ตอนที่ 96 โรคจิตเยอะขนาดนี้เชียวหรือ

"น้องชายกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกกระมัง พวกเรานับเป็นเพดานพลังรบของทวีปเทียนฮวางแล้วนะ คนมากถึงเพียงนี้จัดการหนอนกลืนปราณตัวเดียวไม่ได้ มันจะดูไร้เหตุผลไปหน่อยหรือไม่"

เมื่อเห็นลู่ชวนหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา เฟิงหั่วซานเยวี่ยก็พูดพลางขยับเข้าไปใกล้เบื้องหน้าลู่ชวน

'ไอ้เชี่ยเอ๊ย ไอ้หมอนี่คงไม่ใช่พวกไม้ป่าเดียวกันหรอกนะ?' เมื่อเห็นสายตาของเฟิงหั่วซานเยวี่ยกวาดมองไปทั่วร่างตนเอง เปลือกตาของลู่ชวนก็กระตุกรัวๆ

"ถอยไปนะเว้ย ไม่งั้นข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา!" ลู่ชวนถลึงตาใส่เฟิงหั่วซานเยวี่ยอย่าง 'ดุดัน'

ทว่าสายตานี้กลับยิ่งทำให้เฟิงหั่วซานเยวี่ยตื่นเต้นขึ้นไปอีก

"น้องชายน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ วันหน้ามาติดตามข้าเถอะ เรื่องอื่นมิกล้าพูด แต่ในผืนแผ่นดินทวีปเทียนฮวางแห่งนี้ ข้ายังพอคุ้มกะลาหัวเจ้าได้อยู่"

"มาสิ เรียกพี่ซานเยวี่ยให้ฟังก่อนสักคำ!" พูดพลาง เฟิงหั่วซานเยวี่ยถึงกับยื่นมือออกไป หวังจะเชยคางลู่ชวน

"พรวด..." ลู่ชวนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

กำลังคิดจะควักลูกตาไอ้หื่นนี่ออกมา แถมด้วยหักมือปลาหมึกข้างนั้นทิ้ง

"เดรัจฉาน บังอาจนัก!" ทันใดนั้น ต้าฉุยในอกเสื้อก็กระโจนออกมา กัดหมับเข้าที่นิ้วมือของเฟิงหั่วซานเยวี่ยเต็มแรง

ต้าฉุยขึ้นชื่อเรื่องความบ้าคลั่งอยู่แล้ว กล้ามาลวนลามลู่ชวน คิดว่าจะได้จบสวยหรือ?

"โอ๊ยๆๆ เจ็บ..." เฟิงหั่วซานเยวี่ยที่ถูกกัดรู้สึกเพียงความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจแล่นพล่านมาจากปลายนิ้ว

แขนทั้งข้างเปลี่ยนเป็นสีดำด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ปราณกระบี่เริ่มกัดกร่อนร่างกายของเขา

เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณกระบี่อันยากจะต้านทานนั้น สีหน้าของเฟิงหั่วซานเยวี่ยก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตัดมือขวาของตนเองทิ้งทันที

ยังดีที่เฟิงหั่วซานเยวี่ยเด็ดขาดพอ มิฉะนั้นด้วยความประมาท เกรงว่าคงถูกต้าฉุยกัดจนตายไปแล้ว

หากจิตวิญญาณกระบี่ตัวน้อยกัดผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญระดับสูงสุดตายขึ้นมาจริงๆ เล่าออกไปคงทำให้ผู้คนหัวเราะจนฟันร่วงแน่

"ขออภัย ขอตัวล่ะ!" เฟิงหั่วซานเยวี่ยถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันแขนข้างใหม่ก็งอกออกมา

ทุกคนเห็นภาพนี้เข้าก็พากันประหลาดใจไม่น้อย

ผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญต่างฟื้นฟูแขนขาที่ขาดได้ทั้งสิ้น แต่ที่รวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่มีผู้อื่นทำได้เลยจริงๆ

และลู่ชวน ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนนอกจากโจวอวี้และเยี่ยกู้เฉิง

พวกเขาคิดไม่ตก ผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ ที่ภายนอกดูมีเพียงระดับหนึ่งผู้นี้ ทำเรื่องพรรค์นั้นเมื่อครู่ได้อย่างไร?

