมาถึงตรงหน้าลู่ชวน หน้าผากก็โดนซัดเข้าอย่างจัง

เฟิงหั่วซานเยวี่ยรู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง ทรงตัวไม่อยู่ ล้มหงายหลังลงไปกองกับพื้นเหมือนคางคกยักษ์

"แค่กๆ... ฝะ... ฝ่ามือหนักชะมัด!"

"ถุย ไร้น้ำยาชะมัด!" ลู่ชวนถ่มน้ำลายคำหนึ่ง แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

"โอ๊ย น้องซานเยวี่ย ท่านเป็นอะไรหรือไม่?" เจ้าตัวดีอย่างซุนไป่โม่อาศัยจังหวะนี้ พุ่งเข้ามาช่วยประคองเฟิงหั่วซานเยวี่ยขึ้นมา

"เจ้าเป็นใครกันวะเนี่ย?" เฟิงหั่วซานเยวี่ยหัวหนักเท้าเบา ส่ายหัวโตๆ ไปมาด้วยความมึนงง

"ผู้น้อยซุนไป่โม่แห่งเมืองฝูปัว เจ้าหนุ่มที่ตบหน้าท่านเมื่อครู่นี้ ก็คือว่าที่ลูกเขยของข้าเอง" ซุนไป่โม่ช่างหน้าหนาไร้ยางอาย เวลานี้ยังคิดจะสร้างเส้นสายอยู่อีก

"อะไรนะ?" เฟิงหั่วซานเยวี่ยได้ยินคำนี้เข้า ก็ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ทันที

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนี้ พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ" ซุนไป่โม่ลากเฟิงหั่วซานเยวี่ยที่กำลังยืนทื่อออกจากสนามรบ

……

"ปราณกระบี่ของเจ้าน่าจะไม่ได้ผลกับพวกมันแล้ว ทางที่ดีควรล่อฝูงแมลงออกไปนอกเมืองก่อน"

อาฝูติดตามอยู่ข้างกายลู่ชวน พลางชี้นำด้วยท่าทางใจเย็นเป็นผู้รู้

"แม่แกสิ สอนกูทำงานเรอะ!" ลู่ชวนถีบอาฝูกระเด็นไปหนึ่งที แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงแมลงทันที

ยามนี้ฝูงแมลงกำลังรุมโจมตีคู่สามีภรรยาแห่งเทียนฉือ

แม้จะมีคนอื่นคอยคุ้มกัน แต่พลังในการกลืนกินของฝูงแมลงนั้นวิปริตเกินไป ซ้ำยังต้านทานการโจมตีทุกธาตุได้อีก

อีกทั้งความเร็วของฝูงแมลงยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะก้าวข้ามระยะทางของมิติไปแล้ว

ส่งผลให้สองสามีภรรยาตกอยู่ในวิกฤตอันตรายรอบด้าน กระทั่งเวลาจะกางอาณาเขตก็ยังไม่มี

สองสามีภรรยายืนหันหลังชนกัน แม้ชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดคิดจะทอดทิ้งอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

"ต้องมาตายที่นี่ ช่างไม่ยินยอมพร้อมใจเลยจริงๆ!" จางชูจงซัดฝูงแมลงถอยไป พลางหัวเราะออกมาอย่างจนใจ

"ตาเฒ่า ระวัง!" ทันใดนั้นไป๋ชูยงก็พลิกกายเข้ามาขวางเบื้องหน้าจางชูจง

ฝูงแมลงที่เพิ่งถูกซัดกระเด็นไปหมาดๆ กลับวกตัวพุ่งกลับมาในชั่วพริบตา

"ยายเฒ่า..." จางชูจงตาแทบฉีกขาดด้วยความตื่นตระหนก ทว่าไม่ทันการเสียแล้ว ฝูงแมลงเร็วเกินไปจนมาถึงตรงหน้าไป๋ชูยงแล้ว

"ปลิวไปเลย..."

ทันใดนั้นเงาร่างของลู่ชวนก็ปรากฏขึ้น รวดเร็วยิ่งกว่าฝูงแมลงเสียอีก

"ผัวะ! ผัวะ!"

สองสามีภรรยาโดนถีบเข้าที่ใบหน้าพร้อมกัน ร่างปลิวละลิ่วออกไปทั้งคู่

"กระบี่แปด จุติเทพ"

ลู่ชวนตั้งท่า ปราณกระบี่พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า ที่น่าประหลาดคือ ปราณกระบี่สีดำทมิฬกลับเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามอย่างรวดเร็ว

ลู่ชวนอาบอยู่ท่ามกลางปราณกระบี่ เส้นผมและดวงตาถูกย้อมจนกลายเป็นสีทอง ร่างทั้งร่างประหนึ่งหล่อขึ้นจากทองคำ เปล่งบารมีเทพสง่างามน่าเกรงขาม

สิบสองกระบวนท่ากระบี่ของลู่ชวนประกอบด้วย ฟ้า ดิน คน วายุ บุปผา หิมะ จันทรา เทพ ภูต มาร รวมกับสองกระบวนท่าสุดท้าย 'มหาดับสูญ'

ในบรรดานี้ มีเพียง 'กระบี่แปด จุติเทพ' เท่านั้นที่เป็นกระบวนท่าพิเศษที่สุด

กระบวนท่าอื่นๆ ล้วนโหดเหี้ยมอำมหิตถึงขีดสุด ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อการเข่นฆ่าสังหาร

มีเพียงกระบี่แปดนี้ ที่เปี่ยมด้วยพลังเที่ยงธรรม สง่างามน่าเกรงขาม ดั่งมีไอฟ้าอันไพศาล และถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อการปกป้อง

"จี๊ดๆๆ..."