"ชิ..." ลู่ชวนกลอกตา อุ้มต้าฉุยที่ยังคิดจะพุ่งไปกัดคนอีกขึ้นมาวางไว้บนศีรษะ

ต้าฉุยถึงค่อยสงบลง แล้วเริ่มดึงผมของลู่ชวนเล่น

ลู่ชวนรู้สึกว่าไม่ช้าก็เร็ว ตนคงถูกยัยเด็กทึ่มนี่ถอนผมจนหัวล้านแน่

"น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อันใด หากแค่นี้ยังสะกดผนึกไม่อยู่ เกรงว่าคงไร้หนทางแล้วจริงๆ"

เมื่อมองดูมิติที่ถูกสะกดผนึกยังนับว่าสงบราบเรียบ หัวใจที่แขวนอยู่ของเยี่ยกู้เฉิงก็วางลงได้เสียที

"แครก..."

ทว่าเยี่ยกู้เฉิงเพิ่งจะขาดคำ เสียงแตกร้าวก็ดังขึ้นภายในมิติที่ถูกสะกดผนึก

ทุกคนสบตากันโดยไม่รู้ตัว ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

"ปัง!"

สิ้นเสียงแตกหัก จุดแตกหักจุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงใจกลางของมิติสะกดผนึก

"แครก... แครก..."

รอยแยกพลันลุกลามแผ่ขยายออกไปรอบด้านโดยมีจุดนี้เป็นศูนย์กลางอย่างรวดเร็ว

"รีบเสริมความแข็งแกร่งของผนึกเร็วเข้า ทุกท่านช่วยข้าด้วย"

เยี่ยกู้เฉิงตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน เหาะขึ้นสู่เวหาเป็นคนแรก

ทุกคนไม่กล้าชักช้า พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าตามเยี่ยกู้เฉิงไป

"คนงาม เจ้าอย่าขึ้นไปเลย อันตราย ให้พี่ชายไปเอง" เฟิงหั่วซานเยวี่ยถึงกับยังกล้าเอ่ยปากเกี้ยวพาราสีลู่ชวน ช่างใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก

"ไอ้ลูกหมาเอ๊ย บิดาจะถลกหนังแก!" ลู่ชวนรู้สึกคลื่นไส้ขยะแขยงขึ้นมาในใจ

"ไอ้ลูกหมาเอ๊ย บิดาจะถลกหนังแก!" ต้าฉุยเลียนแบบยกกำปั้นน้อยๆ ขึ้นมา

"หุบปาก เป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ พูดจาพ่นแต่ของโสโครก!" ลู่ชวนดีดหน้าผากต้าฉุยบนหัวไปหนึ่งที

เจ้าตัวเล็กถูกดีดจนตีลังกาไปสองตลบ หลังทรงตัวได้ก็แผดเสียงร้องไห้จ้าออกมา

"พ่อสุดหล่อ ออกภารกิจให้เจ้าอันหนึ่ง จะรับหรือไม่?"

อาฝูกวัดแกว่งลิ้นใหญ่ หวังจะเลียหน้าลู่ชวน

"ปัง!" ลู่ชวนโมโหจัด ซัดกำปั้นเข้าที่หัวของอาฝูเต็มแรง ก่อนจะเต้นผางด่ากราดออกมา "มารดามันเถอะ สมัยนี้คนโรคจิตมันเยอะขนาดนี้เลยเรอะ!"

"ฮี่ๆๆ อย่าเพิ่งโมโหสิ อย่าเพิ่งโมโห!" อาฝูรีบลุกขึ้นมา แววตาอัน 'ชาญฉลาด' สว่างวาบเป็นแสงสีขาว

ในเวลาเดียวกัน เสียงกลไกอันแข็งทื่อของระบบก็ดังขึ้นในหัวของลู่ชวน

[ภารกิจเสริมถูกกระตุ้น: วิกฤตล่มเมือง]

[คำอธิบายภารกิจ: หนอนกลืนปราณดูดซับปราณกระบี่โกลาหล วิวัฒนาการเป็นหนอนกลืนปราณโกลาหล จะก่อให้เกิดมหันตภัยทำลายล้างต่อเมืองฝูปัวทั้งหมด หรือกระทั่งทวีปเทียนฮวาง]

[ระดับความยาก: ระดับมหากาพย์]

[ตัวเลือก: 1. โฮสต์เลือกเข้าร่วมกองทัพผนึก คลี่คลายวิกฤตล่มเมือง]

[2. โฮสต์เลือกช่วยเหลือหนอนกลืนปราณโกลาหล กลืนกินเมืองฝูปัว]

[รางวัล: สำเร็จข้อที่หนึ่ง มอบฉายา 'ผู้พิทักษ์' ให้แก่โฮสต์]

[สำเร็จข้อที่สอง มอบฉายา 'ศัตรูร่วมแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์' ให้แก่โฮสต์]

[ผู้พิทักษ์: ยามที่โฮสต์ต่อสู้เพื่อผู้อื่น จะได้รับบัฟพิเศษ พลังกายเนื้อเพิ่มขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์]

[ศัตรูร่วมแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์: ยามที่โฮสต์เผชิญหน้ากับเผ่าพันธุ์มนุษย์ จะได้รับบัฟ 'ความเคียดแค้น' พิเศษ ลดขีดจำกัดชี่จริงของผู้บำเพ็ญเผ่าพันธุ์มนุษย์ลงสิบเปอร์เซ็นต์]

"ของพรรค์ไหนกันวะเนี่ย!" ลู่ชวนกลอกตาอย่างรังเกียจ

"รางวัลนี้ดีพอแล้วน่า" อาฝูยื่นหน้ากวนประสาทเข้ามาชิดลู่ชวน "ภัยพิบัตินี้เจ้าเป็นคนก่อ เจ้าก็ต้องเป็นคนแก้ แถมยังมีรางวัลให้รับอีก คำนวณยังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก!"

"เหอะ มีเหตุผลอยู่บ้าง!" ลู่ชวนพยักหน้า

"วูบ!"

ทันใดนั้นเอง ทวนยาวสีเงินเล่มหนึ่งก็พุ่งทะยานมาจากแดนไกลด้วยความเร็วสูงสุด อานุภาพมหาศาลที่ฉุดรั้งมาด้วยนั้นบิดเบือนอากาศจนผิดรูป

"มารดามันเถอะ มีคนซ้ำเติมตอนตกต่ำ!" โจวอวี้ที่สุภาพอ่อนโยนมาตลอด ถึงกับอดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้ในเวลานี้

"ตูม!"

ในตอนที่ทุกคนมัวแต่สนใจทวนยาวสีเงินเล่มนั้น บนฟากฟ้าก็มีเจดีย์ล้ำค่าที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีครามทิ้งตัวดิ่งลงมาจากเบื้องบน

"แยกย้ายกันเร็ว นี่คือเพลิงแก้วพิสุทธิ์ล้างโลก มันจะไปกระตุ้นผลกรรมในร่างของผู้บำเพ็ญเพียร"

คำพูดนี้ทำให้จิตใจของทุกคนสั่นสะท้าน ผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนบ้างจะไม่มีผลกรรมติดตัว หากถูกเพลิงนี้จุดติดเข้า เกรงว่าแม้แต่วิญญาณก็คงไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว

ทุกคนรีบกระจายตัวหลบไป ได้แต่มองดูเจดีย์ล้ำค่าต้นนั้นพุ่งกระแทกเข้าใส่ม่านผนึกอย่างรุนแรงต่อหน้าต่อตา

ม่านผนึกที่เต็มไปด้วยรอยร้าวอยู่แล้ว เมื่อถูกโจมตีด้วยการฟาดฟันนี้ ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

กลุ่มหมอกควันเลือนรางกลุ่มหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

"แย่แล้ว เหตุใดจึงวิวัฒนาการเป็นธาตุโกลาหลไปได้"

สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พวกเขาล้วนเป็นยอดคนระดับสูงสุด ย่อมมองออกถึงความเปลี่ยนแปลงของหนอนกลืนปราณได้ในแวบเดียว

"เฟิงหั่วซานเยวี่ย ระวัง มันมาแล้ว!"

ฝูงหนอนที่วิวัฒนาการแล้วบินวนเวียนอยู่กลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่เฟิงหั่วซานเยวี่ยทันที

"ฮ่าๆๆ พี่ชายยืนรออยู่ตรงนี้แล้ว!"

เฟิงหั่วซานเยวี่ยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดาบยาวเป็นประกายใสกระจ่างพลันปรากฏขึ้นในมือ ก่อนจะฟันสะบั้นลงใส่ฝูงหนอนสุดแรง

ระหว่างฟ้าดินบังเกิดพายุและสายฟ้าโหมกระหน่ำ ดาบยาวม้วนกวาดอัสนีเทพสะท้านฟ้าเข้าครอบคลุมฝูงหนอนเอาไว้

เมื่อกักขังฝูงหนอนไว้ได้ชั่วคราว เฟิงหั่วซานเยวี่ยก็ระเบิดสุดยอดวิชาขึ้นมาอีกครั้ง

"สระอัสนี สะกด ฮ่าๆๆ..."

บนท้องฟ้า เมืองขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากสายฟ้าฟาด พลันกดทับสะกดลงมาจากกลางเวหา