ฝูงแมลงพุ่งชนเข้ากับปราณกระบี่สีทองของลู่ชวนเต็มแรง กลับต้องพบกับความพ่ายแพ้จนหน้าหงาย

ฝูงแมลงตัวจ้อยโกรธจนแทบคลั่ง ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ แหลมแสบแก้วหู พลางรุมแทะรุมกัดอย่างบ้าคลั่ง

ลู่ชวนหันไปมองเยี่ยกู้เฉิง "ไปลากคอไอ้หลานเวรที่ลอบกัดเมื่อกี้ออกมาให้ข้า รอข้าจัดการไอ้พวกนี้เสร็จ จะกลับมาเช็กบิลไอ้เศษสวะหน้าหนาสองตัวนั้น"

"อาจารย์น้อยโปรดวางใจ เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ข้าเอง!" เยี่ยกู้เฉิงพยักหน้ารับคำ

"ไป!"

ร่างของลู่ชวนพุ่งทะยานตรงขึ้นสู่ม่านเมฆ ฝูงแมลงบินไล่กวดตามไปอย่างบ้าคลั่งเดือดดาล

"กระบี่แปด จุติเทพ พิทักษ์!"

ครั้นทะยานขึ้นมาเหนือม่านเมฆ ลู่ชวนจึงหยุดลง แล้วปลดปล่อยกระบวนท่าย่อยของกระบี่แปดออกมา

แสงสีทองแผ่ขยายออกไปทั่วท้องฟ้า ครอบคลุมเมืองฝูปัวอันกว้างใหญ่ไพศาลเอาไว้จนมิด

เมืองฝูปัวพลันมีสายฝนกระบี่สีทองโปรยปรายลงมา กลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งเมือง

ซุนเหลียนเสวี่ยแหงนมองภาพอันงดงามตราตรึงใจนี้ พลางค่อยๆ แบมือออก รองรับหยาดฝนกระบี่ไว้หยดหนึ่ง

หยาดฝนกระบี่สลายตัวในฝ่ามือ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นม่านพลังสีทองโอบคลุมร่างนางไว้

ซุนเหลียนเสวี่ยคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

...

"โอ้โห เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าเปลี่ยนไปจริงๆ! ถึงกับยอมใช้กระบี่แปดเชียว นึกว่าชาตินี้จะไม่มีวันได้เห็นกระบวนท่านี้ซะแล้วนะเนี่ย!"

อาฝูโผล่มาข้างกายลู่ชวน พลางเอ่ยจิกกัดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"พูดมากฉิบหาย" ลู่ชวนยกเท้าขึ้นถีบอาฝูกระเด็นหลุดออกนอกขอบเขตแสงสีทองไปในพริบตา

ฝูงแมลงกรูกันเข้าไปรุมแทะอาฝูจนเกลี้ยงไม่เหลือซาก

"พรืด... อยากตายรึไงวะ!"

อาฝูพลันปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวนใหม่อย่างน่าประหลาด โกรธจนลูกตากลอกแทบถลนออกมา

"อ้าว ไม่เป็นไรหรอกเหรอวะเนี่ย?" ลู่ชวนดึงหูอาฝู พลางพลิกดูซ้ายแลดูขวาด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

"เชอะ ข้าไม่ใช่ทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่ใช่สสาร แมลงพวกนี้จะทำอะไรข้าได้?" อาฝูตอบอย่างภาคภูมิใจพลางเพลิดเพลินกับ 'การลูบคลำ' จากมือของลู่ชวน

"ไอ้โรคจิต" ลู่ชวนรีบชักมือกลับทันที แล้วเอาไปเช็ดกับเสื้อผ้าด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน

"เจ้ารีบคิดหาวิธีเข้าเถอะ ไอ้พวกนี้มันต้านทานปราณกระบี่ของเจ้าได้ ถ้ารอมันเขมือบพลังจุติเทพสีทองของเจ้าเข้าไปจนอิ่ม เกรงว่าโลกนี้คงไม่มีอะไรทำร้ายพวกมันได้อีกแล้ว!"

ลู่ชวนขมวดคิ้ว มองดูฝูงแมลงที่กำลังกัดกินปราณกระบี่สีทองของตน ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ลู่ชวนชักกระบี่สังหารออกมา ลองสะบัดฟันออกไปสองสามดาบ ปรากฏว่าเป็นอย่างที่อาฝูบอก ปราณกระบี่ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้พวกมันได้เลย

อาฝูเห็นแล้วก็หัวเราะร่า "ไอ้ตัวพวกนี้ตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์ก็ถือเป็นมหันตภัยครั้งใหญ่แล้ว มาอยู่ในยุคนี้ยิ่งไม่มีใครปราบได้เลยสิ"

ลู่ชวนพลันคว้าคออาฝูหมับ แล้วเขย่าอย่างรุนแรง "ไม่ต้องมาทำทรงแถวนี้เลย แกมีวิธีใช่ไหมล่ะ บอกมาเดี๋ยวนี้"

"วิธีน่ะมีอยู่หรอก แต่เจ้าต้องจูบข้าสักทีนะ ฮิฮิฮิ..." อาฝูทำตัวเป็นหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก หัวเราะออกมาอย่างหื่นกามลามก

"ถุย..." ลู่ชวนอยากจะตบสั่งสอนมันให้ตายคามือเสียตรงนั้นจริงๆ

ทันใดนั้นลู่ชวนก็ชะงักมือ นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงปลดน้ำเต้าใบเล็กที่แขวนไว้ข้างเอวลงมา

"ไอ้หลานชาย น้ำเต้านี่ดูดไอ้แมลงพวกนี้เข้าไปได้ใช่ไหม?" ลู่ชวนเลิกคิ้วขึ้น ถามอย่างอารมณ์ดี